II SA/Wa 2972/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] czerwca 2021 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji o przyznanej akredytacji na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej oddala skargę Minister Edukacji i Nauki decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 118 ust. 2, 3 i 8, art. 117 ust. 2b ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe – dalej jako ustawa p.o. (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378 oraz z 2021 r. poz. 4 i 619) i art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170), utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] odmawiającą przeniesienia decyzji o przyznanej akredytacji na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej określonej w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., tj. kurs inny niż wymienione w pkt 1-3, umożliwiający uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych, w zakresie: "[...]", prowadzone przez M.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M., ul. [...], na [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], ul. [...]. Decyzje powyższe zostały wydane w następującym stanie faktyczny i prawnym. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] przyznał akredytację na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej określonej w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., tj. kurs inny niż wymienione w pkt 1-3, umożliwiający uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych, w zakresie: "[...]", prowadzony przez M.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. W dniu [...] grudnia 2020 r. do [...] Kuratora Oświaty wpłynął wniosek M.C - Prezesa Zarządu [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] o przeniesienie na Spółkę decyzji Kuratora o przyznaniu akredytacji na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej w zakresie "[...]". Do wniosku dołączono następujące dokumenty: 1) umowę sprzedaży przedsiębiorstwa z dnia [...] grudnia 2020 r.; 2) oświadczenie M.C. - Prezesa Zarządu spółki, 3) wydruk wpisu do centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego [...] Sp. z o.o., [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r., zgodnie z art. 79a K.p.a., [...] Sp. z o. o. została poinformowana przez organ, że na dzień wysłania informacji nie są spełnione (lub wykazane) przesłanki zależne od strony określone w art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. w związku z art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, czyli: Placówka (podmiot prowadzący działalność oświatową zgodnie z art. 170 ust. 2 ustawy) nie spełnia warunków wymaganych do uzyskania akredytacji, nie prowadziła kształcenia we wskazanej formie przez okres co najmniej 3 lat. Organ ustalił, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] została założona w dniu [...] lipca 2020 r., a więc nie mogła prowadzić wskazanej działalności przez wymagany czas. Stronie został wyznaczony 7 dniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. pełnomocnik [...] Sp. z o. o. zajął stanowisko w sprawie, dołączając jednocześnie do pisma m. in.: 1) pełnomocnictwo; 2) kopie 2 umów uczestnictwa w kursie żeglarskim; 3) kopie protokołów Komisji Egzaminacyjnej nr [...], nr [...] i [...]; 4) kopie 3 umów zlecenia zawartych przez M.C. – Prezesa Zarządu Spółki ze zleceniobiorcami; 5) kopie 3 umów zlecenia zawartych przez M.C. – właściciela [...] ze zleceniobiorcami; 6) wydruk przedstawiający stronę internetową firmy [...]; 7) wydruk przedstawiający stronę internetową [...] Sp. z o.o. W piśmie tym pełnomocnik Spółki wskazał, że w jego ocenie Spółka spełnia przesłankę prowadzenia kształcenia we wskazanej formie przez okres 3 lat, ponieważ wymóg trzyletniego doświadczenia dotyczy "placówki", czyli "przedsiębiorstwa" a nie "organu" czyli "przedsiębiorcy", co wynika z wykładni literalnej i systemowej przepisów ustawy p.o. Pełnomocnik Spółki podniósł też, że decyzja ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy, ponieważ dotyczy "działalności przedsiębiorcy", a nie przedsiębiorcy jako podmiotu, co wynika z wykładni literalnej i funkcjonalnej przepisów ustawy o zarządzie sukcesyjnym. Nawet zaś gdyby przyjąć, że wymóg trzyletniego doświadczenia w prowadzeniu działalności objętej decyzją dotyczył nie "przedsiębiorstwa" tylko podmiotu, który to przedsiębiorstwo prowadzi (samej Spółki), to przedmiotowy warunek jest spełniony także przez Spółkę, ponieważ jako nabywca przedsiębiorstwa [...] (w rozumieniu art. 55 k.c.) od M.C. - składniki niematerialne tego przedsiębiorstwa (w tym związane z wiedzą i doświadczeniem) także przeszły na Spółkę jako na nabywcę tego przedsiębiorstwa. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 118 ust. 1-4a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe oraz § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie akredytacji kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1692) w związku z art. 45 c ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw odmówił przeniesienia decyzji o przyznanej akredytacji na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej określonej w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., tj. kurs inny niż wymienione w pkt 1-3, umożliwiający uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych, w zakresie: "[...]", prowadzone przez M.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M.C. [...], ul. [...], na [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść przepisów art. 118 ust. 8 i art. 170 ust. 2 ustawy p.o. Kurator wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. przyznał akredytację przedsiębiorcy - osobie fizycznej, M.C., a akredytacja ta nie została przyznana na placówkę, tylko na podmiot w rozumieniu ww. przepisu. Podmiot ten spełnia warunki określone do przyznania akredytacji tj.: 1) prowadził kształcenie w formie lub formach pozaszkolnych przez okres co najmniej 3 lat; 2) opracowuje i stosuje system zapewnienia jakości kształcenia oraz systematycznie go doskonali; 3) zapewnia bazę wyposażoną w środki dydaktyczne - w zakresie danej formy pozaszkolnej; 4) zapewnia wykwalifikowaną kadrę - w zakresie danej formy pozaszkolnej; 5) zapewnia program nauczania, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 117 ust. 5 - w zakresie danej formy pozaszkolnej; 6) zapewnia warunki realizacji praktycznej nauki zawodu w przypadku ubiegania się o akredytację na kształcenie w formach pozaszkolnych, o których mowa w art. 117 ust. 1a pkt 1 i 2; 7) zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki realizacji kształcenia w danej formie pozaszkolnej; 8) udostępnia uczestnikom danej formy pozaszkolnej materiały dydaktyczne. Organ I instancji podkreślił jednocześnie, że przeniesienie tej decyzji nastąpić może na inny podmiot, który takie warunki spełnia. Analizując dokumentację załączoną do wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. Kurator uznał, że [...] Sp. z o. o. nie wykazała spełnienia jednej wymaganej prawem przesłanki tj. – prowadzenia kształcenie w formie lub formach pozaszkolnych przez okres co najmniej 3 lat, zatem odmówił przeniesienia decyzji o przyznanej akredytacji na Spółkę. