II SA/Wa 302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Szefa Inspektoratu Uzbrojenia z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu [...] sierpnia 2014 r. do Inspektoratu Uzbrojenia wpłynął wniosek spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu umów dotyczących prac badawczo-rozwojowych oraz wdrożeniowych zawieranych przez Departament Polityki Zbrojeniowej MON oraz jego następcę prawnego - Inspektorat Uzbrojenia MON w latach 1990-2014 r., na podstawie których Skarb Państwa nabył autorskie prawa majątkowe do utworów będących ich przedmiotem. W odpowiedzi, pismem nr [...] z dnia [...] września 2014 r., Inspektorat Uzbrojenia poinformował wnioskodawcę, iż przedmiotowe żądanie dotyczy informacji publicznej przetworzonej oraz wezwał do wykazania, w terminie 14-dni, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie, [...] Sp. z o.o. pismem z dnia [...] września 2014 r. (doręczonym w dniu [...] października 2014 r.), zmodyfikował swoje żądanie, w ten sposób iż zamiast wykazu umów, zażądał zeskanowania umów, o które prosił we wniosku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Szef Inspektoratu Uzbrojenia odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. zmodyfikowanym pismem z dnia [...] września 2014 r. W dniu [...] lutego 2015 r. [...] Sp. z o.o. złożyła do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Szef Inspektoratu Uzbrojenia decyzją nr [...]z dnia [...] listopada 2015 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądanym we wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r., zmodyfikowanym pismem z dnia [...] września 2014 r. Organ stwierdził, że wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej. Odnosząc się do przesłanki istnienia po stronie wnioskodawcy przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, organ wskazał, że nie można przyjąć, aby w niniejszym postępowaniu udostępnienie wnioskowanych informacji, mogło w jakikolwiek sposób wpłynąć na usprawnienie działania organów państwa. [...] Sp. z o.o. wniósł do Ministra Obrony Narodowej, za pośrednictwem Szefa Inspektoratu Uzbrojenia, odwołanie od decyzji Szefa IU nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Szef Inspektoratu Uzbrojenia traktując złożone odwołanie jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że nie jest organem władzy publicznej, stąd od jego decyzji służy prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez uznanie żądanej informacji za informację przetworzoną organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko. Stwierdził, że wnioskowane informacje w postaci zeskanowanych umów mają charakter informacji publicznej przetworzonej. Szef IU stwierdził, że we wniosku [...] Sp. z o.o., ani też w całej korespondencji nie sposób doszukać się wskazania interesu publicznego, dla którego szczególnie istotnym miałoby być uzyskanie przez wnioskodawcę żądanej informacji publicznej. Decyzja Szefa Inspektoratu Uzbrojenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. stała się przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowanej przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił: a) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie zamiast art. 138 § 1 ust. 2 i utrzymanie w mocy decyzji Szefa Inspektoratu Uzbrojenia z dnia [...] listopada 2015 r., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy budził liczne wątpliwości i zastrzeżenia, był niepełny i nie dawał podstaw do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy; pkt. 44 decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej w sprawie udostępniania informacji publicznej w resorcie obrony narodowej z dnia [...] maja 2014 r. w zw. z § 2 pkt. 4 zarządzenia nr 40/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w zw. z § 1 Statutu Inspektoratu Uzbrojenia, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 21/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 lipca 2013 r. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji po ponownym rozpoznaniu przez organ sprawy, podczas gdy właściwe było skierowanie odwołania skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. do Ministra Obrony Narodowej, który jest organem nadzoru nad Szefem IU, a tym samym wydanie niniejszej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, art. 127 § 3 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji po ponownym rozpoznaniu przez organ sprawy, podczas gdy właściwe było skierowanie odwołania skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. do Ministra Obrony Narodowej, który jest organem nadzoru nad Szefem Inspektoratu Uzbrojenia, a tym samym wydanie niniejszej decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz przez niewłaściwy organ; art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżanej decyzji na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie właściwym do wydania decyzji był Minister Obrony Narodowej; art. 10 k.p.a. w zw. z art. 14 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i tym samym niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej oraz uniemożliwienie skarżącemu zajęcia stanowiska przed wydaniem zaskarżanej decyzji, co doprowadziło do naruszenia podstawowych praw Skarżącego oraz naruszyło zaufanie skarżącego do organu; art. 7 k.p.a. w zw. z art. art. 77 k.p.a. poprzez niepełne i niewyczerpujące zbadanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy polegający m.in. na niezebraniu informacji od wszystkich szefostw i komórek organizacyjnych i wydanie rozstrzygnięcia pomimo braku odpowiedzi od wszystkich szefostw i komórek, które miały za zadanie wypowiedzieć się w sprawie, a także wydanie decyzji nie uzupełniwszy materiału dowodowego o dokumenty wskazane przez skarżącego; art. 7 k.p.a. w zw. art. 16 k.p.a. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w oparciu o niepełny materiał dowodowy polegające na wydaniu rozstrzygnięcia pomimo brak u odpowiedzi od wszystkich szefostw i oddziałów oraz braku dokumentów, na które wskazywał skarżący, a nadto wysnucie błędnych i nieprawidłowych wniosków co do czasu trwania zbierania informacji oraz ilości pracowników potrzebnych do udzielenia informacji na wniosek skarżącego, a tym samym także błędne uznanie informacji wnioskowanej przez skarżącego za informację publiczną przetworzoną, podczas gdy przyjęcie przez organ takiego stanowiska nie znalazło podstaw w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a tym samym wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa i przy naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; art. 8 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieuprawnione uznanie informacji wnioskowanej przez skarżącego za informację publiczną przetworzoną, i tym samym wydanie decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej, a tym samym także dowolne interpretowanie przepisów powszechnie obowiązujących, co osłabia zaufanie do organów państwa; naruszenie art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego i pełnego wyjaśnienia sprawy, nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów i wydaniu decyzji pomimo istnienia licznych wątpliwości dowodowym; art. 80 k.p.a. polegające na dowolniej, a nie swobodnej ocenie dowodów zebranych w niniejszej sprawie i uznanie za udowodnione okoliczności, co do których pozostały liczne wątpliwości, jak i oparcie decyzji na przypuszczeniach, nie zaś na faktach; art. 16 ust. 2 pkt. 2 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji imion, nazwisk oraz funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. W odpowiedzi na skargę Szef Inspektoratu Uzbrojenia wniósł o jej oddalenie odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 23 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Stosownie do treści art. 60 powołanej ustawy, cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd, po dokonaniu oceny dopuszczalności cofnięcia skargi w niniejszej sprawie, stwierdził, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Nie zmierza ono do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Z tego względu, mając na uwadze obowiązującą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadę dyspozycyjności, cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.