II SA/Wa 295/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga M. P. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarga złożona została w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. (data wpływu do organu - [...] czerwca 2021 r.) M. P. (zwany dalej: skarżący, wnioskodawca), zwrócił się do Komendanta [...]Oddziału Straży Granicznej w R. (zwany dalej: K[...]OSG, organ I instancji) o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury określonych w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1611, zwane dalej: rozporządzeniem z 2005 r.), od dnia 4 maja 2005 r. do dnia 31 maja 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. K[...]OSG, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwana dalej: k.p.a.) w związku z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz.U, z 2018 r. poz. 2373, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem z 2018 r.), orzekł o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Straży Granicznej w warunkach określonych w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r., w okresie od dnia 4 maja 2005 r. do dnia 31 maja 2011 r. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie organu I instancji, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że nie jest w posiadaniu dokumentacji, z której wynikałoby, że wnioskodawca spełnił łącznie warunki, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r. Na skutek złożonego zażalenia Komendant Główny Straży Granicznej (zwany dalej: KGSG, organ odwoławczy), postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2021 r., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie do sprawy z wniosku skarżącego przepisów, które obowiązywały po zakończeniu jego służby). Ponownie rozpoznając sprawę K[...]OSG postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., działając na podstawie art. 219 k.p.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia z 2018 r., orzekł o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Straży Granicznej w warunkach określonych w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r., w okresie od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w ramach prowadzonego postępowania o wydanie wnioskowanego zaświadczenia, przeprowadzono szereg czynności, w tym w szczególności zwrócono się do innych komórek - Komendanta Placówki Straży Granicznej w K., Naczelnika Wydziału Ochrony Informacji S. Oddziału Straży Granicznej w R. Archiwum, Zastępcy Dyrektora Biura Ochrony Informacji Komendy Głównej Straży Granicznej Kierownika Archiwum Straży Granicznej w S. o przesłanie danych, w oparciu o dokonaną kwerendę dokumentów, na podstawie których możliwe będzie pozytywne rozpoznanie wniosku skarżącego i wydanie zaświadczenia. Z informacji zwrotnych uzyskanych od ww. jednostek wynikało, że nie są one w posiadaniu dokumentów, mogących potwierdzić wykonywanie zadań służbowych przez wnioskodawcę, będących podstawą do wydania zaświadczenia podwyższającego podstawę wymiaru emerytury. Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., po rozpoznaniu za żalenia M. P., KGSG działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w związku z zakresem wniosku skarżącego (od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r.), zastosowanie w sprawie mają przepisy obowiązujące w okresie, którego dotyczyć ma zaświadczenie, tj. przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] listopada 2012 r. W kontekście ww. przepisu wyjaśnił, że jak wynika z przepisów wewnętrznych (zarządzeń KGSG w sprawie uprawnień do wykonywania działań minersko-pirotechnicznych) uprawnienia z zakresu rozpoznania minersko-pirotechnicznego, nie są uprawnieniami równoznacznymi z uprawnieniami antyterrorysty minera-pirotechnika. Warunkiem niezbędnym dla zaliczenia funkcjonariuszowi służby pełnionej w bezpośrednim zwalczaniu terroryzmu jest nabycie uprawnień i kwalifikacji w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika. Także stanowisko Zarządu Granicznego KGSG, dotyczące podstaw podwyższania emerytur funkcjonariuszom SG wykonującym zadania minersko-pirotechniczne (pismo nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.) wskazuje, że zespoły minersko-pirotechniczne zajmują się rozpoznaniem i neutralizacją zagrożeń bombowych, przede wszystkim w komunikacji międzynarodowej, prowadzą działania antyterrorystyczne ukierunkowane na rozpoznawanie i przeciwdziałanie zagrożeniom terroryzmem bombowym i w związku z powyższym uprawnienia minera-pirotechnika Straży Granicznej są tożsame z uprawnieniami antyterrorysty minera-pirotechnika. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w odniesieniu do okresu od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2005 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia z 2002 r. Wyjaśnił, że w celu ustalenia, czy w sprawie istnieje możliwość wydania zaświadczenia w oparciu o ww. przepis rozporządzenia z 2002 r., jak i na podstawie § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 2005 r., zgodnie z wnioskiem skarżącego, organ I instancji wystąpił do szeregu jednostek z prośbą o przesłanie danych, w oparciu o kwerendę posiadanych dokumentów. W odpowiedzi kierownicy ww. komórek Straży Granicznej przekazali, że nie posiadają dokumentacji pozwalającej na wydanie żądanego zaświadczenia. W związku z tym nie było możliwości potwierdzenia pełnienia przez wnioskodawcę służby w Straży Granicznej w warunkach określonych w wyżej wskazanych przepisach. Podał, że wprawdzie wnioskodawca ukończył kurs z zakresu rozpoznania pirotechnicznego i radiologicznego, natomiast organ I instancji nie odnalazł dokumentacji potwierdzającej uzyskanie przez skarżącego uprawnień minera-pirotechnika, nie spełnił on więc wymagań stawianych przez ustawodawcę. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził prawidłowość podjętego stanowiska K[...]OSG o odmowie wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia za okres od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r., wobec niespełnienia w tym okresie przez ww. łącznie przesłanek określonych w § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 2005 r. Odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził ich niezasadność podnosząc, że organ I instancji podjął niezbędne czynności w celu zbadania czy możliwe jest wydanie żądanego zaświadczenia, zebrał dostępny materiał dowodowy i prawidłowo zastosował przepisy materialne regulujące kwestię pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Ponadto należycie ocenił materiał dowodowy w sprawie i słusznie odmówił wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia. Zaznaczył przy tym, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznej mierze odformalizowanym, co powoduje, że do postępowania tego ogólne reguły dotyczące postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie. Nie można również uznać, że doszło do błędu w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezasadne są także zarzuty naruszenia § 2 ust. 1 pkt 2 lit a i b rozporządzenia z 2005 r. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r. Brzmienie przepisu w postaci § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na zakończenie służby przez skarżącego, przed wejściem w życie znowelizowanego brzmienia ww. przepisu. Natomiast § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r. stanowi, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy. Organ I instancji odmówił wydania takiego zaświadczenia w oparciu o szeroką kwerendę dokumentacji, zatem powyższe zarzuty są chybione. W kontekście powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo odmówił wydania żądanego zaświadczenia. W skardze złożonej na powołane postanowienie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. Wydanym rozstrzygnięciom skarżący zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, polegający na stwierdzeniu braku podstaw do wydania wnioskodawcy zaświadczenia potwierdzającego, że w przedmiotowym okresie, tj.: od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r., wnioskodawca pełnił służbę bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, z uwagi na to, że wnioskodawca: •nabył uprawnienia i kwalifikacje w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji lub przez Straż Graniczną; •brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji lub Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mających na celu do przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji lub KGSG, tj. zaświadczenia o pełnieniu przedmiotowej służby w warunkach określonych w postanowieniach § 2 ust. 1 pkt 2 litera a i b rozporządzenia z 2005 r. ; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r. poprzez pominięcie, nieuwzględnienie akt osobowych wnioskodawcy jako środka dowodowego potwierdzającego okresy służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, a ponadto ustanowionych w k.p.a. zasad: zasady praworządności, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady świadomości i kultury prawnej obywateli. Ww. rozporządzenie stanowi m.in., że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy (Straży Granicznej). W postanowieniach § 14 ust. 2 rozporządzenia z 2018 r. wskazano również, iż przedmiotowe zaświadczenie wydaje właściwy organ Straży Granicznej na żądanie funkcjonariusza; 3. § 2 ust. 1 pkt 2 litera a i b rozporządzenia z 2005 r., poprzez odmowę wydania wnioskodawcy zaświadczenia o pełnieniu służby jako służby - pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, tj. zaświadczenia o pełnieniu przedmiotowej służby w okresie: od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r.; 4. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.z.e.f. poprzez odmowę wydania wnioskodawcy zaświadczenia o pełnieniu służby jako służby - pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, - tj. zaświadczenia o pełnieniu przedmiotowej służby w okresie od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r.; 5. art. 107 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 6. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez nierozpatrzenie sprawy dostatecznie wnikliwie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego tj. pobieżną i wybiorczą, a tym samym dowolną ocenę dowodów; 7. art. 217 § 2 pkt 1 i 2, art. 218 § 1 i 2 k.p.a., poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania o wydanie zaświadczenia, o żądanej treści, a także zaniechanie przed wydaniem zaświadczenia, obowiązku przeprowadzenia, w koniecznym zakresie, postępowania wyjaśniającego, w którym to postępowaniu istniał obowiązek zapoznania się z teczką akt osobowych wnioskodawcy, a także istniał obowiązek zapoznania się z dokumentacją (statystyki), będącą w elektronicznych zasobach archiwalnych Placówki Straży Granicznej w K., dokumentującą służbę pełnioną przez funkcjonariuszy Grupy Kontroli Pirotechnicznej i Bezpieczeństwa w Komunikacji Międzynarodowej Placówki Straży Granicznej w K., a także istniał obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w koniecznym zakresie, przed wydaniem wnioskodawcy zaświadczenia o pełnieniu służby jako służby- pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, tj. zaświadczenia o pełnieniu przedmiotowej służby w okresie od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r.; 8. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 217 § 2 k.p.a. polegające na stwierdzeniu braku podstaw do wydania wnioskodawcy zaświadczenia potwierdzającego okresy służby wnioskodawcy/skarżącego pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, w sytuacji, gdy zostały spełnione ustawowe przesłanki do jego wydania, tj. zaświadczenia o pełnieniu przedmiotowej służby w okresie od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo omówił opisane wyżej zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację, wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga musiała zostać oddalona. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego; postępowanie zaświadczeniowe ma charakter uproszczony i odformalizowany. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Zaświadczenie nie jest aktem administracyjnym, ponieważ nie jest oświadczeniem woli, lecz oświadczeniem wiedzy. Zaświadczenie potwierdza urzędowo istnienie określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (v. Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58). Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w k.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające, prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a., polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie w celu usunięcia wątpliwości co do znanych, bo już istniejących, faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające, prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów, czy zbiorów danych innego rodzaju. Organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast prowadzenie postępowania dowodowego, na przykład poprzez zeznania świadków, ani tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, odmawiając wydania zaświadczenia potwierdzającego staż służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 u.z., wykazał w sposób wyczerpujący, iż przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji organu (porozumień, regulaminów i decyzji), nie potwierdziła istnienia dowodów (dokumentów), że skarżący posiada staż służby w warunkach określonych we wskazanych wyżej przepisach. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, trafnie uznając zarzuty zażalenia za nieuzasadnione. W związku z zakresem wniosku skarżącego (od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r.), zastosowanie w sprawie mają przepisy obowiązujące w okresie, którego dotyczyć ma zaświadczenie, tj. przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] listopada 2012 r. Sąd podziela stanowisko organu, że z przepisów wewnętrznych (zarządzeń KGSG w sprawie uprawnień do wykonywania działań minersko-pirotechnicznych) wynika, że uprawnienia z zakresu rozpoznania minersko-pirotechnicznego, nie są uprawnieniami równoznacznymi z uprawnieniami antyterrorysty minera-pirotechnika. Niezbędnym warunkiem dla zaliczenia funkcjonariuszowi służby pełnionej w bezpośrednim zwalczaniu terroryzmu jest nabycie uprawnień i kwalifikacji w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika. Organ ustalał, czy istnieje możliwość wydania zaświadczenia w oparciu o ww. przepis rozporządzenia z 2002 r., jak i na podstawie § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 2005 r., zgodnie z wnioskiem skarżącego. Kierownicy komórek Straży Granicznej przekazali jednak, że nie posiadają dokumentacji pozwalającej na wydanie żądanego zaświadczenia. Organ nie mógł więc potwierdzić pełnienia przez wnioskodawcę służby w Straży Granicznej w warunkach określonych w wyżej wskazanych przepisach. Mimo iż skarżący ukończył kurs z zakresu rozpoznania pirotechnicznego i radiologicznego, w dokumentacji organu brak potwierdzenia uzyskania przez skarżącego uprawnień minera-pirotechnika, nie spełnił on więc wymagań stawianych przez ustawodawcę. Podsumowując, organy trafnie odmówiły wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia za okres od dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] maja 2011 r., wobec niespełnienia w tym okresie przez ww. łącznie przesłanek określonych w § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 2005 r., a zaskarżone postanowienia są prawidłowe. Zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie może w drodze niniejszego postępowania o wydanie zaświadczenia uzyskać satysfakcjonującego go orzeczenia. W tym celu powinien wykorzystać drogę odwołania od decyzji organu emerytalnego do sądu powszechnego, który dysponuje uprawnieniami w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, ukierunkowanego na zweryfikowanie rodzaju i zakresu czynności, uprawniających do podwyższenia emerytury. Droga kontroli legalności orzeczeń organu przed sądami administracyjnymi jest (niestety dla skarżącego) zupełnie nieadekwatna do jego oczekiwań w tym zakresie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze z.), orzekł jak w sentencji wyroku.