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Sp. z o. o., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła: I. naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy (złamanie zasady prawdy obiektywnej) przejawiające się w tym, że Kurator pochopnie przyjął brak wymaganego przepisami ustawy p.o. doświadczenia Spółki tylko z samego faktu rejestracji Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym w lipcu 2020 r., podczas gdy dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i analiza zebranych w sprawie dowodów (w tym w szczególności treści umowy sprzedaży przedsiębiorstwa [...] oraz dokumentacji klubu jachtowego [...]) musi prowadzić do konkluzji, że Spółka, która nabyła funkcjonujące od lat przedsiębiorstwo - nabywa doświadczenie niejako "wstecz" wraz z nabywanym przedsiębiorstwem, ponieważ w przypadku skutecznego nabycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55² k.c. jego składniki niematerialne (w tym związane z wiedzą i doświadczeniem) przechodzą na nabywcę tego przedsiębiorstwa, co w konsekwencji powoduje, że Spółka spełnia przesłankę wymaganego doświadczenia, konieczną do przeniesienia na nią akredytacji. II. naruszenie przepisu art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o., poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w utożsamianiu "placówki" lub "centrum kształcenia" z podmiotem, który taką placówkę lub centrum kształcenia prowadzi, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy skutkowało błędnym przyjęciem przez organ I instancji, że to osobiście sam M.C. (w oderwaniu od prowadzonego przedsiębiorstwa), a później [...] Sp. z o.o. (w oderwaniu od nabytego przez nią przedsiębiorstwa) muszą samodzielnie mieć odpowiednie doświadczenie w prowadzeniu kształcenia, a zmiana formy prawnej, w której przedsiębiorca prowadzi swoją działalność - wyklucza przeniesienie na niego akredytacji, podczas gdy dokonanie właściwej wykładni przepisu art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. prowadzi do wniosku, że wymóg trzyletniego doświadczenia musi spełniać "placówka" rozumiana jako "przedsiębiorstwo", czyli całokształt "działalności oświatowej" prowadzonej przez przedsiębiorcę. Adresatem decyzji jest z kolei "organ" prowadzący "placówkę", czyli stosując przepisy odpowiednio: "podmiot" prowadzący "przedsiębiorstwo". Na kanwie niniejszej sprawy oznacza to, że cały czas to samo przedsiębiorstwo "[...]" (wcześniej prowadzone w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, a teraz w formie spółki prawa handlowego) spełnia wszystkie wymagane w zakresie doświadczenia przesłanki stawiane "placówce", w tym wymóg trzyletniego doświadczenia w prowadzeniu kształcenia w formie lub formach pozaszkolnych. Zmiana formy prawnej podmiotu, który to przedsiębiorstwo prowadzi powoduje tylko konieczność przeniesienia akredytacji na nowego adresata decyzji. III. naruszenie przepisu art. 118 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 118 ust. 1 pkt 4a ustawy p.o. w zw. z art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, poprzez ich błędne zastosowanie (niezgodne z ratio legis przepisów ustawy o zarządzie sukcesyjnym) przejawiające się w wykluczeniu możliwości dokonania przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę prawa handlowego z zachowaniem decyzji administracyjnych przysługujących jednoosobowemu przedsiębiorcy (a dotyczących jego przedsiębiorstwa), podczas gdy przepisy ustawy o zarządzie sukcesyjnym mają na celu właśnie umożliwienie przedsiębiorcom rozwijanie prowadzonej działalności. Pełnomocnik spółki wskazał, że to w szczególności art. 45c ww. ustawy miał likwidować formalne bariery, jakie stały na drodze przedsiębiorców prowadzących jednoosobowe firmy, którzy chcieliby zmienić formę prawną z zachowaniem ważności decyzji administracyjnych dotyczących ich przedsiębiorstwa. Wobec tak postawionych zarzutów pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kuratora i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o przeniesieniu akredytacji na Spółkę, ewentualnie o uchylenie decyzji Kuratora i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Spółki wyjaśnił, iż do konkluzji, że decyzja jest wadliwa, a Spółka bezsprzecznie spełnia przewidziany w przepisach ustawy p.o. wymóg co najmniej trzyletniego doświadczenia w prowadzeniu kształcenia w formie lub formach pozaszkolnych - można dojść na dwa alternatywne sposoby. W pierwszej kolejności pełnomocnik Spółki, podkreślając konieczność rozróżnienia pojęć "placówki" od "organu" prowadzącego "placówkę" (odpowiednio "przedsiębiorstwa" od "przedsiębiorcy" prowadzącego "przedsiębiorstwo"), czy nawet przyjmując błędne rozumienie "podmiotu", jakim posługuje się organ I instancji, stwierdził, że Spółka spełnia przesłanki konieczne do przeniesienia na nią decyzji. Pełnomocnik Spółki zaakcentował przy tym, że podmiot, który nabył funkcjonujące od lat przedsiębiorstwo nabywa też doświadczenie niejako "wstecz" wraz z nabywanym przedsiębiorstwem, ponieważ w przypadku skutecznego nabycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55² k.c. jego składniki niematerialne (w tym związane z wiedzą i doświadczeniem) przechodzą na nabywcę tego przedsiębiorstwa, co potwierdził w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy oraz Krajowa Izba Odwoławcza w zakresie zamówień publicznych. W związku z powyższym, pełnomocnik Spółki stwierdził, że zgromadzony w postępowaniu przed Kuratorem materiał dowodowy jasno wskazuje, że M.C. jako jednoosobowy przedsiębiorca zbył całe swoje przedsiębiorstwo (w rozumieniu art. 55² k.c.) na rzecz [...] Sp. z o.o., a obecnie to Spółka (za pomocą tej samej bazy szkoleniowej, programów szkolenia, materiałów oraz kadry szkolącej) realizuje kształcenie w tożsamym jak dotąd zakresie, co oznacza, że wymóg doświadczenia w prowadzeniu kształcenia jest bezsprzecznie spełniony. Wyjaśniając drugi sposób wskazujący na spełnienie przez Spółkę wszystkich wymogów potrzebnych do przeniesienia na nią akredytacji, pełnomocnik Spółki wskazał, że akredytacja została wydana na podstawie art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., który stanowi, że kursy kompetencji ogólnych oraz kursy, o których mowa w ust. 1a pkt 5, mogą być prowadzone przez publiczne i niepubliczne placówki kształcenia ustawicznego i centra kształcenia zawodowego. Przesłanki, których spełnienie przez Spółkę było badane przez organ I Instancji, zostały określone w art. 118 ust. 3 ustawy p.o., która posługuje się następującym sformułowaniem: "Akredytację, o której mowa w ust. 1, może uzyskać placówka lub centrum, które". W ocenie pełnomocnika literalnie rzecz ujmując: przepisy ustawy p.o. nie określają tu zakresu podmiotowo poprzez sformułowanie: "podmiocie, który:", tylko przedmiotowo: "placówka lub centrum, które". Jest to zresztą systemowo spójne z pozostałymi zapisami ustawy p.o., ponieważ każdy przepis ww. ustawy rozróżnia pojęcia "placówki", czy "szkoły" od "organu" prowadzącego placówkę lub szkołę (w szczególności widoczne jest to w definicyjnych częściach ustawy, tj. art. 2 pkt 4, art. 4 pkt 16 oraz późniejszych art. 117 i 118). Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy p.o. szkoła i placówka może być zakładana i prowadzona przez inną niż jednostka samorządu terytorialnego osobę prawną lub osobę fizyczną. Ustawa nie utożsamia zatem "placówki", czy "szkoły" z "organem" lub "podmiotem" prowadzącym placówkę lub szkołę. Zdaniem pełnomocnika Spółki, organ I instancji błędnie wskazał w uzasadnieniu decyzji, że przepisu art. 170 ust. 2 ustawy p.o. "nie stosuje się w stosunku do placówek". W istocie prawidłowo sformułowana ww. teza organu I instancji powinna brzmieć nieco inaczej: w stosunku do działalności edukacyjnej prowadzonej dla zysku w sposób przewidziany Prawem przedsiębiorców (na podstawie art. 170 ust. 2 ustawy) - przepisów ustawy p.o. (w tym definicji "placówki" czy "organu" prowadzącego placówkę) nie można stosować wprost, a jedynie odpowiednio. Jednak nawet wprost, w przepisie art. 118 ust. 8 ustawy p.o., mowa jest o stosowaniu art. 118 ust. 1-7 tej ustawy do "działalności oświatowej" opisanej w jej art. 170 ust. 2, a nie do "podmiotów" prowadzących działalność oświatową. Minister Edukacji i Nauki, w wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2021 r. W uzasadnieniu decyzji, powołując treść przepisu art. art. 45c ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, Minister wyjaśnił, że bezspornym jest, że w przypadku zbycia przedsiębiorstwa przez podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., przepisy art. 45c ustawy o zarządzie sukcesyjnym stosuje się do decyzji w sprawie przyznania akredytacji oświatowej działalności gospodarczej, pod warunkiem jednak, że nabywca przedsiębiorstwa - podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., spełnia warunki do uzyskania akredytacji na kształcenie w danej formie pozaszkolnej. Minister dodał, że z przepisu art. 117 ust. 2b ustawy p.o. wynika jednoznacznie, że podmiotami uprawnionymi do prowadzenia kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., są wyłącznie publiczne i niepubliczne placówki kształcenia ustawicznego i centra kształcenia zawodowego, tj. jednostki organizacyjne systemu oświaty, wymienione w art. 2 pkt 4 ustawy p.o. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 117 ustawy p.o. dotyczy organizacji kształcenia ustawicznego i w ust. 2-2c precyzuje krąg podmiotów uprawnionych do prowadzenia poszczególnych pozaszkolnych form kształcenia ustawicznego. Przepis art. 118 ust. 1-7 ustawy p.o. dotyczy natomiast akredytacji podmiotów uprawnionych do prowadzenia poszczególnych pozaszkolnych form kształcenia ustawicznego. W myśl art. 118 ust. 8 ustawy p.o. , przepisy określające warunki przyznawania akredytacji na kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych (ust. 1-7 art. 118) stosuje się również do: – placówek niepublicznych prowadzonych zgodnie z przepisami rozdziału 8, – działalności oświatowej, o której mowa w art. 170 ust. 2, – instytucji rynku pracy, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prowadzących działalność edukacyjno-szkoleniową (Dz.U. z 2020 r. poz. 1409, z późn. zm.). Minister podkreślił, że przepisy art. 118 ustawy p.o. określające warunki przyznawania akredytacji nie abstrahują od uregulowań zawartych w art. 117 tej ustawy, co oznacza, że o przyznanie akredytacji na podstawie art. 118 ustawy p.o. na kształcenie w danej formie pozaszkolnej może ubiegać się podmiot, któremu w przepisach art. 117 ust. 2, 2a, 2b i 2c tej ustawy ustawodawca przyznał uprawnienie do prowadzenia tej formy pozaszkolnej. W świetle ww. przepisów art. 117 i zgodnie z art. 118 ust. 8 ustawy p.o., podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa wart. 170 ust. 2 ustawy, będzie uprawniony do ubiegania się o akredytację na zasadach określonych w art. 118 ust. 1-7 ustawy, na kształcenia ustawiczne w formach pozaszkolnych, o których mowa w art. 117 ust. 1a pkt 1 ustawy. W przypadku pozostałych pozaszkolnych form kształcenia ustawicznego, zgodnie z art. 117 ust. 2a-2c ustawy, uzyskanie akredytacji przez podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy, będzie niedopuszczalne. Minister dodał również, że zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy p.o., akredytacja nie dotyczy wszystkich rodzajów form pozaszkolnych określonych w art. 117 ust. 1a ustawy, jak i wszystkich podmiotów uprawnionych do prowadzenia kształcenia ustawicznego w poszczególnych formach pozaszkolnych na podstawie art. 117 ust. 2, 2a, 2b i 2c ustawy. Akredytacji nie przyznaje się bowiem na kształcenie prowadzone w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy, jeżeli program takiego kursu nie został określony w przepisach powszechnych dotyczących uzyskiwania i uzupełniania wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. O przyznanie akredytacji nie mogą ubiegać się publiczne i niepubliczne szkoły prowadzące kształcenie zawodowe, chociaż są one uprawnione do prowadzenia form pozaszkolnych, o których mowa w art. 117 ust. 1a pkt 1, 2 i 4 ustawy. Zdaniem Ministra, organ I instancji prawidłowo ustalił, że "Kurs żeglarz jachtowy" należy uznać za formę pozaszkolną, o której mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o. (tj. kurs inny niż wymienione w pkt 1-3), zaś kształcenie w tej formie jest prowadzone w oparciu o programy określone na podstawie odrębnych przepisów, tj. w wydanych odpowiednio na podstawie art. 37a ust. 15 i art. 37b ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1863) przepisach: – rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. poz. 460 z późn. zm.), – rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki oraz Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa oraz warunków kadrowych i organizacyjnych koniecznych do przeprowadzania tego egzaminu (Dz. U. poz. 602 z późn. zm.). W ocenie Ministra, organ I instancji prawidłowo odmówił przeniesienia decyzji akredytacyjnej w trybie art. 45c ustawy o zarządzie sukcesyjnym podnosząc, że [...] Sp. z o.o. nie spełnia wymogu warunkującego przyznanie akredytacji, o którym mowa w art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o., tj. nie prowadziła kształcenia w danej formie pozaszkolnej przez okres co najmniej 3 lat. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym pominięto jednak wyjaśnienie, czy w świetle przepisów art. 117 ust. 2b ustawy p.o. wnioskujący o przeniesienie decyzji akredytacyjnej jest uprawniony do prowadzenia kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o. Ocena tego warunku jest konieczna w świetle przepisu art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, niemniej jednak skarżona decyzja, mimo (częściowo) błędnego (niepełnego) uzasadnienia, odpowiada prawu. Minister stwierdził zatem, że [...] Sp. z o.o. nie ma statusu placówki kształcenia ustawicznego, ani centrum kształcenia zawodowego, a zatem nie jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o. W takiej sytuacji, ze względu na wymóg przepisu art. 117 ust. 2b ustawy p.o., w ocenie organu odwoławczego, nie ma możliwości przeniesienia w trybie art. 45c ustawy o zarządzie sukcesyjnym na [...] Sp. z o.o. decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2020 r. przyznającej akredytację na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej określonej w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., tj. "[...]". Minister nie podzielił przy tym poglądu Spółki dotyczącego rozumienia pojęć "placówka", "organ prowadzący placówkę", "działalność oświatowa", "przedsiębiorstwo", "podmiot prowadzący przedsiębiorstwo", na gruncie przepisów ustawy p.o. W ocenie Ministra, ustawa p.o. jednoznacznie przesądza, że placówka jest jednostką organizacyjną systemu oświaty (art. 4 pkt 14), która może być prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego, inną osobę prawną, osobę fizyczną, właściwych ministrów (art. 8 ust. 2, 4-13). Zadania i kompetencje organu prowadzącego placówkę określają przepisy art. 10 i 57 ustawy p.o. Przepis art. 170 ust. 2 ustawy p.o. stanowi natomiast, że działalność oświatowa nieobejmująca prowadzenia szkoły, placówki (zespołu szkół lub placówek), lub innej formy wychowania przedszkolnego może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, co zdaniem organu odwoławczego oznacza, że ww. działalność oświatowa nie jest prowadzona przez przedsiębiorstwo, ale przez podmiot prowadzący przedsiębiorstwo (jak działalność gospodarczą wykonuje przedsiębiorca, nie przedsiębiorstwo - art. 4 Prawa przedsiębiorców). Wobec tego, w świetle art. 29 K.p.a. oraz art. 117 ust. 2b i art. 118 ustawy p.o., decyzja administracyjna przyznająca podmiotowi prowadzącemu działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy, akredytację na kształcenie w formie pozaszkolnej jest adresowana do tego przedsiębiorcy, tj. "podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo". W ocenie Ministra nieuzasadniony jest wniosek o analogii pomiędzy "placówką" w rozumieniu ustawy p.o., a "przedsiębiorstwem", rozumianym jako "całokształt działalności oświatowej" i wynikająca stąd wadliwa interpretacja warunku z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. stosowanym do tak rozumianego przedsiębiorstwa, jak do placówki. Zdaniem Ministra, nie można też uznać za prawidłowy, mający uzasadnienie w przepisach art. 118 ust. 1-3 i 8 ustawy p.o., pogląd Spółki o możliwości nabycia "wstecz", w drodze czynności prawnej, doświadczenia wymaganego przepisem art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. od podmiotu prowadzącego działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., wraz z nabyciem przedsiębiorstwa od podmiotu prowadzącego działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy, który takim doświadczeniem się legitymował. Ustawa p.o. wymaga, by ubiegający się o akredytację podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2, a stosownie do art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym - także nabywca przedsiębiorstwa - podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., miał doświadczenie wymagane przepisem art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo zatem organ I instancji ustalił brak spełnienia wymogu z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. w zw. z art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym. W skardze na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] lipca 2021 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o. o., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 55² k.c. w związku z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o., poprzez ich błędne zastosowanie, skutkujące przyjęciem przez organ I i II Instancji, że stronie skarżącej brakuje wymaganego przepisami ustawy trzyletniego doświadczenia w zakresie prowadzenia szkoleń objętych decyzją, gdyż rejestracja Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym nastąpiła w lipcu 2020 r., podczas gdy: zastosowanie w sposób prawidłowy w niniejszym stanie faktycznym sprawy przepisu art. 55² k.c. w kontekście art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. powinno skutkować uznaniem, że podmiot, który nabył funkcjonujące od lat przedsiębiorstwo - nabywa doświadczenie niejako "wstecz" wraz z nabywanym przedsiębiorstwem (ponieważ w przypadku skutecznego nabycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55² k.c. jego składniki niematerialne, w tym związane z wiedzą i doświadczeniem, przechodzą na nabywcę tego przedsiębiorstwa), co w konsekwencji powoduje, że strona skarżąca spełnia przesłankę wymaganego doświadczenia, konieczną do przeniesienia na nią akredytacji. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 117 ust. 2b w zw. z art. 117 ust. 1a pkt 5 w zw. z art. 118 ust. 8 ustawy p.o., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że wnioskujący o przeniesienie akredytacji, nie mając statusu placówki kształcenia ustawicznego, ani centrum kształcenia zawodowego nie jest uprawniony do prowadzenia kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., a w konsekwencji nie ma możliwości przeniesienia na niego akredytacji, podczas gdy na podstawie art. 118 ust. 8 ustawy p.o. (będącego lex specialis w stosunku do art. 117 ust. 2b ustawy), przepisy dotyczące możliwości uzyskania akredytacji stosuje się również do działalności oświatowej, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., a zatem podejmowanej na zasadach określonych w przepisach ustawy – Prawo przedsiębiorców, co w konsekwencji powoduje, że akredytacja może być przyznana także podmiotowi prowadzącemu kształcenie w oparciu o programy określone na podstawie odrębnych przepisów, który nie ma statusu placówki kształcenia ustawicznego lub centrum kształcenia zawodowego. Ponadto skoro już akredytacja została takiemu podmiotowi przyznana, to tym bardziej powinna zostać przeniesiona na stronę skarżącą. III. naruszenie przepisu art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o., poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w utożsamianiu "placówki" lub "centrum kształcenia" z podmiotem, który taką placówkę lub centrum kształcenia prowadzi, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy skutkowało błędnym przyjęciem przez organ II instancji, że to osobiście sam M.C. (w oderwaniu od prowadzonego przedsiębiorstwa), a później [...] Sp. z o.o. (w oderwaniu od nabytego przez nią przedsiębiorstwa) muszą samodzielnie mieć odpowiednie doświadczenie w prowadzeniu kształcenia, a zmiana formy prawnej, w której przedsiębiorca prowadzi swoją działalność, wyklucza przeniesienie na niego akredytacji, podczas gdy dokonanie właściwej wykładni przepisu art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. prowadzi do wniosku, że wymóg trzyletniego doświadczenia musi spełniać "placówka" rozumiana jako "przedsiębiorstwo", czyli całokształt "działalności oświatowej" prowadzonej przez przedsiębiorcę. Adresatem decyzji jest z kolei "organ" prowadzący "placówkę", czyli stosując przepisy odpowiednio "podmiot" prowadzący "przedsiębiorstwo". Na kanwie niniejszej sprawy oznacza to, że cały czas to samo przedsiębiorstwo "[...]" (wcześniej prowadzone w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, a teraz w formie spółki prawa handlowego) spełnia wszystkie wymagane w zakresie doświadczenia przesłanki stawiane "placówce", w tym wymóg trzyletniego doświadczenia w prowadzeniu kształcenia w formie lub formach pozaszkolnych. Zmiana formy prawnej podmiotu, który to przedsiębiorstwo prowadzi powoduje tylko konieczność przeniesienia akredytacji na nowego adresata decyzji. Wobec tak postawionych zarzutów "[...]" Sp. z o.o. wniosła o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie w całości decyzji organu II Instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) P.p.s.a. 2. w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a., zobowiązanie organu I Instancji do wydania, w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku w sprawie (wydanego wskutek niniejszej skargi), decyzji przenoszącej akredytację na stronę skarżącą; 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do zarzutu organu o braku koniecznego doświadczenia Spółki w prowadzeniu kształcenia w formie lub formach pozaszkolnych tylko z samego faktu rejestracji tej Spółki w KRS w lipcu 2020 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że Spółka, nabywając funkcjonujące od lat przedsiębiorstwo, nabyła jednocześnie doświadczenie niejako "wstecz" wraz z nabywanym przedsiębiorstwem, ponieważ w przypadku skutecznego nabycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55² k.c., jego składniki niematerialne (w tym związane z wiedzą i doświadczeniem) przechodzą na nabywcę tego przedsiębiorstwa, czyli Spółkę. W ocenie pełnomocnika skarżącej za błędny należy uznać też wywód organu II Instancji by wnioskujący o przeniesienie decyzji akredytacyjnej, w świetle art. 117 ust. 2b ustawy p.o., nie był uprawniony do prowadzenia kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., podnosząc, że poprzednik prawny strony skarżącej, tj. M.C., jako jednoosobowy przedsiębiorca, także nie posiadał statusu placówki kształcenia ustawicznego, ani centrum kształcenia zawodowego, tylko prowadził kształcenie w oparciu o programy określone na podstawie odrębnych przepisów, a akredytację otrzymał. Podkreślone