II SA/Wa 304/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu kosztu badań oraz kosztu szkolenia - oddala skargę - Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.), w dniu [...] grudnia 2013 r. wydal postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania W. T. od zawiadomienia z dnia [...] października 2013 r. znak [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu kosztów badań w wysokości [...] zł oraz zwrotu kwoty [...] zł związanej z kosztami szkolenia, tj. w łącznej kwocie [...] zł. Organ w uzasadnieniu postanowienia podał, że ww. złożył odwołanie od zawiadomienia znak [...] z dnia [...] października 2013 r. o wszczęciu z urzędu przez Prezydenta [...] postępowania w sprawie zwrotu powyżej określonej łącznej kwoty z tytułu kosztów badania i kosztów szkolenia. Zgodnie z art. 134 Kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie środków odwoławczych. Od zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego środek zaskarżenia nie przysługuje, co oznacza, że jest on niedopuszczalny. W. T. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyżej określone postanowienie. W tym miejscu podać należy, że skarga, jak i załączone do niej kserokopie dokumentów nie zawierają zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia poza stwierdzeniem, że (...zostały podjęte niezgodnie z zasadami współżycia społecznego i z naruszeniem porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej). Skarżący w skardze zawarł wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia, ponieważ przemawia za tym interes społeczny i słuszny interes strony oraz wniosek o przywrócenie terminu określonego w art. 58 Kpa w sprawie odwołania dotyczącego zwrotu kosztów szkolenia i ponownego rozpatrzenia jego skargi i wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada znak [...] (art. 60 Kpa). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie należy podać, że organ w odpowiedzi na skargę odniósł się do zarzutów skarżącego niedotyczących zaskarżonego postanowienia, a dotyczących rozstrzygnięć związanych z jego zobowiązaniami związanymi z kosztami z jego szkoleniem i zwrotem nienależnie pobranego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie Sądu, skarga oceniana według tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Organ odwoławczy, do którego wniesiono środek zaskarżenia obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek odwoławczy jest dopuszczalny i czy wniesiony został z zachowaniem ustawowego terminu, co jest warunkiem skuteczności tej czynności procesowej. Ukształtowane na tle przepisu art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania – przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł odwołanie od zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu kosztów badań oraz kosztu szkolenia. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują wydania w tej kwestii odrębnego rozstrzygnięcia w formie postanowienia lub decyzji. Również przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), regulujące kwestie zwrotu kosztów badań oraz kosztów szkolenia nie przewidują szczególnej formy wszczęcia postępowania w tym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Przewidziane w powyższym przepisie zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania z urzędu, przybiera wprawdzie formę pisemną, nie stanowi jednak odrębnego rozstrzygnięcia podlegającego weryfikacji w toku instancji. Uwzględniając powyższe należy uznać, że Wojewoda [...] prawidłowo przyjął, że zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego nie ma charakteru rozstrzygnięcia, od którego przysługuje odwołania i w związku z tym stwierdził jego niedopuszczalność. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.