II SA/Wa 298/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Anna Mierzejewska, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi R. G. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego – oddala skargę – [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o obniżeniu R. G. dodatku służbowego o kwotę 63 zł miesięcznie. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozkazem z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Miejski Policji w [...], działając na podstawie art. 104 ust. 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 - ze zm.) obniżył R. G. z dniem [...] stycznia 2015 r. dodatek służbowego o kwotę 63 zł. miesięcznie. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu [...] października 2014 r. Naczelnik Sztabu Policji KMP w [...] wystawił R. G. opinię służbową, z której wynika, że nie wywiązuje się on z obowiązków służbowych. Podał, że przedmiotowa opinia jest pierwszą opinią służbową o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej. Od opinii tej policjant złożył odwołanie, które Komendant Miejski Policji w [...] odrzucił, utrzymując zaskarżoną opinię służbową w mocy. Ponadto Komendant Miejski Policji w [...] wskazał, że zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 5 powołanego wyżej rozporządzenia dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przepis ten zawiera odesłanie do przepisów § 8 ust. 5-8 rozporządzenia, które stosuje się odpowiednio. Zgodnie z treścią § 8 ust. 8 pkt 2 cyt. rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki w przypadku niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej. W wyniku zastosowania konstrukcji odsyłającej powyższe przepisy mają zastosowanie także do dodatku służbowego. Organ stwierdził, że w tej sytuacji obniżenie policjantowi dodatku służbowego o 63 zł miesięcznie mieści się w granicach określonych w przytoczonym wyżej przepisie, jest współmierne do wydanej wobec policjanta opinii służbowej i zapewni jej wykonanie. Ponadto organ wyjaśnił, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez R. G. kwoty dodatku służbowego do wymogów określonych przepisami prawa. Od powyższego rozkazu personalnego R. G. wniósł odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że analiza treści § 8 ust. 8 powołanego wyżej rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż przełożony służbowy ma obowiązek obniżenia policjantowi dodatku służbowego w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Do jego uznania pozostawiono jedynie wysokość obniżenia między 20% a 50%. A zatem otrzymanie przez funkcjonariusza Policji opinii służbowej o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych rodzi de facto po stronie organu obowiązek obniżenia dodatku służbowego. [...] Komendant Wojewódzki Policji podał, że nie budzi wątpliwości fakt, iż w dniu [...] grudnia 2014 r. Komendant Miejski Policji w [...], po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji powołanej do zbadania odwołania od opinii służbowej R. G. z dnia [...] października 2014 r. - utrzymał w mocy niniejszą opinię służbową wydaną przez Naczelnika Sztabu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...]. Skoro zatem w ostatecznej opinii służbowej policjanta stwierdzono, że nie wywiązuje się on z obowiązków służbowych zgodnie z wymaganiami, to bezspornym jest, że wyczerpana została dyspozycja § 8 ust. 8 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., a to z kolei obligowało organ do obniżenia policjantowi dodatku służbowego (§ 8 ust. 8 pkt 2 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia). Rozkaz personalny o obniżeniu dodatku służbowego miał zatem charakter decyzji administracyjnej związanej, zaś uznaniowość organu przejawia się tu tylko w określeniu wysokości obniżenia tego dodatku i to w granicach stawek oznaczonych w powyższym przepisie, tj. od 20% do 50%. Ponadto organ zwrócił uwagę, że R. G. do dnia [...] stycznia 2015 r. przysługiwał dodatek służbowy w wysokości 312 zł miesięcznie, następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku Komendanta Miejskiego Policji w [...] został on obniżony z dniem [...] stycznia 2015 roku o kwotę 63 zł, tj. 20,19%. Skoro minimalną dopuszczalną wysokością obniżenia otrzymywanej stawki dodatku służbowego w związku z niewywiązywaniem się przez policjanta z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej, jest 20%, to obniżenie dodatku służbowego w omawianym przypadku o 20,19% nastąpiło w dopuszczalnej, minimalnej wysokości, zatem i w tym zakresie zaskarżony rozkaz personalny jest prawidłowy. R. G. wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi R. G. podniósł, iż w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazał na okoliczności uzasadniające obligatoryjne wyłączenie piastuna funkcji organu I instancji, Komendanta Miejskiego Policji w [...][...] S. S., jednakże organ II instancji nie wydał w tej sprawie postanowienia. Ponadto zdaniem skarżącego, na podstawie kierowanej przez niego licznej korespondencji "organ II instancji posiadał wystarczającą wiedzę na temat niezgodnej z prawem działalności komendanta S.S. względem skarżącego i powinien sam zastosować wykładnię przepisu z art. 24 § 1 pkt.1. 