zostało przy tym, że postępowanie miało na celu jedynie przeniesienie istniejącej już akredytacji na nowy podmiot, wobec dokonanego przekształcenia prowadzonej działalności z jednoosobowej na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Zdaniem pełnomocnika Spółki, zasady zaufania obywateli do organów Państwa oraz ochrony praw nabytych wymagałyby, żeby podstawy do otrzymania akredytacji były badane na etapie przyznawania akredytacji, a nie przenoszenia akredytacji już istniejącej. Niezależnie od powyższego, wywód organu II Instancji jest w ocenie pełnomocnika skarżącej, błędny merytorycznie co do zasady. Postanowienia art. 118 ustawy p.o. określają wprawdzie kto jest uprawniony do uzyskania akredytacji, ale nie zawierają katalogu zamkniętego, ponieważ wyłom w palecie podmiotów, którym przyznaje się akredytację, czyni właśnie ust. 8 art. 118 ustawy p.o. W ust. 1 art. 118 wymienione są takie podmioty jak: placówka kształcenia ustawicznego oraz centrum kształcenia zawodowego, ale z kolei art. 118 ust. 8 ustawy p.o. stanowi, że przepisy ust. 1-7 tego artykułu stosuje się również m.in. do działalności oświatowej, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., a więc działalności podejmowanej na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo przedsiębiorców i należy go stosować na zasadzie wyjątku. W ocenie pełnomocnika skarżącej aby uzyskać akredytację nie trzeba obligatoryjnie "być" placówką kształcenia ustawicznego lub centrum kształcenia zawodowego, lecz wystarczy być przedsiębiorcą, który prowadzi kształcenie w oparciu o programy określone na podstawie odrębnych przepisów (a tak jest w niniejszej sprawie). Akredytacja stanowi tylko potwierdzenie spełniania określonych wymogów i zapewniania wysokiej jakości kształcenia ustawicznego, a nie jest potwierdzeniem, czy dany podmiot jest placówką kształcenia ustawicznego lub centrum kształcenia zawodowego. Pełnomocnik skarżącej podniósł więc, że w kontekście zachowania koherencji systemu prawa, w świetle reguły lex specialis derogat legi generali - zasadne będzie przyznanie prymatu przepisowi art. 118 ust. 8 w zw. z art. 170 ust. 2 ustawy p.o. (jako przepisowi szczególnemu) nad katalog wskazany pośrednio w ust. 1 przedmiotowego przepisu i uznanie, że akredytację mogą uzyskiwać nie tylko podmioty w postaci placówki kształcenia ustawicznego albo centrum kształcenia zawodowego, czyli działające wprost na podstawie przepisów ustawy p.o., lecz również przedsiębiorcy prowadzący oświatową działalność gospodarczą. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że zgodnie z brzmieniem art. 170 ust. 2 ustawy p.o., do którego odsyła art. 118 ust. 8 tej ustawy, działalność oświatowa (do której stosuje się przepisy ust. 1-7 art. 118 dotyczące procesu uzyskania akredytacji) nieobejmująca prowadzenia szkoły, placówki, zespołu lub innej formy wychowania przedszkolnego może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo przedsiębiorców, która w art. 4 ust. 1 stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Legalną definicję osoby prawnej zawiera natomiast art. 33 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tą definicją osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Typowymi przykładami osób prawnych będących przedsiębiorcami są oczywiście spółki kapitałowe: spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółka akcyjna. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił nadto, że odpowiednie stosowanie przepisów ustawy p.o. w realiach niniejszej sprawy (we właściwy prawoznawczo sposób) powinno prowadzić do wniosku, że wymóg trzyletniego doświadczenia wynikający z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. musi spełniać "placówka" rozumiana jako "przedsiębiorstwo" czyli całokształt "działalności oświatowej" prowadzonej przez przedsiębiorcę. Adresatem decyzji jest "organ" prowadzący "placówkę", czyli stosując przepisy odpowiednio: "podmiot" prowadzący "przedsiębiorstwo". Jednocześnie wymóg doświadczenia musi dotyczyć "placówki" (co wynika literalnie wprost z treści art. 118 ust. 3 ustawy p.o.), a nie prowadzącego ją "organu". Przekładając zatem przepisy ustawy p.o. odpowiednio, wymóg doświadczenia dotyczy "przedsiębiorstwa" a nie "podmiotu" prowadzącego przedsiębiorstwo. Pełnomocnik Spółki podniósł, że powyższe potwierdza wprost dalsza wykładnia systemowa ustawy p.o., np. w art. 168 ust. 14, który stanowi, że "w przypadku zmiany organu prowadzącego szkołę lub placówkę wniosek o zmianę danych, o których mowa w ust. 4 pkt 1, składa, nie później niż na miesiąc przed planowanym dniem zmiany organu prowadzącego, osoba dotychczas prowadząca szkołę lub placówkę. W przypadku zgonu osoby fizycznej prowadzącej szkołę lub placówkę wniosek składa osoba, która została wskazana w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 4a lub 4b, w terminie 14 dni od dnia zgonu. Zmiana organu prowadzącego następuje z dniem dokonania wpisu tej zmiany do ewidencji. Przepisy ust. 4 pkt 1 i 4 oraz ust. 9-12 stosuje się odpowiednio.". W ocenie pełnomocnika skarżącej, skoro w przypadku regulacji ustawowych dotyczących tak ważnego ośrodka kształcenia jakimi są szkoły lub przedszkola - możliwa jest prosta zmiana statusu prawnego organu prowadzącego szkołę lub placówkę (co potwierdza orzecznictwo: nawet bez wpływu na otrzymywane dotacje), to uwzględniając wnioskowanie a maiori ad minus zmiana formy prawnej prowadzenia działalności klubu jachtowego (szkoły żeglarskiej) z zachowaniem ciągłości prowadzonego przedsiębiorstwa - nie może pociągać za sobą braku możliwości przepisania udzielonej już akredytacji. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy o zarządzie sukcesyjnym w kontekście ustawy p.o., również prowadzi do powyżej przedstawionego wniosku. Zgodnie z treścią art. 1 pkt 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym reguluje ona zasady "przejęcia koncesji, zezwoleń, licencji oraz pozwoleń, wydanych wobec przedsiębiorcy, wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG, w formie decyzji organu administracji publicznej, związanych z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą, zwanych dalej "decyzjami związanymi z przedsiębiorstwem". Pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że ustawa nie posługuje się określeniem podmiotowym (wówczas przepis musiałby brzmieć: "decyzje związane z przedsiębiorcą") tylko przedmiotowym ("decyzje związane z przedsiębiorstwem"). Takie rozróżnienie sformułowań prawnych stosowanych przez racjonalnego z założenia ustawodawcę, musi wpływać na wykładnię omawianych przepisów zgodnie z tezami przedstawionymi przez Spółkę. W ocenie pełnomocnika Spółki, nie sposób zaprzeczyć, że akredytacja jest związana właśnie z przedsiębiorstwem [...] (prowadzonym wpierw przez M.C. w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, a następnie w formie spółki z o.o., której prezesem zarządu jest M.C.). Przepisy ustawy o zarządzie sukcesyjnym (w szczególności art. 45c) miały natomiast likwidować formalne bariery, jakie stały na drodze przedsiębiorców prowadzących jednoosobowe firmy, którzy chcieliby zmienić formę prawną. Do czasu wprowadzenia ustawy o zarządzie sukcesyjnym, przedsiębiorcy, po sprzedaży ich przedsiębiorstwa lub zmianie formy prowadzenia działalności - musieli uzyskiwać od nowa istotne dla nich decyzje administracyjne. Ratio legis przedmiotowych przepisów było likwidowanie formalnych barier rozwoju działalności małych przedsiębiorców. Decyzja organu odwoławczego jest zatem sprzeczna z ratio legis przepisów ustawy o zarządzie sukcesyjnym, w tym w szczególności z art. 45c. Pełnomocnik Spółki podkreślił, że