II SA/Wa 306/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi H. R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego H. R. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym aktem, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.), utrzymano w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w O. z [...] września 2023 r., którym wymierzono sierż. H. R., zwanemu dalej "Funkcjonariuszem", karę dyscyplinarną - wydalenie ze służby. Funkcjonariusza uznano winnym że: I. "popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez naruszenie dyscypliny służbowej, polegającej na zaniechaniu czynności służbowej w ten sposób, że w dniu 28.01.2022 r. ok. godz. 17:30 w rejonie bankomatu Banku Spółdzielczego w M. ul. N. [...], pełniąc służbę patrolową w patrolu (którego był dowódcą) wraz ze st. post. D. K. nie wylegitymował osoby zgłaszającej tę interwencję, tj. istotnego świadka zdarzenia interwencyjnego, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 36 pkt 5 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym z późn. zm. i w zw. z § 5 ust. 2 pkt 2 Wytycznych Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...].06.2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych", II. "popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez naruszenie dyscypliny służbowej, polegającej na zaniechaniu wykonania czynności służbowej w ten sposób, że w dniu [...].01.2022 r. ok. godz. 17:30 w rejonie bankomatu Banku Spółdzielczego w M. . ul. N. [...], pełniąc służbę patrolową w patrolu (którego był dowódcą) wraz ze st. post. D. K., w trakcie przeprowadzanej interwencji, nie wylegitymował uczestnika interwencji Z. L, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 36 pkt 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym z późn. zm. i w zw. z § 5 ust. 2 pkt 3 Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26.06.2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych", III. "popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez naruszenie dyscypliny służbowej, polegającej na zaniechaniu czynności służbowej w ten sposób, że w dniu [...].01.2022 r. ok. godz. 17:30 w rejonie bankomatu Banku Spółdzielczego w M. . ul. N. [...], pełniąc służbę patrolową w patrolu (którego był dowódcą) wraz ze st. post. D. K. nie zarejestrował w SWD (Systemie Wspomagania Dowodzenia), za pomocą posiadanego terminala mobilnego (MTN) podjętej interwencji własnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 36 pkt 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym i w zw. z poleceniem wydanym przez I Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. insp. J G. w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. (L. dz. [...])", IV. "popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez naruszenie dyscypliny służbowej, polegającej na przekroczeniu uprawnień służbowych w ten sposób, że w dniu [...].01.2022 r. ok. godz. 17:39 w budynku Komisariatu Policji w M. przy ul. N. [...], wykonując czynności służbowe w stosunku do Z. L. zastosował wobec niego siłę fizyczną w postaci trzykrotnego uderzenia dłonią w głowę oraz trzykrotnego uderzenia nogą w lewe podudzie, mimo braku przesłanek do użycia środków przymusu bezpośredniego, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji i w zw. z art. 11 i art. 14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego". W uzasadnieniu orzeczenia, po zreferowaniu przebiegu postępowania, przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - sprawę rozpatrywano ponownie wobec wniesienia przez Funkcjonariusza środków odwoławczych, - działając na zasadzie art. 135m ust. 1 ustawy o Policji wyższy przełożony dyscyplinarny powołał [...] października 2023 r. komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej "Komisją"; [...] listopada 2023 r. wystąpiła ona z wnioskiem o zlecenie rzecznikowi dyscyplinarnemu organu I. instancji wykonania czynności we wskazanym postępowaniu; organ odwoławczy - pismem z [...] listopada 2023 r. - wskazał rzecznikowi dyscyplinarnemu zakres czynności do wykonania - uzyskanie odpisu aktu oskarżenia sporządzonego przeciwko Funkcjonariuszowi oraz informacji o aktualnym stanie toczącego się postępowania karnego w tożsamej sprawie przed Sądem Rejonowym w O., zwanym dalej "Sądem Rejonowym"; [...] listopada 2023 r. przewodniczący Komisji odebrał akta postępowania dyscyplinarnego wraz z uzupełnionym materiałem dowodowym; [...] listopada 2023 r. Komisja przedłożyła sprawozdanie; wskazano tam, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i pozwolił na wydanie stosownego rozstrzygnięcia - kończącego postępowanie; wszystkie czynności dowodowe wykonano i nie zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego; organ orzekający w I. instancji zgromadził materiał dowodowy stosownie do treści art. 135g ust. 1 ustawy o Policji i prawidłowo go ocenił; Komisja zawnioskowała więc o utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia, - w toku postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy, którego analiza pozwala na ustalenie następującego stanu faktycznego: - [...] stycznia 2022 r. p. Z. L., zwany dalej "Pokrzywdzonym", wracał pociągiem z B. do M. . - wspólnie ze swoim bratem p. A. L., zwanym dalej "Świadkiem I", i znajomym p. K. B., zwanym dalej "Świadkiem II"; - około godz. 17:12 mężczyźni wysiedli z pociągu na stacji PKP M., po czym udali się na pobliski parking; odebrał ich stamtąd samochodem p. D. B., zwany "Świadkiem III"; w drodze do miejsca zamieszkania Pokrzywdzonego - około godz. 17:30 - mężczyźni zatrzymali się pod bankomatem Banku Spółdzielczego w O.- położonym przy ul. N. w M. ., zwanego dalej "Bankomatem"; kierujący Świadek III zaparkował samochód przed budynkiem banku - na wprost Bankomatu; następnie z pojazdu wyszedł Pokrzywdzony, natomiast pozostali mężczyźni pozostawali w samochodzie; przy Bankomacie stał nieustalony mężczyzna; pomiędzy Pokrzywdzonym a wskazanym mężczyzną doszło do sprzeczki, dotyczącej niezachowania przez Pokrzywdzonego odpowiedniej odległości od tej osoby; w wyniku wymiany słownej nieustalony mężczyzna odszedł od Bankomatu i udał się do położonego w pobliżu budynku Komisariatu Policji w M., zwanego "Komisariatem"; Pokrzywdzony podszedł do Bankomatu i pobrał pieniądze; po kilku minutach nieustalony mężczyzna powrócił na miejsce zdarzenia wraz z dwoma policjantami z Komisariatu – Funkcjonariuszem oraz st. post. D. K., zwanym dalej "Funkcjonariusz II"; funkcjonariusze nie posiadali w trakcie interwencji przy sobie Mobilnego Terminala Noszonego (zwanego dalej "MTN"); mężczyzna zgłaszający, zwany dalej "Zgłaszającym", wskazał Pokrzywdzonego, jako osobę uniemożliwiającą mu wypłacenie pieniędzy z Bankomatu; następnie Funkcjonariusz wydał Pokrzywdzonemu polecenie okazania dokumentu tożsamości; ze względu na to, że odmówił on wykonania czynności, Funkcjonariusz wydał mu polecenie udania się z policjantami do Komisariatu; potem - wobec postawy Pokrzywdzonego - złapał go za rękę i zaczął prowadzić w kierunku Komisariatu; Pokrzywdzony stawiał Funkcjonariuszowi bierny opór; po chwili jednak "odpuścił" i oświadczył, że na Komisariat uda się dobrowolnie; podczas szarpaniny Pokrzywdzonego z Funkcjonariuszem, z samochodu wyszedł Świadek I; wyjął telefon komórkowy, podejmując próbę zarejestrowania przeprowadzanej interwencji; w związku z tym Funkcjonariusz II wydał mu polecenie udania się do budynku Komisariatu; następnie funkcjonariusze Policji oraz Pokrzywdzony i Świadek I przeszli pieszo spod Bankomatu do siedziby Komisariatu; Zgłaszający oddalił się w nieznanym kierunku - nie będąc uprzednio wylegitymowanym przez funkcjonariuszy Policji; - po wejściu do budynku Komisariatu mężczyźni udali się do pomieszczenia numer 07; w tym czasie w budynku przebywał również asp. P. F., zwany "Funkcjonariuszem III"; wykonywał czynności służbowe w sąsiednim pomieszczeniu; Funkcjonariusz i Pokrzywdzony usiedli przy biurku; Funkcjonariusz II i Świadek I stanęli obok biurka; gdy Pokrzywdzony usiadł na krześle, zażądał od Funkcjonariusza podania jego danych osobowych; Funkcjonariusz uderzył wówczas Pokrzywdzonego otwartą ręką w głowę; Pokrzywdzony ponownie zażądał od policjanta przedstawienia się i podania powodu podjętej czynności; po tym Funkcjonariusz kopnął mężczyznę prawą nogą w jego lewą nogę, oraz polecił okazanie dowodu osobistego; gdy Pokrzywdzony oświadczył, że dokumentu nie posiada, Funkcjonariusz ponownie uderzył Pokrzywdzonego otwartą ręką w głowę; po tym Pokrzywdzony podał Funkcjonariuszowi swój numer PESEL w sposób uniemożliwiający jego zanotowanie; mężczyzna ponownie otrzymał wówczas od Funkcjonariusza kopnięcie w lewą nogę; Pokrzywdzony kolejny raz zażądał od Funkcjonariusza podania danych osobowych; po tym trzeci raz otrzymał od policjanta uderzenie otwartą ręką w głowę i kopnięcie w lewą nogę; następnie Pokrzywdzony podał Funkcjonariuszowi swoje dane osobowe; potem policjant wydał mu wulgarnie polecenie opuszczenia Komisariatu; Pokrzywdzony, utykając na lewą nogę, opuścił Komisariat i udał się do samochodu; oczekiwali tam na niego Świadek II i III; po kilku minutach Komisariat opuścił również Świadek I; - Funkcjonariusz oraz Funkcjonariusz II nie odnotowali przeprowadzonej interwencji w Systemie Wspomagania Dowodzenia (dalej jako "SWD"); w notatnikach służbowych wskazali zaś jedynie na fakt legitymowania Świadka I - w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczenia; - po opuszczeniu Komisariatu Pokrzywdzony - utykając na lewą nogę - udał się do sklepu "Delikatesy Centrum" w M. ., dalej zwanego "Sklepem"; potem odwieziono go do domu; ze względu na dokuczający ból oraz spuchnięcie lewej nogi, Pokrzywdzony wezwał załogę pogotowia ratunkowego; przetransportowała go ona do Szpitala Powiatowego w O.; stwierdzono tam złamanie kości strzałkowej, - [...] stycznia 2022 r. około godz. 12:35 do Komendy Powiatowej Policji w O. zgłosiła się kobieta J. R., zwana dalej "Siostrą"; oświadczyła, że dzień wcześniej – [...] stycznia 2022 r. - jej brata (Pokrzywdzonego) pobili funkcjonariusze Policji w budynku Komisariatu; - w związku z tym Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. zlecił - postanowieniem z [...] stycznia 2022 r. - przeprowadzenie w przedmiotowej sprawie czynności wyjaśniających - celem ustalenia, czy doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez interweniujących policjantów, - zlecone czynności wyjaśniające zakończono [...] marca 2022 r. - sporządzeniem przez rzecznika dyscyplinarnego sprawozdania, m. in. z wnioskiem, że Funkcjonariusz dopuścił się popełnienia 4 przewinień dyscyplinarnych (wymieniono je); - wobec tego organ I. instancji - postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r. - wszczął przeciwko Funkcjonariuszowi postępowanie dyscyplinarne, - wymieniono, kogo jako świadków przesłuchano; zwrócono się także do Prokuratury Rejonowej w Wyszkowie, zwanej dalej "Prokuraturą Rejonową", o kopię wybranych materiałów prowadzonego w tożsamej sprawie postępowania przygotowawczego, - postanowieniem z [...] maja 2022 r. przełożony dyscyplinarny zmienił postawione Funkcjonariuszowi zarzuty (przywołano treść sformułowanych kolejno zarzutów); - [...]maja 2022 r. przesłuchano Funkcjonariusza w charakterze obwinionego, - [...] grudnia 2022 r. do organu I. instancji wpłynęło postanowienie o przedstawieniu Funkcjonariuszowi zarzutów o czyn z art. 231 § 1 w zb. z art. 157 § 1 w zw. z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (obecnie opubl. w Dz.U. z 2024 r., poz. 17 ze zm.), zwanej dalej "K.k."; [...] grudnia 2022 r. wniesiono przeciwko Funkcjonariuszowi akt oskarżenia o wskazany czyn do Sądu Rejonowego, - postanowieniem z [...] stycznia 2023 r. przełożony dyscyplinarny zmienił formułowane przeciwko Funkcjonariuszowi zarzuty na wskazane na wstępie orzeczenia dyscyplinarnego; - [...] stycznia 2023 r. ponownie przesłuchano Funkcjonariusza w charakterze obwinionego; w tej dacie zapoznano obwinionego i jego obrońcę z aktami postępowania dyscyplinarnego; Funkcjonariusz złożył wnioski o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego; postanowieniem z [...] lutego 2023 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego; [...] lutego 2023 r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych; - zażalenie Funkcjonariusza na odmowę uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego - wobec wniesienia go po terminie - pozostawiono bez rozpoznania; poinformowano o tym zainteresowanego; - [...] marca 2023 r. sporządzono sprawozdanie z postępowania dyscyplinarnego z wnioskiem o wydalenie Funkcjonariusza ze służby; - [...] marca 2023 r. Funkcjonariusz nie stawił się do raportu w celu wysłuchania go przez przełożonego dyscyplinarnego; - orzeczeniem nr [...]