II SA/Wa 299/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA: Bronisław Szydło, Sędzia WSA: Janusz Walawski, , Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2009 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); powoływanej dalej jako kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2008 r. nr [...], którą, na podstawie art. 104 § 1 kpa, art. 104 ust. 1 i 75 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 1 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 115, poz. 1198 ze zm.), a także § 15 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pełnienia służby wojskowej przez żołnierzy zawodowych poza granicami kraju (Dz. U. Nr 115, poz. 1197 ze zm.), odmówiono przyznania [...] K.K. uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia zasadniczego za okres od [...] lipca 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. oraz przyjęto, że roszczenie z tytułu prawa do uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] lipca 2002 r. uległo przedawnieniu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że K.K. został skierowany do pełnienia służby wojskowej w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony narodowej w celu wyznaczenia na stanowisko służbowe [...] w Przedstawicielstwie Rzeczypospolitej Polskiej w [...] i [...] w B. na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 1999 r. Przedstawicielstwo to podlegało organizacyjnie Ministrowi Spraw Zagranicznych. Sekretarz Stanu w MSZ pismem z dnia [...] stycznia 2000 r. skierował wymienionego do pracy na stanowisku [...] we wskazanym Przedstawicielstwie. Zdaniem organu, brak jest podstaw prawnych do przyznania żołnierzowi uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia zasadniczego za okres od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r., ponieważ stosownie do uregulowań przepisów § 1 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa, według stanu prawnego obowiązującego w rozstrzyganym okresie, żołnierze zawodowi wyznaczeni do pełnienia służby na stanowiskach w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi do spraw zagranicznych, mających siedzibę poza granicami RP, nie otrzymywali uposażenia i dodatków przysługujących z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej. Organ powołał również przepis ustępu 3 tego przepisu, zgodnie z którym do żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby na stanowiskach w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi do spraw zagranicznych, mających siedzibę poza granicami RP, stosowało się przepisy dotyczące wynagrodzenia i świadczeń przysługujących pracownikom polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych. Równocześnie zwrócono uwagę, że przepis § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pełnienia służby wojskowej przez żołnierzy zawodowych poza granicami kraju przewidywał, że do żołnierzy pełniących służbę na stanowiskach w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi do spraw zagranicznych, mających siedzibę poza granicami RP, stosowało się przepisy dotyczące praw i obowiązków oraz wynagrodzeń i świadczeń pracowników polskich placówek dyplomatycznych i urzędów konsularnych. Organ stwierdził, że wobec K.K. nie miał zastosowania przepis § 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa, który przewidywał zachowanie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących w kraju do żołnierzy zawodowych wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa od dnia 1 lipca 2000 r. Wymieniony bowiem został skierowany do pełnienia służby w Przedstawicielstwie decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. Organ przyjął, że roszczenie z tytułu prawa do wnioskowanego uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] lipca 2002 r. uległo przedawnieniu, ponieważ przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło pismem skierowanym do Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2005 r. W przedmiotowej sprawie rozpoznawane mogło być zatem wyłącznie roszczenie za okres od dnia [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. W skardze do Sądu K.K. wniósł o uchylenie zarówno decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r., jak i decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: • art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, • § 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa, • art. 107 § 3 kpa. Uzasadniając skargę stwierdził, że winno mu być wypłacone dochodzone świadczenie za okres od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. na podstawie § 26 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa, skoro został skierowany przez Ministra Obrony Narodowej do pełnienia służby w Przedstawicielstwie na stanowisko przeznaczone dla polskiego żołnierza, a nie do pełnienia służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Jego zdaniem, roszczenie to nie uległo przedawnieniu, ponieważ stało się wymagalne od dnia [...] grudnia 2002 r., a z roszczeniem o jego wypłatę wystąpił pismem z dnia [...] listopada 2003 r., co spowodowało przerwanie biegu przedawnienia. Stwierdził, że do oceny przedawnienia jego roszczeń miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 693 ze zm.) gdyż