6 lub 7 k.p.a, aby w przyszłości nie wznawiać postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a." W treści uzasadnienia skargi skarżący przytoczył również szereg okoliczności, które jego zdaniem wskazują no to, iż niszczona była jego kariera zawodowa. Skarżący zarzucił również, że zarówno orzeczenia organu I jak i II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa , tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. W myśl natomiast § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Natomiast stosownie do § 9 ust. 5 tego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5 – 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że w stosunku do skarżącego Naczelnik Sztabu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] w dniu [...] października 2014 r. wydał opinię służbową, w której stwierdzono, iż nie wywiązuje się on z obowiązków służbowych. Opinia ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] w dniu [...] grudnia 2014 r. Skoro zatem w ostatecznej opinii służbowej policjanta stwierdzono, że nie wywiązuje się on z obowiązków służbowych, to bezspornym jest, że wyczerpana została dyspozycja § 8 ust. 8 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., a to z kolei obligowało organ do obniżenia mu dodatku służbowego (§ 8 ust. 8 pkt 2 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia). Rozkaz personalny o obniżeniu dodatku służbowego miał zatem charakter decyzji administracyjnej związanej, zaś uznaniowość organu przejawia się tu tylko w określeniu wysokości obniżenia tego dodatku i to w granicach stawek oznaczonych w powyższym przepisie, tj. od 20% do 50%. Do dnia [...] grudnia 2014 r. skarżącemu przysługiwał dodatek służbowy w wysokości 312 zł. W oparciu o rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymany w mocy zaskarżonym rozkazem personalnym dodatek ten obniżony został o 63 zł. Obniżenie to nastąpiło zatem o 20,19 %, a więc w istocie o najniższą dopuszczalną kwotę w oparciu o § 8 ust. 8 pkt 2 w zw. z § 9 ust. 5 powołanego wyżej rozporządzenia. Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a. Nie można zarzucić organowi nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym. Jedyną okolicznością, jaka miała wpływ na treść zaskarżonego rozkazu personalnego, była wydana w sprawie opinia służbowa dotycząca skarżącego. Zarówno przedmiotowa opinia jak i stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...] o utrzymaniu jej w mocy znajdują się w aktach sprawy i dokumenty te nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Organ nie był w tej sytuacji obowiązany do poszukiwania innych dowodów, które mogłyby mieć znaczenie w sprawie. Sąd nie stwierdził również, aby w sprawie naruszona została zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), czy też zasada informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 k.p.a.). Nie zasługuje również na uwzględnienie postawiony w skardze zarzut, iż Komendant Miejski Policji S.S. winien być wyłączony od udziału w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki; 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; 5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Skarżący podniósł, że wymieniona wyżej osoba winna być wyłączona na podstawie art. 24 § 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 7 k.p.a. Stwierdzić należy, że powołane przez skarżącego podstawy wyłączenia S. S. nie zachodziły w niniejszej sprawie. Skarżący był w sprawie jedyną stroną postępowania, a z akt sprawy nie wynika, aby wymieniona wyżej osobą była w takim stosunku prawnym ze skarżącym, że wynik sprawy mógł mieć wpływ na jej prawa lub obowiązki. Z akt sprawy nie wynika też, aby z powodu tego konkretnego postępowania wszczęto przeciw S. S. dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne. Ponadto skarżący, co oczywiste, jako strona postępowania nie pozostawał wobec S. S. w stosunku nadrzędności służbowej. Zauważyć również należy, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący nie składał wniosku o wyłączenie S.S. od udziału w tym postępowaniu. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.