- datowanym z niewyjaśnionych przyczyn na [...] marca 2023 r. - przełożony dyscyplinarny uznał Funkcjonariusza winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę wydalenia ze służby; - od orzeczenia tego Funkcjonariusz wniósł skutecznie odwołanie; - wyższy przełożony dyscyplinarny do zbadania zaskarżonego orzeczenia powołał komisję; przedłożyła ona sprawozdanie z wnioskiem o uchylenie w całości orzeczenia nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; - organ II instancji uchylił przedmiotowe orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia; wskazał, że niezbędne jest przeprowadzenie dalszych czynności, usunięcie wskazanych uchybień oraz wydanie nowego rozstrzygnięcia - zawierającego prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne; - postanowieniem z [...] lipca 2023 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił uwzględnienia skierowanych przez Funkcjonariusza wniosków dowodowych; następnie wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych; [...] lipca 2023 r. rzecznik dyscyplinarny sporządził sprawozdanie z omawianego postępowania dyscyplinarnego z wnioskiem o uznanie Funkcjonariusza winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzenie kary dyscyplinarnej - wydalenie ze służby; organ I. instancji zatwierdził powyższe sprawozdanie - akceptując jednocześnie przedstawione przez rzecznika wnioski, - [...] lipca 2023 r. Funkcjonariusz - zapoznany uprzednio ze wskazanym sprawozdaniem - stawił się do raportu dyscyplinarnego; oświadczył, że przyznaje się do zarzutów zakreślonych w pkt I - III, natomiast nie przyznaje się do wskazanego w pkt IV; wnosił o łagodniejszy wymiar kary; po wysłuchaniu obwinionego przełożony dyscyplinarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko - w przedmiocie winy, jak i kary dyscyplinarnej, - [...] sierpnia 2023 r. do Komendy Powiatowej Policji w O. wpłynęło pismo zatytułowane: "zażalenie obrońcy obwinionego na postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2023 r. o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego wraz z wnioskiem o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego oraz wyższego przełożonego", - [...] sierpnia 2023 r. powyższa korespondencja wpłynęła do organu odwoławczego - wraz z kopią akt postępowania dyscyplinarnego; - [...] sierpnia 2023 r. przedmiotowy wniosek - wraz ze stanowiskiem organu II. instancji przesłano do Komendanta Głównego Policji - jako organu właściwego do jego rozpatrzenia; postanowieniem z [...] sierpnia 2023 r. Komendant Główny Policji odmówił wyłączenia wyższego przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym; postanowieniem z [...] września 2023 r. organ II. instancji odmówił wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym; - postanowieniem z [...] września 2023 r. organ I. instancji utrzymał w mocy postanowienie rzecznika dyscyplinarnego o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych, - po analizie akt postępowania dyscyplinarnego, argumentów obrońcy obwinionego zawartych w odwołaniu oraz stanowiska organu I. instancji – przy uwzględnieniu treści sprawozdania Komisji - wyższy przełożony dyscyplinarny zważył, co następuje: - odwołanie Funkcjonariusza nie zasługuje na uwzględnienie, - zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, - w ust. 2 przywołanego artykułu sprecyzowano, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest zawiniony czyn policjanta, polegający na przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu wynikających z przepisów prawa obowiązków lub rozkazów i poleceń, wydanych przez - uprawnionych na podstawie tych przepisów - przełożonych, - w myśl art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy lub - stosownie do pkt 4 tegoż artykułu - niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie określonych w przepisach prawa uprawnień, - zgodnie z art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo - przewidując możliwość jego popełnienia - na to się godzi (pkt 1), nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach – mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2), - stosownie do art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu fatycznego, ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, - w postępowaniu dyscyplinarnym zarzucono Funkcjonariuszowi popełnienie 4 przewinień dyscyplinarnych; 3 z nich - polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie wykonania czynności służbowej - ostatnie zaś zakwalifikowano, jako przekroczenie wynikających z przepisów prawa uprawnień służbowych, - co do zakreślonych w pkt. I-III orzeczenia dyscyplinarnego zarzutów - dotyczących zaniechania wykonania czynności służbowych: wylegitymowania osoby zgłaszającej interwencję, jak również uczestnika interwencji (Pokrzywdzonego), a także nie zarejestrowania w SWD, za pomocą posiadanego MTN podjętej interwencji własnej - przełożony dyscyplinarny słusznie uznał, że zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza naruszenie przez Funkcjonariusza dyscypliny służbowej w sposób opisany w zarzutach, - przewinienia te zakwalifikowano, jako naruszenie art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 36 pkt 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (dalej "zarządzenie 768) i w zw. z § 5 ust. 2 pkt 2 i 3 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (dalej jako "Wytyczne"), jak również poleceń wydanych przez I Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. - w piśmie z [...] lipca 2020 r. (L. dz. [...]– dalej jako "Polecenia"), - stosownie do § 36 pkt 5 zarządzenia 768, policjanci powinni w szczególności zebrać możliwie najwięcej informacji o wydarzeniu i jego sprawcach oraz ustalić świadków, - zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 2 i 3 Wytycznych, w przypadku dokumentowania interwencji należy dokładnie określić m.in. (pkt 2) dane osoby zgłaszającej, (pkt 3) przyczynę interwencji, jej przebieg, wykonane czynności oraz dane personalne uczestników i świadków, jak również sposób zakończenia, - ponadto - zgodnie z Poleceniami, z którymi Funkcjonariusza zapoznano [...] września 2020 r. na wewnętrznym szkoleniu w jednostce - istnieje obowiązek każdorazowego rejestrowania przez policjanta interwencji - zarówno podjętej z własnej inicjatywy, jak i zleconej, w SWD, przy wykorzystywaniu urządzeń mobilnych (MTN), - w notatniku służbowym Funkcjonariusza, prowadzonym od [...] stycznia do [...] lutego 2022 r. - co już podkreślał organ I. instancji – nie ma chociażby wzmianki o próbie podjęcia wskazanych czynności służbowych; nie ma również zapisu o realizacji tychże czynności przez drugiego z członków patrolu; Funkcjonariusz II - przesłuchany [...] maja 2023 r. w charakterze świadka - potwierdził, że jedyną osobą legitymowaną w związku z podjętą interwencją był Pokrzywdzony, choć - jak dodał - zdjęcie na urządzeniu mobilnym było małe i czarno-białe; może to sugerować niepewność, co do personaliów osoby legitymowanej, a tym samym poprawności dokonanej czynności; jednocześnie dodał, że - z chwilą udania się na interwencję – nie zabrali terminala ze sobą - pozostawiając go w jednostce; co istotne, to właśnie Funkcjonariusz pełnił w tym dniu funkcję dowódcy patrolu, na którym spoczywa obowiązek podejmowania kluczowych decyzji w toku pełnienia służby i jednocześnie odpowiedzialność za poprawne realizowanie wykonywanych przez patrol działań; zaniechanie zatem wykonania podstawowych, rutynowych czynności w toku pełnienia służby patrolowej - jak brak wylegitymowania Zgłaszającego, który zainicjował podjęcie działań m.in przez Funkcjonariusza, czy też istotnego naocznego świadka zdarzenia Pokrzywdzonego - czy również brak zarejestrowania przedmiotowej interwencji, w świetle wydarzeń, które następnie miały miejsce w budynku