okres, którego dotyczy to roszczenie oraz jego wymagalność przypada w okresie obowiązywania tej ustawy, a także ze względu na treść art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa wydane zostało na podstawie delegacji ujętej w art. 25 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.), który przewidywał, że żołnierze wyznaczeni do pełnienia służby poza granicami Państwa otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne według zasad określonych w rozporządzeniu. Skarżący na podstawie § 26 tego rozporządzenia, domaga się wypłaty zaległego uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. z tytułu pełnienia służy w Przedstawicielstwie [...] i [...] w związku z wyznaczeniem go na stanowisko służbowe decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 1999 r. Przepis § 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zakresem czasowym wniosku, przewidywał, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz § 25, że przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby na stanowiskach w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Do żołnierzy, o których mowa w ust. 2, miały zastosowanie przepisy dotyczące wynagrodzenia i świadczeń przysługujących pracownikom polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych. Zgodnie z ust. 4, żołnierze ci nie otrzymywali uposażenia zasadniczego i dodatków przysługujących z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej. Skarżący, decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 1999 r. został wyznaczony do pełnienia służby poza MON w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w charakterze [...] w Przedstawicielstwie RP przy [...] i [...] w B. Stosownie więc do ust. 3 § 2 rozporządzenia w sprawie uposażenia i innych należności otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa, w stosunku do K.K. od [...] dnia lipca 2000 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. nie miały zastosowania przepisy tego rozporządzenia, lecz przepisy dotyczące wynagrodzenia i świadczeń przysługujących pracownikom polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych. Skoro skarżący, w tym przedziale czasowym, pozostawał na stanowisku w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Spraw Zagranicznych, to nie miał prawa do uposażenia zasadniczego i dodatków przysługujących z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej, co wprost wynika z ust. 4 § 1 powołanego rozporządzenia. Konsekwentnie więc także nie miał do skarżącego zastosowania przepis art. 26 tegoż rozporządzenia, przewidujący dla żołnierzy wyznaczonym do pełnienia służby poza granicami państwa od dnia 1 lipca 2000 r. uprawnienia do zachowania uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących w kraju oraz stawki dodatków i innych należności pieniężnych określonych w tym rozporządzeniu. Potwierdzenie tego stanowiska znajduje wyraz także w przepisie § 15 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pełnienia służby wojskowej przez żołnierzy zawodowych poza granicami kraju, który wyraźnie przewiduje, że do żołnierza pełniącego służbę na stanowisku w jednostce organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mającej siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepisy dotyczące praw i obowiązków oraz wynagrodzeń i świadczeń pracowników polskich placówek dyplomatycznych i urzędów konsularnych. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ nie wyjaśnił należycie kwestii przedawnienia roszczeń obejmujących okres od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] lipca 2002 r., ponieważ nie odniósł się do wskazywanego przez K.K., jako przerywającego bieg terminu przedawnienia, jego pisma z dnia [...] listopada 2003 r., skierowanego do Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie, między innymi, niezastosowania przepisu § 26 powoływanego rozporządzenia. Pismo to znajduje się w teczce akt personalnych K.K. Jednakże, zdaniem Sądu, fakt ten nie miał wpływu na wynik sprawy, ponieważ skarżącemu także za ten okres, z wyżej wywiedzionych względów, nie przysługuje uprawnienie do zachowania uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących w kraju oraz stawek dodatków i innych należności pieniężnych określonych w tym rozporządzeniu. Rację ma także skarżący, że dla oceny przedawnienia żądanych roszczeń nie będzie miała zastosowania ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Zgodnie z art. 169 tej ustawy sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych. Faktem wszczynającym przedmiotowe postępowanie było pełnienie przez skarżącego służby w Stałym Przedstawicielstwie w okresie, za który domaga się przyznania uposażenia, tj. od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. Do dnia 1 lipca 2004 r. nie wydano w tej kwestii ostatecznej decyzji i wobec tego w zakresie przedawnienia roszczeń będzie miała zastosowanie ustawa o uposażeniu żołnierzy w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie. Fakt ten pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ przepisy dotyczące przedawnienia w obecnie obowiązujących przepisach mają taką samą treść jak przepisy obowiązujące w spornym okresie. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).