konsekwentne stosowanie logiki rozumowania, wedle której wymóg trzyletniego doświadczenia koniecznego dla uzyskania akredytacji musi spełnić podmiot prowadzący przedsiębiorstwo (a nie całe przedsiębiorstwo), prowadzi do absurdalnych wniosków. W takim wypadku to sam jednoosobowy przedsiębiorca musiałby wykazywać się doświadczeniem w prowadzeniu wszystkich czynności dotyczących kursów danego rodzaju (a nie całe jego przedsiębiorstwo rozumiane jako baza gospodarcza, umożliwiająca prowadzenie określonej działalności gospodarczej, tworząca pewien zorganizowany kompleks gospodarczy, w skład którego wchodzi doświadczenie i wiedza gospodarcza zatrudnianej przez przedsiębiorcę kadry). Zaznaczył przy tym, że podstawą do wydania akredytacji nie były tylko i wyłącznie kompetencje M.C., ale także istnienie w jego szkole żeglarskiej wykwalifikowanej kadry, zapewnianie bazy szkoleniowej, środków dydaktycznych, czy programu nauczania. Sam M.C. nie byłby bowiem obiektywnie w stanie wyszkolić wszystkich kursantów, każdego z nich przeegzaminować, a do tego zapewnić odpowiedni stan bazy szkoleniowej i pomocy naukowych. Było to możliwe tylko i wyłącznie dzięki korzystaniu z całości zespołu składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, jakimi było właśnie przedsiębiorstwo – szkoła [...] pod nazwą [...]. Zmiana formy prowadzenia tej działalności gospodarczej z jednoosobowej na spółkę z o.o. - nie powoduje zatem konieczności zdobywania niejako zupełnie "od nowa" doświadczenia. "Placówka", czy też "przedsiębiorstwo" z jego doświadczeniem sięgającym 2012 r. - pozostaje bowiem niezmienione, co potwierdza też zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Pełnomocnik Spółki podniósł jednocześnie, że M.C. prowadzący przedsiębiorstwo [...] (wpierw w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, a później w formie spółki prawa handlowego) - chcąc skorzystać z uprawnień, jakie daje przedsiębiorcom ustawa o zarządzie sukcesyjnym - przeprowadził już nieodwracalne działania (np. w postaci sprzedaży przedsiębiorstwa i zamknięcia swojej jednoosobowej działalności), które w razie ostatecznej odmowy przeniesienia akredytacji na jego Spółkę, doprowadzą do braku możliwości starania się przez niego o akredytację w ogóle przez najbliższe ponad 2 lata. Przedsiębiorstwa nie ma już bowiem osoba fizyczna, a Spółka (wedle koncepcji organu II instancji) zyska doświadczenie dopiero za ponad 2 lata. Tymczasem, w trudnych dla działalności szkoleniowej związanej z żeglarstwem czasach pandemii, brak akredytacji może spowodować spadek zainteresowania kursami [...] (posiadanie akredytacji świadczyło bowiem o wysokim poziomie szkolenia), a w konsekwencji doprowadzić do zamknięcia profesjonalnej szkoły [...]. Pełnomocnik spółki podniósł też, że zmiana formy prowadzenia działalności przez M.C. była koniecznością, a nie fanaberią. Prowadzenie takiej działalności na szerszą skalę, w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, może bowiem rodzić dla podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo daleko idące, negatywne konsekwencje (w tym dla majątku osobistego i życia rodzinnego osoby prowadzącej taką działalność). Negatywne konsekwencje mogą przy tym powstać z przyczyn niezawinionych przez prowadzącego przedsiębiorstwo, w tym z uwagi na wystąpienie siły wyższej oraz odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, a nie zawsze uda się przy tym wyeliminować przedmiotowe ryzyko poprzez odpowiednią ochronę ubezpieczeniową. Trudno zatem pogodzić się z myślą, aby krok w stronę bezpieczeństwa i rozwoju wykonany w duchu ratio legis ustawy o zarządzie sukcesyjnym i w zgodzie z przepisami ustawy p.o., miał skończyć się dla doświadczonego przedsiębiorcy porażką i to jeszcze w ciężkich dla całej branży szkoleniowej czasach pandemii. W zakresie uzasadnienia wniosku wskazanego w pkt 2 petitum skargi, pełnomocnik skarżącej wskazał, że zobowiązanie organu I instancji do wydania w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku (wydanego wskutek niniejszej skargi), decyzji przenoszącej akredytację na stronę skarżącą jest uzasadnione, ponieważ przyczyni się do przyśpieszenia procedowania kwestii przeniesienia akredytacji i korzystnie wpłynie na sytuację strony skarżącej przy jednoczesnym zachowaniu ekonomiki i szybkości postępowania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Ministra Edukacji i Nauki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że dwa spośród zarzutów skargi (tj. pkt 1 i 3) stanowią w zasadzie powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu wniesionym przez stronę skarżącą od decyzji organu I instancji, do których Minister odniósł się w pełnym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kontekście tych zarzutów podkreślił, że kwestia nabycia funkcjonującego wiele lat przedsiębiorstwa przez nowo utworzoną spółkę nie wpływa na ocenę spełnienia warunku art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o., która dokonywana winna być w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 170 ust. 2 tej ustawy - przedsiębiorcy. Twierdzenie o możliwości nabycia przez spółkę "wstecz" doświadczenia wymaganego przez przepis art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. również jest nieuprawnione. Powołane w skardze orzecznictwo odnosi się natomiast do prawa zamówień publicznych, które rządzi się szczególnymi zasadami i nie zawiera przepisów analogicznych do ustawy p.o. Wskazane w skardze orzeczenia Sądu Najwyższego nie odnoszą się do nabywania doświadczenia i możliwości powoływania się nabywcy na doświadczenie zbywcy przedsiębiorstwa, a dotyczą oceny czy doszło do nabycia przedsiębiorstwa w świetle art. 55² k.c., czy też oceny, czy doszło do wniesienia przedsiębiorstwa jako aportu do spółki, a kwestie te nie są przedmiotem sprawy. Pełnomocnik organu podniósł nadto, że nie sposób podzielić poglądu strony skarżącej o automatycznym uzyskiwaniu wieloletniego doświadczenia przez podmiot, który nabył funkcjonujące od lat przedsiębiorstwo, tj. przez spółkę. Gdyby taki był skutek nabycia przedsiębiorstwa od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, to zbędny byłby przepis art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, ponieważ zawsze byłyby spełnione warunki do uzyskania decyzji związanej z nabywanym przedsiębiorstwem, gdyż wraz z nabyciem danego przedsiębiorstwa nabywca uzyskiwałby również wszystkie niezbędne cechy konieczne do uzyskania danej decyzji. Pełnomocnik organu podkreślił, że zasadniczą kwestią podlegającą wyjaśnieniu w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy strona skarżąca, tj. [...] Sp. z o.o., jest podmiotem uprawnionym do prowadzenie kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1 pkt 5 ustawy p.o. tj. czy posiada status placówki kształcenia ustawicznego lub centrum kształcenia zawodowego. Rozstrzygając przedmiotową sprawę organ II instancji oparł się na regulujących zasady uzyskiwania akredytacji na kształcenie w danej formie pozaszkolnej przepisach ustawy p.o., która określa przypadki, w których organ właściwy tj. kurator oświaty, po spełnieniu przez uprawnione podmioty określonych warunków przyznania akredytacji, takie uprawnienie w formie decyzji administracyjnej nadaje. Pełnomocnik organu podniósł w związku tym, że w art. 117 ust. 1a ustawy p.o. w pkt 5 wymieniony jest kurs, inny niż wymienione w pkt 1-3 tego przepisu, umożliwiający uzyskiwanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych, jako jedna z pozaszkolnych form kształcenia ustawicznego. Podkreślił przy tym, że ustawodawca w art. 117 ust. 2, 2a, 2b i 2c ustawy p.o. wskazał precyzyjnie i