II SA/Wa 304/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Anna Mierzejewska, - Stanisław Marek Pietras, Protokolant - Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A.A. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę W dniu 13 października 2006 r. A. A. złożył do Komendanta [...] Policji w W. raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] października 2006 r., ze względu na zły stan zdrowia. Komendant [...] Policji w W., działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), w dniu [...] października 2006 r. wydał rozkaz personalny, którym zwolnił ww. ze służby w Policji. W jego uzasadnieniu organ podał, iż w związku z prośbą o zwolnienie ze służby w Policji i zgodą właściwego przełożonego postanowiono jak w sentencji. W związku z faktem, iż funkcjonariusz, w bieżącym roku, pełnił służbę kandydacką przez okres krótszy od miesiąca kalendarzowego – nie nabył prawa do nagrody rocznej za 2006 r. Ponadto, organ powołując się na art. 130 § 4 K.p.a., określił iż rozkaz podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. A. A., działając przez pełnomocnika, złożył od powyższego rozkazu personalnego odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym podniósł, iż raport o zwolnienie ze służby w Policji złożył będąc w błędzie, co do skutków tej czynności prawnej. Ponadto, wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. sygn. akt [...], w którym orzekł, "że policjant ma prawo wycofać prośbę o wystąpienie ze służby, a musi to nastąpić w terminie do wydania decyzji ostatecznej". Do odwołania zostało załączone oświadczenie ww. o cofnięciu prośby o zwolnienie ze służby w Policji. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w dniu [...] grudnia 2006 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał m.in., iż zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Zaistnienie przesłanki określonej w tym przepisie powoduje, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, w terminie zakreślonym w tym przepisie. Żądanie zwolnienia ze służby w Policji jest oświadczeniem woli w rozumieniu zasad ogólnych Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2005 r., sygn. akt OSK 189/04. Oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Organ pierwszej instancji nie miał obowiązku przychylić się do prośby funkcjonariusza cofnięcia żądania o zwolnienie ze służby w Policji, albowiem jego uwzględnienie należało do uznania administracyjnego. Uchylenie się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli dopuszczalne jest tylko w przypadku, gdy zachodzi jedna z wad oświadczenia woli, określonych w art. 82-87 Kodeksu cywilnego. Żadna z wymienionych w tym przepisach okoliczność w sprawie nie zaistniała. Nie można również uznać argumentów funkcjonariusza, iż pozostawał w błędzie składając raport o zwolnienie ze służby w Policji, gdyż o błędzie można mówić wówczas, gdy zaistnieje przesłanka z art. 84 Kodeksu cywilnego. Organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał w pouczeniu rozstrzygnięcia, że rozkaz personalny podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, albowiem w dacie jego wydania, jak również w dacie rozwiązania stosunku służbowego był w całości zgodny z żądaniem funkcjonariusza. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stal się przedmiotem skargi złożonej przez pełnomocnika A. A.. W skardze zostały powtórzone zarzuty podniesione w odwołaniu od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. Ponadto, zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie tego organu "nastąpiło w niespotykanym trybie dosłownie w tej samej chwili w jakiej wpłynęła prośba co wskazuje na prawdziwość okoliczności wprowadzenia skarżącego w błąd". Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z powołanego przepisu wynika, że w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Organowi administracji pozostawiono jednak swobodę w zakresie określenia daty, w której nastąpi zwolnienie policjanta, z tym zastrzeżeniem, że moment zwolnienia musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od złożenia wniosku. W sprawie jest niesporne, że skarżący raportem z dnia [...] października 2006 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji w W. o zwolnienie ze służby z dniem, w którym został złożony raport. Prośba ta została przez organ uwzględniona. Komendant Główny Policji prawidłowo uznał, iż cofnięcie przez skarżącego w odwołaniu od tej decyzji prośby o zwolnienie jest bezskuteczne. Ponieważ powołana ustawa o Policji nie reguluje problematyki oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby, należy w tym zakresie stosować przepisy Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 61 K.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie tego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła, gdyż cofnięcie przez skarżącego oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby nastąpiło po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie jest trafny, gdyż wbrew twierdzeniu skarżącego, to w tym stanie faktycznym właśnie ten przepis stanowił podstawę materialno - prawną do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.