II SA/Wa 3010/21
PostanowienieWSA w Warszawie2021-09-23
Skład orzekający: Joanna Kube
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy orzeczenie komisji lekarskiej w sprawie uznania byłego funkcjonariusza za inwalidę lub niezdolnego do samodzielnej egzystencji oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą podlega kontroli sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Orzeczenia komisji lekarskich dotyczące uznania byłych funkcjonariuszy za inwalidów lub niezdolnych do samodzielnej egzystencji oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą nie należą do właściwości sądów administracyjnych i nie podlegają ich kontroli. Takie orzeczenia mają charakter wstępny i są rozpatrywane przez sądy powszechne w ramach postępowań emerytalno-rentowych lub odszkodowawczych.Stan faktyczny
S. G., były funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej zwolniony ze służby w maju 2017 r., został skierowany na badanie komisji lekarskiej w celu uznania go za inwalidę lub niezdolnego do samodzielnej egzystencji oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą. Rejonowa Komisja Lekarska wydała orzeczenie przyznające kategorię B i stwierdzające brak związku schorzeń ze służbą. Centralna Komisja Lekarska uchyliła to orzeczenie i wydała własne, potwierdzając kategorię B i istnienie związku schorzenia ze służbą, ale nie zaliczając do grupy inwalidzkiej. S. G. zaskarżył orzeczenie CKL do WSA w Warszawie.Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę S. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia lutego 2021 r.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 23 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznanie go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji oraz ustalenie związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą postanawia: odrzucić skargę.
S. G., jako były funkcjonariusz, został skierowany przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych
i Administracji na badanie komisyjne do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] w celu uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.
[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] przyznała kategorię B, stwierdziła, że brak jest związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, zaliczyła do żadnej grupy inwalidzkiej ustalając, że inwalidztwo nie istnieje na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 831) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju
i Finansów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Celno-Skarbowej (Dz.U. 2017 r. poz. 2473 zał. nr 1).
Po rozpatrzeniu odwołania badanego od powyższego orzeczenia, Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i wydała orzeczenie własne, na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez [...]RKL w [...] oraz zleconych konsultacji specjalistycznych.
CKL stwierdziła, że S. G. jest zdolny do służby Celno-Skarbowej
z ograniczeniem – Kategoria B, istnieje związek schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, bowiem spełnia kryteria załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób
i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Celno-Skarbowej. Nie zaliczyła badanego do żadnej grupy inwalidzkiej.
Pismem z dnia 15 lipca 2021 r. S. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, wnosząc o uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej określenia grupy inwalidzkiej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398, z późn. zm.) wynika, że orzekają one o zdolności kandydatów i funkcjonariuszy do służby, a także m.in. o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów lub uznania ich za niezdolnych do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, ustalenia zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie zasadnicze grupy.
Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu
w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Podlegają one zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.
Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa, m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy m.in.:
a) rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r.
w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do Służby celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 831),
b) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2473).
Tego rodzaju orzeczenia są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe
w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1116/17, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 108/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W sprawie jest bezsporne, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na skutek skierowania Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] do Rejonowej Komisji Lekarskiej
w [...] w celu uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.
Skarżący jest byłym funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej, który został zwolniony ze służby z dniem 31 maja 2017 r. Oznacza to, że zaskarżone orzeczenie należy do grupy orzeczeń niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Od tego rodzaju orzeczeń nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach emerytalno-rentowych lub odszkodowawczych. Orzeczenie komisji lekarskiej jest
w tym wypadku elementem sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, do których rozpoznania powołane są sądy powszechne.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, gdyż zaskarżony akt nie mieści się w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. – i jako taki – nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło