II SA/Wa 306/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Andrzej Góraj, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. i J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego – oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 95 ust. 3 pkt 3 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z póź. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.K. i J.K. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], nakazującej wyżej wymienionym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: Przedmiotowy lokal mieszkalny został przydzielony ówczesnemu funkcjonariuszowi Urzędu ds. Bezpieczeństwa Publicznego – T.K. na podstawie przydziału mieszkania pracowniczego z dnia [...] czerwca 1951 r. Do zamieszkiwania zostali uprawnieni I.K. – żona, dzieci: J., K., W. oraz B.G. – teściowa. T.K. zmarł w dniu [...] listopada 1983 r. W chwili obecnej w przedmiotowym lokalu zamieszkują J.K. i jego syn J.K., którzy nie posiadają tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu. Okoliczności, w których organy Policji orzekają o opróżnieniu lokali mieszkalnych i tymczasowej kwatery zostały określone w art. 95 ust. 2 pkt 1 – 8, art. 95 ust. 3 pkt 1 – 3 ustawy o Policji oraz w przepisach szczególnych § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy pragmatycznej decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Decyzję wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu art. 95 ust. 4 ustawy. Nie legitymowanie się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji stanowi samodzielną przesłankę żądania opróżnienia takiego mieszkania w drodze postępowania administracyjnego. Przy czym pojęcie dyspozycji, należy rozumieć jako prawo wskazania przez organ Policji najemcy lokalu, a także prawo rezygnacji ze wskazania najemcy. Mając na uwadze powyższe za bezsporną, należy uznać okoliczność nie posiadania zarówno przez J.K. jak również przez J.K. tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W szczególności, iż wyżej wymienieni nie są osobami uprawnionymi do jego zajmowania w świetle ustawy o Policji oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Tytuł prawny do zasiedlenia takiego lokalu stanowi albo decyzja administracyjna o jego przydziale lub legitymowanie się uprawnieniami do jego zajmowania wynikającymi z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z póżń. zm.) tj. posiadaniem uprawnień do emerytury policyjnej lub renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo też był emerytem, rencistą policyjnym. Fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu – w świetle stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 jest wyrazem dopełnienia obowiązku meldunkowego i nie stanowi tytułu prawnego do jego zajmowania. Tytułu takiego nie stanowi również ponoszenie opłat za eksploatację lokalu. J.K. i J.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. J.K. wskazywał na swój wiek – [...] i niską emeryturę, która uniemożliwia mu zakup mieszkania, natomiast J.K. wskazywał na związek z organami będącymi w strukturach MSWiA, albowiem w 1988 r. w okresie od [...] czerwca do [...] sierpnia był pracownikiem Ośrodka Wczasowego MSW w P. Nadto na rozprawie skarżący podnosili, iż w 1983 r. nie zgodzili się na proponowany lokal zastępczy, gdyż był on za mały dla potrzeb całej rodziny. Twierdzili, iż jako spadkobiercy, stale zamieszkujący z ojcem T.K., aż do chwili jego śmierci mają prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu i gdyby lokal ten został przekazany przez Policję Dzielnicy W., korzystali by z ochrony przewidzianej w ustawie o najmie lokali. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie wskazując, jak w uzasadnieniu decyzji, na brak tytułu skarżących do zajmowania przedmiotowego lokalu oraz brak po ich tronie przesłanek uniemożliwiających orzeczenie opróżnienia lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Ponieważ sprawy, zainicjowane skargami J.K. i J.K., mogą być objęte jedną skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił na rozprawie połączyć je w celu wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygn. akt II SA/Wa 306/11. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga, co do swojej istoty, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z pisma z dnia [...] marca 2000 r., zawartego w aktach postępowania administracyjnego (karta nr [...]), Komenda [...] Policji potwierdziła prawo dyspozycji do przedmiotowego lokalu, wobec Zarządu Budynków Komunalnych Dzielnicy W. Zatem krąg osób uprawnionych do zajmowania przedmiotowego lokalu określają przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zawarte w rozdziale 8 oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy pragmatycznej w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Decyzję wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu – art. 95 ust. 4 ustawy. Do przedmiotowego lokalu posiadał prawo T.K., któremu lokal ten został przydzielony. Po jego śmierci i śmierci jego żony, obecnie w przedmiotowym lokalu pozostał syn funkcjonariusza – J.K. i J.K. – wnuk funkcjonariusza, a syn wyżej wymienionego. Żaden z nich nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, w rozumieniu przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji, ani nie posiada prawa do jego zajmowania w rozumieniu przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia, ani nie legitymuje się uprawnieniami do jego zajmowania, wynikającymi z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) tj. posiadaniem uprawnień do emerytury policyjnej lub renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo też był emerytem, rencistą policyjnym. Zatem organ, prawidłowo interpretując powyższe przepisy, nakazał skarżącym opróżnienie przedmiotowego lokalu. Wydana w tym przedmiocie decyzja odpowiada prawu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, w tym podniesionych na rozprawie, wskazać należy, iż żaden ze skarżących nie wykazał tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, ani nie wykazał stosowania wobec skarżących wyżej wskazanych przepisów ochronnych. Powyższy lokal należy do zasobów mieszkaniowych Komendy [...] Policji i dlatego wyłączone są tu zasady najmu lokali wynikające z przepisów Kodeksu Cywilnego – w szczególności przepis art. 691 Kc oraz wynikające z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz.266 ze zm.). Posiadanie zameldowania w przedmiotowym lokalu i zamieszkiwanie w nim nie rodzi po stronie skarżących tytułu prawnego. Dlatego zarzuty skargi są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji albo stwierdzenia jej nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.