wyczerpująco podmioty uprawnione do prowadzenia kształcenia ustawicznego w poszczególnych formach pozaszkolnych. Zgodnie z art. 117 ust. 2b ustawy p.o., kursy kompetencji ogólnych oraz kursy, o których mowa w ww. art. 117 ust. 1a pkt 5 mogą być prowadzone przez publiczne i niepubliczne placówki kształcenia ustawicznego i centra kształcenia zawodowego - podmioty systemu oświaty (art. 2 pkt 4 ustawy). Pełnomocnik organu podkreślił, że jest to katalog precyzyjny i zamknięty, zatem nie ma możliwości dowolnego rozszerzenia kręgu podmiotów uprawnionych do prowadzenia ww. form pozaszkolnych o inne podmioty, w tym podmioty spoza systemu oświaty. Przepisy art. 118 ustawy p.o., określające warunki przyznawania akredytacji, pozostają bowiem w ścisłej łączności z uregulowaniami zawartymi w art. 117 tej ustawy. Zatem o przyznanie akredytacji na kształcenie w danej formie pozaszkolnej w oparciu o art. 118 ustawy p.o. może ubiegać się wyłącznie podmiot, któremu ustawodawca przyznał uprawnienie do prowadzenia tej formy pozaszkolnej w myśl art. 117 ust. 2, 2a, 2b i 2c ustawy p.o. W myśl przepisów art. 117 i art. 118 ust. 8 tej ustawy, podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., będzie uprawniony do ubiegania się o akredytację na zasadach określonych w art. 118 ust. 1-7 ustawy, na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej, o której mowa w art. 117 ust. 1a pkt 1 ustawy p.o. W przypadku pozostałych form pozaszkolnych kształcenia ustawicznego, zgodnie z art. 117 ust. 2a-2c ustawy p.o., uzyskanie akredytacji przez podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy, jest niedopuszczalne. Zdaniem pełnomocnika organu, powyższe prowadzi do wniosku, że organ II instancji słusznie uznał, że strona skarżąca tj. [...] Sp. z o.o., nie posiadając statusu placówki kształcenia ustawicznego ani centrum kształcenia zawodowego, nie może być podmiotem uprawnionym do prowadzenia kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o. Argument strony skarżącej, podnoszący, że skoro akredytacja na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej określonej w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., tj. kurs "[...]", prowadzone przez M.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], (tj. podmiot, o którym mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o.), została już przyznana, to tym bardziej powinna być przeniesiona na stronę skarżącą (spółkę), z pewnością nie jest właściwy prawoznawczo i jest całkowicie chybiony. Zasada zaufania obywateli do organów Państwa ani ochrony praw nabytych nie ma tu zastosowania, nie może też uzasadniać działania bez podstawy prawnej lub prawo naruszającego, a takim byłoby przeniesienie ww. akredytacji na Spółkę. Pełnomocnik Ministra podkreślił jednocześnie, że kwestia oceny postępowania akredytacyjnego i ważności decyzji akredytacyjnej (tj. decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]) nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Podobnie stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym skoro można dokonać zmiany wpisu w ewidencji w zakresie organu prowadzącego szkołę stosownie do art. 168 ust. 14 ustawy p.o., to tym bardziej można dokonać przepisania akredytacji w razie zbycia przedsiębiorstwa, jest całkowicie nieuzasadnione. Pełnomocnik Ministra podniósł, że czym innym jest zmiana organu prowadzącego szkołę, a czym innym zbycie przedsiębiorstwa i zupełnie nie wiadomo na jakiej podstawie miałaby być stosowana tu analogia. Kwestia powiązań osobowych, tj. pełnienie funkcji członka zarządu w Spółce przez M.C., nie ma natomiast znaczenia normatywnego w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik Ministra podniósł nadto, że wątpliwe jest także twierdzenie strony skarżącej o zamknięciu jednoosobowej działalności przez M.C., ponieważ z informacji zawartych na stronie internetowej [...] wynika, że działalność ta została zawieszona, ale nie zakończona, a wpis w ewidencji CEIDG nie został wykreślony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje organów podlegają uchyleniu lub stwierdzeniu ich nieważności Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż stanowisko zaprezentowane przez Ministra Edukacji i Nauki w zaskarżonej decyzji nie w pełni zasługuje na akceptację. Zaskarżoną decyzją Minister Edukacji i Nauki utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2021 r. odmawiającą przeniesienia decyzji o przyznanej akredytacji na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej określonej w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy Prawo oświatowe, tj. kurs inny niż wymienione w pkt 1-3, umożliwiający uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych, w zakresie: "[...]", prowadzone przez M.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...]. W ocenie Sądu w świetle przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (dalej jako ustawa p.o.), jako błędne należy ocenić stanowisko zaprezentowane przez Ministra Edukacji i Nauki w zaskarżonej decyzji, że wnioskujący o przeniesienie akredytacji [...] Sp. z o. o. nie mając statusu placówki kształcenia ustawicznego, ani centrum kształcenia zawodowego nie jest uprawniony do prowadzenia kształcenia ustawicznego w formie kursu, o którym mowa w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., a tym samym nie mógł ubiegać się o przeniesienie akredytacji. System akredytacji form kształcenia ustawicznego ma na celu podnoszenie ich jakości i efektywności. Akredytacja stanowi urzędowe potwierdzenie należytego poziomu kształcenia. W świetle przepisów ustawy p.o. akredytację mogą uzyskiwać nie tylko podmioty działające wprost na podstawie przepisów tej ustawy tj. placówki kształcenia ustawicznego i centra kształcenia zawodowego, lecz również inne podmioty wymienione w art. 118 ust. 8 tej ustawy. W myśl art. 118 ust. 8 ustawy p.o., przepisy określające warunki przyznawania akredytacji na kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych (ust. 1-7 art. 118) stosuje się również do: – placówek niepublicznych prowadzonych zgodnie z przepisami rozdziału 8, – działalności oświatowej, o której mowa w art. 170 ust. 2, – instytucji rynku pracy, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prowadzących działalność edukacyjno-szkoleniową (Dz.U. z 2020 r. poz. 1409, z późn. zm.). W świetle powyższego przepisu akredytacji podlegają zatem również: placówki niepubliczne, oświatowa działalność gospodarcza, a także instytucje rynku pracy, o których mowa w art. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prowadzące działalność edukacyjno-szkoleniową. Powyższe znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie akredytacji kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1692), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 118 ust. 9 ustawy p.o. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 tego rozporządzenia, określa ono szczegółowy tryb przyznawania i cofania akredytacji podmiotom, o których mowa w art. 118 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej, o której mowa w art. 117 ust. 1a ustawy. Zgodnie natomiast z § 2 ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 1) placówce - należy przez to rozumieć publiczne i niepubliczne placówki kształcenia ustawicznego i centra kształcenia zawodowego, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy; 2) innym podmiocie prowadzącym kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych - należy przez to rozumieć podmioty prowadzące działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy, oraz instytucje rynku pracy, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 i 1622), prowadzące działalność edukacyjno-szkoleniową. Zgodnie z kolei z art. 170 ust. 2 ustawy p.o. działalność oświatowa nieobejmująca prowadzenia szkoły, placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182, lub innej formy wychowania przedszkolnego może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424). Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że przepis art. 118 ust. 8 ustawy p.o. stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 117 ust. 2b tej ustawy. Przedsiębiorca prowadzący działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., który prowadzi kształcenie w oparciu o programy określone na podstawie odrębnych przepisów i nie ma jednocześnie statusu placówki kształcenia ustawicznego lub centrum kształcenia zawodowego może więc, wbrew twierdzeniom Ministra, ubiegać się o przyznanie akredytacji na prowadzenie działalności oświatowej w zakresie kształcenia ustawicznego w formie pozaszkolnej określonej w art. 117 ust. 1a pkt 5 ustawy p.o., tj. kursu innego niż wymienione w pkt 1-3, umożliwiającego uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Nie zasługuje na akceptację stanowisko Ministra, że w świetle przepisów art. 117 w związku z art. 118 ust. 8 ustawy p.o., podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa wart. 170 ust. 2 tej ustawy, może ubiegać się o akredytację na zasadach określonych w art. 118 ust. 1-7 tej ustawy, wyłącznie na kształcenia ustawiczne w formach pozaszkolnych, o których mowa w art. 117 ust. 1a pkt 1 tej ustawy tj. prowadzenie kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Wbrew powyższemu stanowisku organu, z analizy powołanych przepisów wynika jedynie, że posiadanie akredytacji jest warunkiem prawnym dopuszczalności prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych przez podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 (art. 117 ust. 2 pkt 4 ustawy p.o.). Nie oznacza to jednak, że w przypadku pozostałych pozaszkolnych form kształcenia ustawicznego, określonych w art. 117 ust. 1a ustawy p.o., uzyskanie akredytacji przez podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy, jest niedopuszczalne. Błędne stanowisko Ministra Edukacji i Nauki w powyższym zakresie nie miało jednak wpływu na prawidłowość wydanej decyzji przez organ odwoławczy. Stosownie do uregulowań zawartych w przepisach art. 45c ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170), nabywca przedsiębiorstwa może złożyć do organu administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, wniosek o przeniesienie na niego tej decyzji w terminie trzech miesięcy od dnia nabycia przedsiębiorstwa. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, przenosi, w drodze decyzji, decyzję związaną z przedsiębiorstwem na nabywcę przedsiębiorstwa przez dokonanie zmiany decyzji związanej z przedsiębiorstwem w zakresie jej adresata, jeżeli są spełnione warunki do uzyskania tej decyzji, określone w odrębnych przepisach. Zbycie przedsiębiorstwa nie prowadzi więc automatycznie do przejścia praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanej i formalnie związanej z prowadzonym przez przedsiębiorcę przedsiębiorstwem. W przypadku zbycia przedsiębiorstwa przez podmiot prowadzący działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., przepisy art. 45c ustawy o zarządzie sukcesyjnym stosuje się do decyzji w sprawie przyznania akredytacji na kształcenie ustawiczne w formie pozaszkolnej, pod warunkiem jednak, że nabywca przedsiębiorstwa - podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., spełnia warunki do uzyskania akredytacji na kształcenie w danej formie pozaszkolnej określone w art. 118 ust. 3 ustawy p.o. Zgodnie z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. akredytację, o której mowa w ust. 1 1, może uzyskać placówka lub centrum, które prowadzi kształcenie w formie lub formach pozaszkolnych, przez okres co najmniej 3 lat. Przepis ten, zgodnie z art. 118 ust. 8 ustawy p.o., należy stosować także do działalności oświatowej, o której mowa w art. 170 ust. 2, czyli podejmowanej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Ma rację organ, że działalność oświatowa, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o. jest prowadzona przez przedsiębiorcę, czyli podmiot prowadzący przedsiębiorstwo, a zatem decyzja administracyjna przyznająca akredytację na kształcenie w formie pozaszkolnej jest adresowana do tego przedsiębiorcy, tj. podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo. To zatem przedsiębiorca, czyli podmiot prowadzący przedsiębiorstwo musi spełniać warunek prowadzenia kształcenia w formie lub formach pozaszkolnych przez okres co najmniej 3 lat. Czynność prawna nabycia funkcjonującego wiele lat przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55² k.c. przez nowoutworzoną spółkę nie wpływa na ocenę spełnienia warunku z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o., która dokonywana musi być w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 170 ust. 2 ustawy, czyli tej spółki. Należy zatem zgodzić się z organem, że [...] Sp. z o. o., która została założona w lipcu 2020 r. nie wykazała spełnienia przesłanki z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o., tj. – prowadzenia kształcenie w formie lub formach pozaszkolnych przez okres co najmniej 3 lat, a tym samym organy obu instancji zasadnie odmówił przeniesienia decyzji o przyznanej akredytacji na tę Spółkę. Nieuprawnione jest w tym wypadku stosowanie analogi pomiędzy "placówką" w rozumieniu ustawy p.o., a "przedsiębiorstwem", rozumianym jako "całokształt działalności oświatowej" prowadzonej przez przedsiębiorcę i odnoszenie w związku z tym warunku z art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. do tak rozumianego przedsiębiorstwa, jak do placówki, a nie do podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie akredytacji kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych, wniosek o przyznanie akredytacji na kształcenie ustawiczne w danej formie pozaszkolnej składa do właściwego kuratora oświaty, dyrektor placówki w uzgodnieniu z organem prowadzącym placówkę, a w przypadku innego podmiotu prowadzącego kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych – osoba reprezentująca ten podmiot. Nieuzasadnione jest też stanowisko strony skarżącej o możliwości nabycia "wstecz", w drodze czynności prawnej, doświadczenia wymaganego przepisem art. 118 ust. 3 pkt 1 ustawy p.o. od podmiotu prowadzącego działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 tej ustawy, wraz z nabyciem przedsiębiorstwa od tego podmiotu, który takim doświadczeniem się legitymował. Ustawa p.o. wymaga bowiem, by to ubiegający się o akredytację podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2, a stosownie do art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym - także nabywca przedsiębiorstwa – czyli podmiot prowadzący działalność, o której mowa w art. 170 ust. 2 ustawy p.o., miał doświadczenie wymagane przepisem art. 118 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Słusznie zauważył Minister w odpowiedzi na skargę, że gdyby taki był skutek nabycia przedsiębiorstwa od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, to zbędny byłby przepis art. 45c ust. 2 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, bowiem zawsze byłyby spełnione warunki do uzyskania decyzji związanej z nabywanym przedsiębiorstwem, gdyż wraz z nabyciem danego przedsiębiorstwa nabywca uzyskiwałby również wszystkie niezbędne cechy konieczne do uzyskania danej decyzji. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2021 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.