II SA/Wa 295/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia na inne stanowisko służbowe postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem organizacyjnym z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie zmian organizacyjnych, dokonał zmian w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], w wyniku których w Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego m.in. wyłączono [...] stanowiska etatowe [...] oraz [...] stanowiska etatowe [...], co uzasadniono optymalizacją zatrudnienia w Komendzie oraz dostosowaniem struktury komórki do wykonywanych zadań i czynności służbowych, zaś rozkaz wszedł w życie z dniem [...] listopada 2011 r. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] zarządzeniem organizacyjnym z dnia [...] września 2011 r. nr [...], zwiększył liczbę etatów będących w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w O. o [...] etaty, tj. [...], zaś Komendant Miejski Policji w O. rozkazem organizacyjnym z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie zmian organizacyjnych, włączył etat specjalisty do Zespołu do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji. W tej sytuacji Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w O. wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przeniesienie [...] S. S. do innej jednostki organizacyjnej Policji uzasadniając swoje stanowisko m.in. powyższymi zmianami organizacyjnymi oraz brakiem predyspozycji do objęcia przez niego stanowiska Kierownika Ogniwa Ruchu Drogowego, wobec czego stanowisko zajmowane przez skarżącego stało się zbędne. W dniu [...] października 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], w obecności Komendanta Miejskiego Policji w O., naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz przełożonego policjanta, poinformował [...] S. S. o zmianach w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], a Komendant Miejski Policji w O. zaproponował wymienionemu mianowanie na równorzędne stanowisko służbowe specjalisty [...], zaś skarżący podpisał protokół z przeprowadzonej rozmowy wyrażając jednocześnie zgodę na przedstawioną propozycję. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] października 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, z dniem 31 października 2011 r. zwolnił z urzędu skarżącego [...] S. S. z zajmowanego stanowiska specjalisty ([...]) w [...] grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, co wynosi [...],- zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...],- zł miesięcznie i z dniem [...] listopada 2011 r. przeniósł do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w O.. Ponadto na zasadzie art. 108 § 1 k.p.a., decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu z kolei powołano się na opisany powyżej stan faktyczny, zaś co do rygoru natychmiastowej wykonalności powołano się na interes społeczny wynikający z potrzeby zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki organizacyjnej Policji i wykonywania jej ustawowych zadań. Z kolei Komendant Miejski Policji w O. rozkazem personalnym z dnia [...] października 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 34 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1, 2 – 9, § 9 ust. 1 – 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem [...] listopada 2011 r. mianował skarżącego na stanowisko specjalisty ([...]), a w uzasadnieniu powołał się na opisany powyżej stan faktyczny oraz mając na uwadze kwalifikacje skarżącego. W odwołaniu z dnia [...] października 2011 r. do Komendanta Głównego Policji od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...], skarżący nie zgodził się z nim z powodu naruszenia jego praw. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na zawarte w nim argumenty i opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, formacja ta stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy, zaś granice dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną i dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjno – prawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Wynika stąd, że konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby, a ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. W myśl art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni, tj. Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, a zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu, do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwości województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta), a jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę. Taka konstrukcja uprawnia do stwierdzenia, że skoro właściwi przełożeni posiadają kompetencje do przenoszenia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, to tym bardziej policjant może być przeniesiony do pełnienia służby w tej samej miejscowości i przeniesienie pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji, bowiem ustawa nie określa przy tym żadnych warunków owego przeniesienia i nie wskazuje też kryteriów oraz przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzono, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2011 r. o przeniesieniu skarżącego z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do Komendy Miejskiej Policji w O., został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Ponadto nie ma on charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją wprowadzonych zmian organizacyjnych, a szczegółowo opisanych w zaskarżonym rozkazie personalnym. Zatem decyzję podjętą w zaistniałych okolicznościach przez organ I instancji, mieszczącą się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, należy uznać za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Niewątpliwym ponadto jest, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony, bowiem skarżący posiada takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Miejską Policji w O. Reasumując, Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa i zaskarżona decyzja mieści się w granicach nadanego organowi upoważnienia ustawowego. W dalszej części powołano się na rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] konstatując, że skarżącego mianowano na równorzędne stanowisko do zajmowanego do tej pory pod względem grupy zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej i stopnia etatowego, jak również dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości. Odnośnie nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stwierdzono, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej i jedną z nich jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Zatem może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a., zaś organ pierwszej instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 ustawy o Policji oraz przepisów prawa procesowego, a to art. 10 i 81 k.p.a. oraz art. 7, 8, 11, 12, 73 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. związane z tym, że wskazane przez organ zmiany organizacyjne mają charakter rzekomy, ponieważ uprzednio zajmowane stanowisko nie zostało zlikwidowane, a jedynie przekształcone pod względem nazwy i pełnionych zadań, a przeniesienie na stanowisko równorzędne było zaś czynnością pozorną, o czym świadczy kolejna zmiana w tej jednostce organizacyjnej. W uzasadnieniu zaś powołał się na opisany powyżej stan faktyczny i podał, że zaskarżony rozkaz personalny nie określił stanowiska, na jakie został przeniesiony, a art. 36 ustawy przewiduje przeniesienie tylko na stanowisko równorzędne. Ponadto nie miał on możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. W dalszej części wskazał, że przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe powinno być jednoznacznie wynikające z decyzji i faktycznie uzasadniona owa równorzędność, jak również podana celowość przeniesienia. Jest to decyzja uznaniowa, lecz nie oznacza to dowolności w zakresie określenia równorzędności stanowisk. Ponadto dotychczas pełnił on służbę na stanowisku [...], a rozkazem Komendanta Miejskiego Policji w O. przeniesiono go na stanowisko [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że nie sposób zarzucić przekroczenie ram pojęciowych zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a., bo zmiany organizacyjne są bezsporne w świetle powołanych zarządzeń i skarżący zapoznał się z nimi w trakcie rozmowy kadrowej. Ponadto nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że skarżący wyraził zgodę na przeniesienie, zaś nowe stanowisko nie odbiega od poprzedniego ani prestiżem, ani wysokością wynagrodzenia. Pismem procesowym z dnia [...] czerwca 2012 r. S. S. oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi przez S. S. za dopuszczalne i skuteczne. Z tego mianowicie powodu, że w ocenie Sądu nie zmierza ono do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.