Komisariatu, może budzić wątpliwość, co do motywu działania Funkcjonariusza, w następstwie którego dopuszczono się opisanych powyżej zaniedbań, - Funkcjonariusz - przesłuchany zarówno [...] maja 2022 r. jak i [...] stycznia 2023 r. , a także z chwilą stawienia się do raportu dyscyplinarnego - przyznał się do popełnienia trzech deliktów dyscyplinarnych - zakreślonych w pkt I - III zaskarżonego orzeczenia; składając wyjaśnienia na przesłuchaniu [...] stycznia 2023 r., obwiniony stwierdził, że przedmiotowe zaniedbania były wynikiem pośpiechu i dynamicznego charakteru interwencji oraz faktu, że mężczyzna, który utrudniał innej osobie wypłatę środków pieniężnych z bankomatu, miał zachowywać się agresywnie; ta wersja zdarzenia przedstawiona przez Funkcjonariusza nie do końca koreluje ze złożonymi przezeń wyjaśnieniami [...] maja 2022 r. - na pierwszym przesłuchaniu w charakterze obwinionego; wskazywał wówczas: "(...) Nie wylegitymowałem osoby zgłaszającej interwencję, ponieważ sytuacja była dynamiczna i świadek w pewnym momencie oddalił się samowolnie. Nie mogliśmy podjąć interwencji w stosunku do wszystkich osób jednocześnie. Ten człowiek nie był zatrzymany więc miał prawo samowolnie się oddalić. Nie wylegitymowałem również osoby Z. L., ponieważ nie wykonywałem czynności służbowych w stosunku do tej osoby. Nie zarejestrowałem również interwencji w systemie SWD. Wiem, że popełniłem błąd. Było to spowodowane tym, że nie zdążyliśmy jeszcze wykonać dokumentacji służbowej dotyczącej poprzedniej interwencji, a już mieliśmy kolejne zgłoszenie.(. ..) mężczyzna, który [...] stycznia 2022 r. zgłosił nam interwencję w komisariacie był bardzo zdenerwowany więc od razu poszliśmy na jego wezwanie sprawdzić co się dzieje"; drugi z interweniujących – Funkcjonariusz II - opisuje przebieg zdarzenia w następujący sposób: "(...) W pewny momencie do budynku komisariatu wszedł nieznany mi mężczyzna i powiedział, że przed bankomatem obok komisariatu jest mężczyzna, który utrudnia mu wypłacenie pieniędzy z bankomatu. Z racji tego, że bankomat był niedaleko komisariatu to poszliśmy z sierż. H. R. z tym mężczyzną zgłaszającym pod bankomat (...)"; z zeznań pozostałych przesłuchanych na tę okoliczność świadków (Pokrzywdzonego i Świadków I-III) również nie wynika, aby sytuacja pod Bankomatem była czymś innym, niż zwykłą wymianą zdań dwóch mężczyzn - związaną z niezachowaniem odpowiedniej odległości przez jednego z nich; twierdzenie zatem, jakoby zaniechanie wykonania przedmiotowych czynności wynikało z dynamicznego - wręcz niecierpiącego zwłoki - charakteru interwencji i było działaniem w stanie wyższej konieczności należy uznać za bezzasadne - nie znajdujące poparcia w materiale dowodowym, - oceniając formy winy Funkcjonariusza w zakresie przewinień wskazanych w pkt I - III zarzutów, słusznie przyjęto, że popełniono je z winy umyślnej – w zamiarze ewentualnym; nie ulega wątpliwości, że Funkcjonariusz – jako osoba z ponad 3-letnim stażem służby w pionie prewencyjnym - znał doskonale obowiązki, wynikające z podstawowych przepisów - odnoszących się do sposobu pełnionej służby patrolowo-interwencyjnej; tym samym zdawał sobie sprawę z konsekwencji, wynikających z naruszenia dyscypliny służbowej; mimo to odstąpił od ich wykonania; z pewnością powodem tego zaniedbania nie był szeroko rozumiany przez Funkcjonariusza stan wyższej konieczności; udowodniono to powyżej - przywołując okoliczności zgłoszenia przedmiotowej interwencji przez Zgłaszającego, powołując się zarówno na wyjaśnienia obwinionego, jak i ujawnionych świadków zdarzenia, - mając powyższe na względzie Funkcjonariusz bezsprzecznie naruszył dyscyplinę służbową - poprzez zaniechanie wykonania podstawowych czynności związanych z podjęciem interwencji wynikających z Zarządzenia nr 768 i Wytycznych; sam temu nie zaprzecza, próbując - w dość nieudolny sposób - usprawiedliwić motywy niezgodnego z prawem działania, - odnosząc się do zarzutu odwołania obrazy art. 135j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 134h ust. 3 ustawy o Policji wskazano: nie jest zrozumiałym przedstawiony związek przytoczonych przepisów; odnoszą się one bowiem do zupełnie odrębnych kwestii; art. 135j ust. 2 pkt 7 traktuje o konieczności zamieszczenia w orzeczeniu wydanym przez przełożonego dyscyplinarnego pouczenia o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania; zaskarżone orzeczenie zawiera prawidłowe pouczenie; natomiast w art. 134h ust. 3 wskazano okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, wpływające na złagodzenie wymiaru kary; zaliczono do nich nieumyślność jego popełnienia; podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego; wymierzając Funkcjonariuszowi karę dyscyplinarną przeanalizowano powyższy przepis; wynika to wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, - w odniesieniu do zarzutu zakreślonego w pkt IV orzeczenia dyscyplinarnego - przekroczenia uprawnień służbowych poprzez zastosowanie wobec Pokrzywdzonego siły fizycznej w postaci trzykrotnego uderzenia dłonią w głowę oraz trzykrotnego uderzenia nogą w lewe podudzie, mimo braku przesłanek do użycia środków przymusu bezpośredniego – wskazano: organ I. instancji słusznie przyjął, że zgromadzony materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdził winę Funkcjonariusza w zakresie przywołanego zarzutu, - przewinienie to zakwalifikowano jako naruszenie art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 i ust. 4 w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji i w zw. z art. 11 i art. 14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego (obecnie opubl. w Dz.U. z 2024 r. poz. 1963), zwanej dalej "ustawą o przymusie", - z art. 132 ust. 4 ustawy o Policji wynika, że stanowiący przewinienie dyscyplinarne czyn, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej, - w myśl art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa, - w art. 11 ustawy o przymusie określono wyczerpujący katalog przesłanek użycia środków przymusu bezpośredniego, - zgodnie natomiast z art. 14 ustawy o przymusie, sity fizycznej można użyć lub wykorzystać ją w przypadkach, o których mowa w art. 11; używając siły fizycznej lub wykorzystując siłę fizyczną, nie zadaje się też uderzeń – chyba, że uprawniony działa w celu odparcia zamachu na życie lub zdrowie własne lub innych osób albo na mienie lub przeciwdziała ucieczce, - w art. 16 ust. 1 i 3 ustawy o Policji zawarto odwołanie do powyższych przepisów - dotyczących środków przymusu bezpośredniego, - Funkcjonariusz - przesłuchany w [...] maja 2022 r. na okoliczność danego zarzutu - wyjaśnił: "(...) Natomiast do IV zarzutu dotyczącego zastosowania przeze mnie siły fizycznej w stosunku do Z. L. w budynku komisariatu, nie przyznaję się w całości. Ja nie prowadziłem w stosunku do tego człowieka żadnych czynności. Nie było go z nami w komisariacie