II SA/Wa 300/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części przyznającej dodatek za długoletnią służbę wojskową postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną na wstępie decyzję Ministra Obrony Narodowej A. K. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja (orzeczenie) wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej wywołuje dla skarżącego negatywne konsekwencje. Natomiast, by możliwym było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, w pierwszej kolejności strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zatem jednoznacznie wynikać istnienie związku przyczynowego pomiędzy jej wykonaniem a pojawieniem się jednej z okoliczności wymienionej w treści art. 61 § 3. Tymczasem w niniejszej sprawie, choć skarżący zamieścił w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to nie przytoczył przy tym żadnych okoliczności na poparcie tego wniosku, a tym samym nie udowodnił istnienia takiego związku. Nie można bowiem uznać, aby przytoczone w skardze argumenty uzasadniające postawiony zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 156 § 2 k.p.a. z uwagi na, jak twierdzi skarżący, wywołanie przez nią nieodwracalnych skutków prawnych, stanowiły jednocześnie okoliczności uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu są to zarzuty skargi, których rozpoznanie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby przedwczesne, a w konsekwencji przeczyłoby celowi instytucji ochrony tymczasowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.