II SA/Wa 306/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, w dniu [...] grudnia 2014 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r. o zwolnieniu S. K. ze służby w Policji z dniem [...] października 2014 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnemu podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1687 z późn. zm.), policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało określone w ustawie, a w praktyce przyjęto, że zwolnienie na podstawie powyżej przytoczonego przepisu następuje wtedy, gdy w ocenie przełożonych funkcjonariusz z przyczyn pozamerytorycznych nie powinien dalej pełnić służby. Zwolnienie na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przesłanka ważnego interesu służby oceniana musi być przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a także wymagań stawianych policjantom w związku z pełniona służbą. KGP wyjaśnił, że długotrwała choroba policjanta rozpoczęła się w 2012 r. i trwa do chwili obecnej. Policjant od 2012 r. przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby z powodu choroby – łącznie przez 437 dni, w tym 203 dni w roku 2012, 178 dni w roku 2013 i 72 dni w roku 2014. Nie bez znaczenia na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje także okoliczność, że policjant orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy SP ZOZ MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (wydanym po nieprzerwanej nieobecności w służbie od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r.) został uznany za zdolnego do służby w Policji. Natomiast policjant już od dnia [...] stycznia 2013 r. ponownie przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia [...] lutego 2013 r. Kolejne zwolnienie lekarskie obejmowało okres od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. w związku z koniecznością sprawowania opieki nad chorym dzieckiem. Od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...] maja 2013 r. policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim, a od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. korzystał ponownie ze zwolnienia lekarskiego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad chorym dzieckiem. Następnie policjant od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia[...] sierpnia 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Z protokołu powypadkowego z dnia [...] listopada 2013 r. wynika, że skarżący w wyniku wypadku doznał skręcenia stawu kolanowego i od dnia [...] lutego 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Jednak orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z [...] lutego 2014 r. skarżący został uznany za zdolnego do służby w Policji. Od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. policjant korzystał ze zwolnieni lekarskiego w związku ze sprawowaniem opieki nad chorym dzieckiem. Natomiast w dniu [...] października 2014 r. skarżący ponownie przedłożył zwolnienie lekarskie, na którym przebywał do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia [...] października 2014 r. Ostatnie przedłożone przez skarżącego zwolnienie lekarskie określało jego niezdolność do pełnienia służby do dnia [...] grudnia 2014 r. Z analizy zaświadczeń lekarskich przedkładanych przez skarżącego wynika, że były one wystawiane przez lekarzy różnych specjalności. W przerwach pomiędzy przebywaniem na zwolnieniach lekarskich pełnił on służbę, wykorzystywał urlopy wypoczynkowe i sprawował opiekę nad chorym małoletnim dzieckiem. Organ podkreślił, że skarżący w kontrolowanym okresie trzykrotnie kierowany był na badania do lekarza medycyny pracy i w każdym przypadku uzyskiwał zaświadczenie lekarskie o zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, zachowanie policjanta negatywnie wpływa na organizację służby w jednostce, bowiem jego notoryczna nieobecność w służbie powoduje, że jego obowiązki służbowe realizują inni policjanci. Zachowanie to ma wpływ na ważny interes służby i negatywnie wpływa na dyscyplinę służbową innych policjantów oraz powoduje dezorganizację służby. W takich okolicznościach pozostawienie skarżącego w służbie nastąpiłoby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów i byłoby działaniem na jej szkodę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w ocenie organu odwoławczego są one niezasadne. Organ pierwszej instancji, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przede wszystkim, zgodnie z art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 Kpa rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Organ pierwszej instancji przed wydaniem rozkazu personalnego wystąpił i uzyskał opinię Wojewódzkiego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów, który nie wniósł zastrzeżeń co do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. S. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r., zarzucają organowi naruszenie następujących przepisów: 1. art. 6 i art. 7 Kpa, polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i błędne ustalenia faktyczne w przedmiocie zdolności skarżącego do dalszego pełnienia służby w Policji, 2. art. 8 Kpa w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na naruszeniu zasady zaufania obywateli do organów Państwa z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków dowodowych skarżącego oraz konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa, 3. art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 136 Kpa, polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i niezasadne oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, istotnych dla przedmiotu postępowania, 4. art. 41 ust. 2 pkt 5 i pkt 7 ustawy o Policji i art. 108 Kpa, polegające na błędnej ich wykładni i wadliwe zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Pełnomocnik skarżącego, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W świetle kryteriów określonych w powyżej przytoczonych przepisach skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem. Istota rozpoznania sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy w ustalonym przez organ stanie faktycznych sprawy zaistniała przesłanka ważnego interesu służby, o której mowa art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. Przepis ten stanowi, że można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Użycie w powyżej przytoczonym w przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Tego typu działania organu administracji publicznej nie zostały wyłączone spod kontroli sądów administracyjnych, jednakże kontrola takich decyzji ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji publicznej wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Sąd nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie podstawą zwolnienia skarżącego ze służby w Policji było jego długotrwałe przebywanie na zwolnieniach lekarskich. Jak ustalił i udokumentował organ, skarżący w okresie ostatnich lat, tj. 2012 – 2014 łącznie przez 437 dni nie pełnił służby. W ocenie Sądu, nie ma racjonalnych podstaw do kwestionowania stanowiska organów, że długotrwała nieobecność skarżącego w służbie prowadziła do dezorganizacji służby w Wydziale [...] i Policji Sądowej Komendy [...] Policji w [...]. Oczywistym bowiem jest, że zadania nałożone na tę jednostkę organizacyjną Policji wymagają wcześniejszego planowania. W czasie absencji chorobowej skarżącego jego zadania służbowe musiały być realizowane przez innych funkcjonariuszy. Taka zaś sytuacja nie mogła pozostawać bez wpływu na działalność całej jednostki. Utrzymywanie takiego stanu nie leży w interesie społecznym (w interesie służby). Natomiast argumenty skargi, iż nie tylko skarżący przebywał w tej jednostce na długotrwałym zwolnieniu, nie podważają zasadności decyzji podjętej wobec skarżącego. Policjant, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, musi być dyspozycyjny, a stan jego zdrowia nie może budzić żadnych wątpliwości. Z akt sprawy wynika natomiast, że pomimo pozytywnych orzeczeń komisji lekarskich, co do możliwości pełnienia przez skarżącego służby na zajmowanym stanowisku, przedkładał on kolejne zaświadczenia lekarskie od lekarzy różnych specjalności, co skutkowało tym, że nie mógł on pełnić służby. Podkreślić należy, że zakres postępowania dowodowego w rozpoznawanej sprawie zakreślała norma zawarta w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pozwalająca organowi na zwolnienie policjanta z uwagi na ważny interes służby. Uzasadnienia wydanych w sprawie rozkazów personalnych są obszerne i wyczerpująco przedstawiają stan sprawy, argumenty i dowody przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby. Natomiast wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organy Policji przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy nie naruszyły określonych w niej przepisów postępowania, jak również norm konstytucyjnych. Organ zgromadził materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, przy czym ustalenia faktyczne były wynikiem analizy oraz oceny uwzględniającej obowiązujące w tym zakresie zasady odnoszące się do dowodów. Sąd wyciągnięte przez organ na ich podstawie wnioski ocenia jako logiczne i spójne. Ustalone okresy absencji skarżącego w służbie znajdują potwierdzenie w zwolnieniach lekarskich. Zestawienie danych dotyczących tych okresów, nawet z pominięciem zwolnień z tytułu opieki na chorym dzieckiem i zwolnień w związku z wypadkiem upoważniało organ do stwierdzenia, że nieobecność skarżącego w służbie przekształciła się w długotrwałą absencję, przerywaną pobytami na urlopie wypoczynkowym oraz nielicznymi okresami pełnienia służby. Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo uznały, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.