i moim zdaniem oskarżenia te w stosunku do mojej osoby kieruje on z czystej złośliwości i chęci zemsty. "Na mieście" od ludzi słyszałem, że mężczyzna ten opowiadał, że to ja zabrałem mu kiedyś prawo jazdy i teraz on się na mnie zemści. Ja wcześniej nie miałem z tym człowiekiem nic wspólnego. Nie prowadziłem z nim żadnych czynności służbowych i nie byłem u niego na żadnej interwencji. Prawo jazdy faktycznie zatrzymali mu policjanci z Komisariatu Policji w M. ., ale to nie byłem ja i on mnie zwyczajnie pomylił z inną osobą ale teraz ja ponoszę tego konsekwencję w postaci bezpodstawnych oskarżeń z jego strony. To wszystko co na chwilę obecną do wyjaśnienia w tej sprawie. ", - przesłuchany ponownie - w [...] stycznia 2023 r. - w charakterze obwinionego - podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia, przedstawiając szczegółowy przebieg swojej wersji zdarzenia, - przesłuchany [...] maja 2022 r. w charakterze świadka Funkcjonariusz II, na okoliczność przedmiotowego zarzutu zeznał: "(...) poszliśmy z sierż. H. R. z tym mężczyzną zgłaszającym pod bankomat. Pod bankomatem było 2 mężczyzn. Jednego z nich wskazał zgłaszający jako osobę utrudniającą mu wypłatę pieniędzy z bankomatu. W pewnym momencie zorientowałem się, że z pospiechu nie wziąłem ze sobą z komisariatu terminala nasobnego MTN. Mężczyznę poinformowaliśmy jaki jest powód jego legitymowania, że interwencję zgłosił człowiek, któremu jego zdaniem utrudniał wypłatę pieniędzy stojąc za blisko niego. Przedstawiliśmy się i poprosiliśmy by udał się z nami do budynku komisariatu celem weryfikacji jego danych w systemach. Podczas naszej rozmowy z tym człowiekiem sierż. H. R. zachowywał się spokojnie, nie stosował w stosunku do tego legitymowanego mężczyzny siły fizycznej. Ten człowiek również zachowywał się spokojnie więc nie było takiej potrzeby. Chcę dodać, że jak wykonywaliśmy te czynności to obecny z nim drugi mężczyzna podchodził do nas blisko i cały czas utrudniał nam te czynności. Wypytywał o podstawy naszych działań, ciągle komentował zaistniałą sytuację. Jak podchodził blisko to czułem od niego silną woń alkoholu. Wielokrotnie prosiłem by się odsunął dalej i nie utrudniał nam czynności. Ja nie widziałem czy on nas nagrywa czy nie. Nie zwróciłem na to uwagi. Nie brałem od niego żadnego telefonu komórkowego nie brał go również sierż. H. R.. Razem z sierż. H. R. byliśmy zajęci rozmową z legitymowanym. Ten mężczyzna wspólnie z nami pieszo udał się do budynku komisariatu, który jest niedaleko bankomatu. Ten drugi mężczyzna chyba znajomy legitymowanego szedł za nami ale do budynku komisariatu nie wszedł. Do budynku komisariatu wszedłem tylko ja, sierż. H. R. i ten legitymowany mężczyzna jak się później okazało nazywał się A. L.. W tym czasie w komisariacie przebywał jeszcze asp. P. F. ale on przebywał w innym pomieszczeniu i nie mieliśmy z nim kontaktu wzrokowego i nie był obecny w pomieszczeniu, w którym przebywaliśmy z osobą legitymowaną. Nikogo oprócz nas 3 w pokoju nie było. Cale legitymowanie trwało kilka minut. Sprawdziłem mężczyznę w policyjnych bazach - nie był osobą poszukiwaną i po czynnościach samodzielnie opuścił budynek komisariatu. Podczas czynności legitymowania sierż. H. R. nie stosował żadnej siły fizycznej w stosunku do tego człowieka. Nie było takiej potrzeby, ponieważ zachowywał się spokojnie. Nie pamiętam czy miał przy sobie telefon komórkowy. My nie braliśmy od niego żadnego telefon komórkowego i nic w nim nie sprawdzaliśmy. Ja już nie pamiętam czy ten człowiek jak szedł z nami na komisariat to utykał na nogę czy nie. Nie zwróciłem na to uwagi bo było już ciemno. Czułem natomiast od niego woń alkoholu. Osobę legitymowaną sprawdziłem w systemach z oświadczenia ustnego i wyszły mi dane A. L., innej osoby z nami nie było w tym dniu nie legitymowałem Z. L. tylko A. L., takie dane podał mi ten mężczyzna obecny z nami w komisariacie. Zdjęcie w urządzeniu MTN jest czarno-białe i małych rozmiarów wyglądało na to, że jest to ta sama osoba. Gdyby w komisariacie był z nami ktoś jeszcze to bym wylegitymował tą osobę. Z całą pewnością zeznają, że w komisariacie razem ze mną, sierż. H. R. był tylko jeden mężczyzna podający się za A. L.. Podczas obecności w komisariacie mężczyzna ten nie uskarżał się na żaden ból, nie prosił o wezwanie pogotowia, wszystko było z nim w porządku. Jak wychodził z budynku to nie zauważyłem by utykał.(...)", - przesłuchany [...] maja 2022 r. w charakterze świadka Pokrzywdzony zeznał na okoliczność przedmiotowego zarzutu" (...) Mężczyzna ten po moich słowach powiedział, że idzie na komisariat i faktycznie poszedł w tamtym kierunku, ponieważ komisariat znajduje się niedaleko bankomatu. Ja nie wiem czy ten mężczyzna wypłacił jakieś pieniądze, ponieważ tego nie widziałem. Jestem pewien, że kolejną osobą obsługującą po nim bankomat byłem ja. Ledwie zdążyłem wypłacić pieniądze, a już obok mnie stał ten mężczyzna i 2 umundurowanych policjantów. Moim zdaniem policjanci znali tego mężczyznę, ponieważ wszyscy mówili sobie per "ty". Nie jestem w stanie sobie przypomnieć czy padały jakieś imiona. Jeden z policjantów taki łysy zażądał ode mnie dowodu osobistego. Powiedziałem by najpierw się przedstawił. Nie zrobił tego. Ja już nie pamiętam czy ten zgłaszający mężczyzna coś mówił, ponieważ zrobiło się duże zamieszanie i ja już szczegółów nie pamiętam. Ten drugi policjant nic do mnie nie mówił, zachowywał się spokojnie. Interwencję w stosunku do mnie prowadził tylko ten łysy policjant. Ten drugi policjant stał obok. Ten łysy chciał mnie skuć i "zaciągnąć na komisariat". Szarpał mnie za ubrania i chciał mnie przewrócić i zakuć w kajdanki ale na to nie pozwoliłem. Nie mówił mi jaka była podstawa jego działań i podjęcia interwencji w stosunku do mojej osoby. Jak ten policjant zaczął mnie ciągnąć za ubrania to mój brat A. wyszedł z samochodu i zaczął wszystko nagrywać swoim telefonem komórkowym. D. i K. B. zostali w samochodzie. Jak ten drugi policjant zobaczył, że mój brat to nagrywa to podszedł i zabrał mu z rąk telefon twierdząc, że jest kradziony i musi go sprawdzić, samego momentu zabrania telefonu nie widziałem, ale wiem to z relacji mojego brata. W pewnym momencie sam powiedziałem do tego łysego policjanta, że dobrowolnie pójdę na komisariat celem ustalenia moich danych osobowych, a brat poszedł razem ze mną bo chciał odzyskać telefon. My poszliśmy z policjantami na komisariat, a tamten zgłaszający mężczyzna odszedł w niewiadomym mi kierunku. Jak weszliśmy na komisariat to ten łysy policjant kazał mi usiąść przy biurku. To było jakieś pierwsze pomieszczenie zaraz po wejściu na komisariat. Jak już usiadłem to zapytałem tego łysego policjanta laka jest podstawa mojej kontroli. W tym momencie uderzył mnie raz ręką otwarta prawa ręką w twarz w moją lewa stronę twarzy. Brat to wszystko widział. Ten drugi policjant nie reagował na to, ponieważ robił coś z telefonem brata, podejrzewam, że kasował nagranie bo pytał brata czy jest jeszcze więcej filmików. Po tym uderzeniu powiedziałem do niego cyt, "przedstaw się". W tym momencie ten łysy policjant kopnął mnie raz w nogę lewą nogę w łydkę i chciał ode mnie dowód osobisty ale ja nie chciałem mu dać. Wtedy uderzył mnie ponownie raz w głowę z otwartej ręki w lewą stronę. Potem podałem mu szybko mój numer pesel. Znowu kopnął mnie w lewą nogę znowu w łydkę. Powiedział do mnie cyt, "podaj mi normalnie pesel" i znowu mnie kopnął noga w moją lewą nogę w łydkę od spodu. Łącznie kopnął mnie w ta nogę 3 razy. Siedziałem za biurkiem gdzie moje nogi były zablokowane o szafkę i dlatego podczas kopania ta noga uderzała o tą szafkę i to mogło spowodować jej złamanie. Podczas całego tego zdarzenia mój brat A. był cały czas ze mną w tym samym pomieszczeniu. Było obok mnie w odległości około 1.50 m maksymalnie 2 metry. On wszystko widział. Ten drugi policjant nazwijmy go czarny i niższy od tego łysego i szczuplejszy stal do mnie bokiem i ciągle "grzebał" w telefonie mojego brata. Nie reagował na zachowanie swojego kolegi. Moim zdaniem widział wszystko bo stal obok. Mój brat A. nie reagował na to wszystko bo bał się, że też dostanie. Ten drugi czarny policjant zachowywał się spokojnie w stosunku do mnie i mojego brata. Nie stosował w stosunku do mnie i mojego brata żadnej siły fizycznej. Wydaje mi się, że na tym komisariacie mogłem spędzić jakieś 10 minut. Tak wydaje mi się, że w połowie tego zajścia z pokoju obok otworzyły się drzwi w mojej lewej strony i wyjrzał przez drzwi jakiś inny umundurowany policjant ale tylko zajrzał i zamknął znowu drzwi, ponieważ były zamknięte jak już wszedłem. W momencie kiedy ten policjant wyjrzał przez drzwi to już ten łysy mnie nie bił więc tamten policjant nic nie widział. W komisariacie nie było żadnych krzyków, wszyscy zachowywali się cicho więc nie było potrzeby by ktoś miał interweniować. Ja mam żal do tego łysego policjanta bo to on zachowywał się w stosunku do mnie agresywnie i mnie bił. Po sprawdzeniu moich danych - ten łysy policjant "wbijał" je w jakiś mały komputerek. Sprawdził, że jestem "niekaralny" i uderzył mnie jeszcze raz z otwartej ręki w głowę i kazał cyt, "spierdalać z komisariatu". Ją jakoś się wydostałem zza tego biurka i już z kulejącą nogą ledwo doszedłem do samochodu. Mój brat jeszcze około 5 minut został na komisariacie z tym 2 policjantami. Ja sam poszedłem do samochodu. On stał cały czas zaparkowany w tym samym miejscu pod bankomatem. W samochodzie czekali na mnie K. i D. B., D. mieszka ze mną. Opowiedziałem im co się stało. Po około 5 minutach do samochodu doszedł mój brat A. i się śmiał ze mnie jak mi głowa odskakiwała. Wrócił już z telefonem bo mu policjanci oddali. Nie miał w telefonie żadnego filmu z interwencji, ponieważ mu go wykasowali. Prosto z komisariatu pojechaliśmy do domu. D. B. mieszka ze mną. Umyłem się i zadzwoniłem po karetkę, ponieważ noga mi bardzo spuchła. Ja w tym dniu byłem pod wpływem alkoholu, ponieważ wypiliśmy sobie w drodze powrotnej w pociągu z B. do M.. Chce dodać, że ja wcześniej przed tą interwencją miałem złamany duży palec u lewej nogi i byłem na zwolnieniu lekarskim. Kończyło się ono 31 stycznia 2022 r., ponieważ wszystko było w porządku i miałem wrócić do pracy. Nie kulałem na lewą nogę, nie miałem problemów z poruszaniem (...)", - przesłuchany 1 maja 2022 r. w danym charakterze Świadek I zeznał na okoliczność przedmiotowego zarzutu: ,,W pewnym momencie usłyszałem jakieś krzyki i zobaczyłem, że pod bankomatem jest jakaś "szamotanina". Było już dość ciemno i nie jestem w stanie dokładnie powiedzieć kto i kogo szarpał ale zaniepokojony całą sytuacją wyszedłem z samochodu i zacząłem wszystko nagrywać moim telefonem komórkowym. Stałem od nich w odległości około 5 do 6 metrów i nie słyszałem treści rozmów. D. został w samochodzie, a K. nie jestem pewien czy był w tym momencie w samochodzie czy poszedł gdzieś do sklepu. Nie jestem w stanie sobie tego przypomnieć, ponieważ on wysiadł z samochodu razem z bratem i wydaje mi się, że gdzieś poszedł i nie było go w tym momencie. Podczas nagrywania tej interwencji podszedł do mnie ten ciemny policjant i powiedział do mnie "choć kolego z nami na komisariat i sprawdzimy czy nie masz kradzionego telefonu". Już w tym momencie chciał ten telefon więc mu go oddałem. Wszyscy razem tzn. ja, brat Z. i tych 2 policjantów poszliśmy pieszo na komisariat. Ten mężczyzna spod bankomatu już nie szedł z nami. Nie wiem gdzie poszedł ale nie było go z nami. Nie jestem w stanie powiedzieć czy policjanci znali tego mężczyzną, ponieważ nie słyszałem jak oni się do siebie odzywali. Nie słyszałem również treści rozmów brata z tym człowiekiem i policjantami pod bankomatem. Wszyscy poszliśmy na komisariat. Po wejściu przeszliśmy przy dyżurce wąskim korytarzem do jakiegoś pomieszczenia. Nie zauważyłem by ktoś jeszcze był w komisariacie. W tym pomieszczeni byłem tylko ja, brat i ci dwaj policjanci. Ten łysy policjant kazał bratu usiąść przy biurku, ja również usiadłem przy innym biurku w odległości około 2 metrów od brata. Ten łysy policjant rozmawiał z bratem mówił coś do niego, że nie będziesz mi bruździł czy coś takiego, już teraz dokładnie nie pamiętam i zaczął brata kopać i uderzać po twarzy. Ja siedziałem przy biurku w jednej linii obok brata. Widziałem jak ten łysy policjant kopnął go nogą w jego lewą nogę. Widziałem trzy takie kopnięcia, nie wiem czy było ich więcej. Uderzał również brata w twarz, ogólnie w okolice głowy ale nie jestem w stanie powiedzieć ile było tych uderzeń i czy były z otwartej ręki i w jaki dokładnie sposób były one zadawane. Ja byłem zainteresowany swoim telefonem, ponieważ ten ciemny policjant wykasowywał mi w tym czasie z telefonu film. Policjanci rozmawiali między sobą. Ten łysy pytał czy ten drugi policjant wykasował. Powiedział mu, że wykasował. Łysy zapytał czy na pewno- ten czarny odpowiedział, że na pewno. Ja nawet nie jestem w stanie stwierdzić czy coś się nagrało, ponieważ nie zdążyłem tego zobaczyć bo od razy oddałem telefon policjantowi. Ten policjant nie sprawdzał moim zdaniem czy ten telefon był kradziony, ponieważ nigdzie nie wprowadzał go w żadne urządzenia. Moim zdaniem chciał tylko wykasować film. Gdy ten łysy policjant uderzał mojego brata to ten drugi czarny nie reagował w żaden sposób na jego zachowanie. W stosunku do mnie i mojego brata ten czarny policjant nie stosował żadnej siły fizycznej. Mi ciężko jest określić dokładni ile czasu byłem z bratem na komisariacie. W pewnym momencie przez uchylone drzwi z mojej lewej strony wszedł jakiś policjant. Był umundurowany. Doszedł do wysokości futryny, zajrzał tylko na kilka sekund i się zawrócił. W momencie kiedy zajrzał w pokoju nie działo się nic niepokojącego. Dlatego wyszedł. Moim zdaniem on nie był świadkiem tej interwencji, ponieważ nic nie wiedział i nie było go w pokoju razem z nami. Ja nie wiem w jakim pomieszczeniu mógł być ten policjant, ponieważ widziałem go tylko przez kilka sekund. Rozmowy brata z policjantem nie były głośne więc najprawdopodobniej ten policjant nic nie słyszał. Ja nie reagowałem na to jak ten łysy policjant uderza brata bo sam bałem się, że dostanę. Po tym wszystkim na koniec ten łysy policjant powiedział coś do brata ale nie jestem w stanie sobie teraz przypomnieć co. Wypuścił brata ale ja zostałem, ponieważ oni jeszcze sprawdzali mi ten telefon. Jak brat wychodził to nie jestem w stanie przypomnieć sobie czy utykał czy nie, ponieważ policjanci stali przede mną. (...)", - dalej przywołano zeznania Świadków II i III, - z karty informacyjnej leczenia szpitalnego Pokrzywdzonego - sporządzonej [...] stycznia 2022 r., przez lekarza specjalistę ortopedę traumatologa, zwanej dalej "Kartą" - wynika, że przywieziono go do Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. tym dniu: przeprowadzający badanie lekarz wpisał w rubryce "rozpoznanie" -zdiagnozowane złamanie trzonu kości strzałkowej lewej poprzeczne, bez przemieszczenia, jak również powierzchowne stłuczenie powłok głowy; z zamieszczonej w przedmiotowej karcie epikryzy wynika, że przyczyną powstania wyżej wskazanych urazów było - zgodnie z oświadczeniem pacjenta - pobicie go w dniu badania na komisariacie Policji, - z protokołu oględzin rzeczy z [...] czerwca 2022 r. - zapisu monitoringu z parkingu przy stacji PKP M., udostępnionego na potrzeby postępowania dyscyplinarnego przez Prokuraturę Rejonową - wynika jednoznacznie, że o godz. 17:13 na parkingu przy stacji kolejowej przemieszczał się swobodnym krokiem w stronę zaparkowanych pojazdów mężczyzna – jego opis wskazuje, że był to Pokrzywdzony, - z protokołu oględzin rzeczy z [...] maja 2022 r. - zapisu monitoringu z kamery umiejscowionej przy wejściu do Sklepu, udostępnionego na potrzeby postępowania dyscyplinarnego przez Prokuraturę Rejonową - wynika jednoznacznie, że o godz. 17:49 pod nim przemieszczał się w stronę wejścia mężczyzna – jego opis wskazuje że był to Pokrzywdzony; jego chód przypominał utykanie na jedną nogę, - z protokołu oględzin rzeczy z [...] maja 2022 r. - zapisu monitoringu z kamery umiejscowionej na terenie Sklepu, udostępnionego na potrzeby postępowania dyscyplinarnego przez Prokuraturę Rejonową - wynika jednoznacznie, że o godz. 17:50 po jego terenie przemieszcza się mężczyzna którego opis wskazuje, że był to Pokrzywdzony; jego chód przypominał utykanie na jedną nogę; nawiązuje następnie rozmowę z innym mężczyzną, w trakcie której pochyla się i podnosi lewą nogawkę spodni; chwilę rozmawiają i następnie Pokrzywdzony przemieszcza się poza zasięg kamer - utykając na lewą nogę, - słusznie organ I. instancji - oceniając zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy - odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom, złożonym przez obwinionego Funkcjonariusza; stwierdził, że stoją one w sprzeczności z pozostałymi, zgromadzonymi w sprawie dowodami - w szczególności z zeznaniami Pokrzywdzonego i Świadka I; konsekwentnie wskazali oni, że [...] stycznia 2022 r. w budynku Komisariatu bezzasadnie stosowano wobec Pokrzywdzonego przemoc - w postaci siły fizycznej polegającej na kopaniu w podudzie i uderzanie w twarz; złożone przez braci zeznania należy - w ocenie organu II instancji - uznać za spójne i konsekwentnie się uzupełniające; nie zawierające one istotnych sprzeczności, podważającej wiarygodność przedstawionej przez nich wersji zdarzenia; zeznania ich znajdują potwierdzenie w zeznaniach pozostałych świadków zdarzenia - mianowicie Świadków II i III, jak również nagraniach z zabezpieczonego monitoringu (Sklep, stacja PKP) oraz zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej (Karta); wbrew twierdzeniom Funkcjonariusza, istotny wpływ na odmowę przyznania waloru wiarygodności złożonym przez interweniujących funkcjonariuszy Policji wyjaśnieniom mają zaistniałe w trakcie interwencji nieprawidłowości w postaci nie wylegitymowania osoby zgłaszającej interwencję, braku wylegitymowania osoby rzekomo utrudniającej przeprowadzenie interwencji, nie odnotowanie interwencji w policyjnych systemach informatycznych; może to świadczyć o celowym działaniu funkcjonariuszy - zmierzającym do przygotowania linii obrony, zgodnie z którą do popełnienia przestępstwa nie doszło; Pokrzywdzonego w ogóle bowiem w Komisariacie nie było; w notatce urzędowej - sporządzonej [...] stycznia 2022 r. (dzień po zdarzeniu) przez kom. P. G. (Naczelnika Wydziału Prewencji KPP O., zwanego dalej Funkcjonariuszem IV"), z rozpytania Funkcjonariusza - wynika wprost, że legitymowanie osoby odbyło się na zewnątrz budynku Komisariatu - bez wchodzenia do środka; w notatce służbowej - sporządzonej samodzielnie w tym samym dniu - Funkcjonariusz wskazuje natomiast, że legitymowany mężczyzna podał swoje dane w budynku Komisariatu, zaś - ponieważ nie było zasięgu w pomieszczeniu - policjanci wspólnie z mężczyzną wyszli na zewnątrz i - po zakończeniu czynności - mężczyzna odszedł w nieznanym kierunku; przedstawione wersje zdarzenia - dotyczące kwestii legitymowania mężczyzny - różnią się diametralnie od wersji przedstawionej przez Funkcjonariusza już w toku postępowania dyscyplinarnego; w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że cała czynność legitymowania mężczyzny odbyła się w budynku Komisariatu, a – po jej zakończeniu - sprawdzana osoba dobrowolnie go opuściła; przedstawione przez świadka - Funkcjonariusza II - wersje zdarzenia ewoluują zbieżnie z przedstawionymi przez obwinionego; w świetle powyższej analizy, tym bardziej wyjaśnienia obwinionego Funkcjonariusza nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodność; stanowią jedynie przyjętą przezeń linię obrony, - oceniając formę winy policjanta w zakresie przewinienia wskazanego w pkt IV zarzutów, słusznie przyjęto, że popełniono je z winy umyślnej, w zamiarze bezpośrednim; Funkcjonariusz - policjant z ponad 3 letnim stażem służby w pionie prewencyjnym - znał bowiem doskonale przepisy ustawy o przymusie – gdzie unormowano zasady i przypadki użycia m.in. siły fizycznej; mimo to zdecydował się przekroczyć przyznane mu, jako funkcjonariuszowi publicznemu, szczególne uprawnienia; zdawał sobie jednocześnie sprawę z grożącej mu odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej. - funkcjonariusza Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa; wobec charakteru czynów - stanowiących rażące naruszenie przepisów, normujących wewnętrzne procedury w Policji, jak również przepisów prawa karnego - nie budzi wątpliwości, że postawa i zachowanie Funkcjonariusza godzi w dobre imię Policji oraz przyczynia się do budowania negatywnego wizerunku i utraty jej wiarygodności w odbiorze społecznym; jego postępowanie nie licuje z honorem i godnością oraz dobrym imieniem służby, a także w żaden sposób nie odpowiada przyjętym normom zachowania – wymaganym od funkcjonariuszy Policji, - wobec zarzutu Funkcjonariusza, dotyczącego naruszenia gwarancji procesowych w postaci prawa do bezstronnego sądu - poprzez dopuszczenie do orzekania w sprawie przełożonego dyscyplinarnego w osobie Komendanta Powiatowego Policji w O. oraz wyższego przełożonego dyscyplinarnego w osobie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. – uznano go za bezzasadny; zarzut podnoszono już w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I. instancji - na skutek złożenia wniosku o wyłączenie zarówno organu I jak i II instancji - z przywołaniem tożsamej argumentacji; w przedmiocie podstaw do wyłączenia wyższego przełożonego dyscyplinarnego wypowiedział się - zgodnie z właściwością - Komendant Główny Policji - wydając postanowienie z [...] sierpnia 2023 r.; w jego uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nie zaistniały określone w art. 135c ust. 1 i 2 ustawy o Policji przesłanki uzasadniające wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym; nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku; rozstrzygnięcie o wyłączeniu wyższego przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu należy poprzedzić stwierdzeniem - opartym na ustalonych, obiektywnych przesłankach – że taka osoba nie daje gwarancji bezstronności w postępowaniu dyscyplinarnym; podniesionych zarzutów - stanowiących osnowę wniosku – nie poparto przykładami nieobiektywnych zachowań, podejmowanych wobec Funkcjonariusza przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R.; nie zawarto opisu zdarzeń i okoliczności, mogących uprawdopodobnić tezę o jego stronniczości; nie poparto tego dokumentacją, potwierdzającą, że może zachodzić brak bezstronności; wskazana okoliczność odnosząca się do interpretacji treści zapisu w drugoinstancyjnym orzeczeniu dyscyplinarnym - "Pomimo, iż okoliczności sprawy ustalone na podstawie materiałów postępowania dyscyplinarnego wskazują na popełnienie przez sierż. H. R. A zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, to jednak szczegółowa analiza akt postępowania dyscyplinarnego dokonana przez wyższego przyłożonego z uwzględnieniem celów i naczelnych zasad postępowania dyscyplinarnego wykazała, że uchybienia o charakterze formalnoprawnym zaistniałe w toku postępowania dyscyplinarnego i popełnione przy wydaniu orzeczenia przez przełożonego dyscyplinarnego nie pozwalają na utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia" - sama w sobie nie stanowi podstawy do wyłączenia wymienionego przełożonego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym; obawy Funkcjonariusza w tym zakresie stanowią jedynie subiektywne odczucia; dany zapis w jego ocenie przedwcześnie przesądzał o winie; taki sposób argumentacji jest irracjonalny; podstawowym zadaniem organu odwoławczego jest bowiem właśnie dokonanie oceny zgromadzonego w toku przeprowadzonego przez przełożonego dyscyplinarnego postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego - zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym - w następstwie której zostanie wydane stosowne rozstrzygnięcie; w zgromadzonej w aktach postępowania dyscyplinarnego dokumentacji brak potwierdzenia zachowań wyższego przełożonego dyscyplinarnego, które mogłyby świadczyć o sprzeniewierzeniu się zasadzie obiektywizmu i naruszeniu zasady dwuinstancyjności, - w odniesieniu do wyłączenia organu I instancji, postanowieniem z [...] września 2023 r. odmówiono wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym; trudno bowiem dopatrywać się braku bezstronności w działaniu przełożonego dyscyplinarnego jedynie ze względu na to, że przeprowadził i prawomocnie zakończył postępowanie dyscyplinarne wobec drugiego z policjantów, który w [...] stycznie 2022 r. obsługiwał interwencję wspólnie z obwinionym; sam fakt uznania winnym Funkcjonariusza II - w obrębie przedstawionych mu zarzutów - w żadnej mierze nie może przesądzać o stronniczym działaniu przełożonego dyscyplinarnego w postępowaniu dyscyplinarnym, prowadzonym przeciwko Funkcjonariuszowi; pomimo, że zarzuty postawione obu policjantom dotyczyły tej samej interwencji, postępowania dyscyplinarne wobec wymienionych toczyły się odrębnie i niezależnie od siebie, a czynności dowodowe wykonywali różni rzecznicy dyscyplinarni; tym bardziej zapewniło to gwarancję obiektywnej i rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; na marginesie dodano, że Funkcjonariusz II - ukarany karą dyscyplinarną, ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku - nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania, - chybione są także zarzuty, dotyczące zaniechania podjęcia w toku postępowania dyscyplinarnego wszelkich czynności, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy - m.in. poprzez: odmowę uwzględnienia przez rzecznika dyscyplinarnego wniosków dowodowych w zakresie: - uzyskania protokołu rozprawy z dnia [...] lutego 2023 r. prowadzonej przed Sądem Rejonowym, zwanego dalej "Protokołem"’ o czyn tożsamy z przewinieniem dyscyplinarnym zawartym w pkt IV orzeczenia dyscyplinarnego - na okoliczność potwierdzenia rozbieżności w złożonych przez świadków zeznaniach; - zwrócenia się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej "ZUS") o informację w przedmiocie przebywania przez Pokrzywdzonego na zwolnieniu lekarskim w okresie objętym zdarzeniem; - wystąpienia do pracodawcy Pokrzywdzonego o potwierdzenie m.in. faktu świadczenia pracy w dniu zdarzenia; - udzielenia informacji na temat prowadzonych postępowań karnych przeciwko Pokrzywdzonemu oraz ilości podejmowanych interwencji; - przeprowadzenia oględzin polara służbowego obwinionego - na okoliczność wykazania, że w dniu zdarzenia ubiór ten posiadał imiennik; wobec tego byłoby bezcelowe pytanie pokrzywdzonego o dane policjanta; - udostępnienie notatki służbowej z [...] stycznia 2022 r. Funkcjonariusza IV; - przesłuchania w charakterze świadka Siostry - na okoliczność informacji przekazanych na temat przedmiotowego zdarzenia [...] stycznia 2022 r.; w ocenie Funkcjonariusza, zaniechanie wykonania przedmiotowych czynności doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego; kwestia uzyskania Protokołu podniesiono w odwołaniu od pierwszego orzeczenia dyscyplinarnego; nie powielono jej we wnioskach dowodowych, złożonych [...] czerwca 2023 r. - w przeciwieństwie do pozostałych zagadnień; rzecznik dyscyplinarny podjął prawidłową decyzję, wydając postanowienie o odmowie uwzględnienia powyższych wniosków dowodowych (pismo z [...] czerwca 2023 r.); stwierdził, że zmierzają one oczywiście do przedłużenia postępowania dyscyplinarnego; rozstrzygniecie to utrzymał w mocy organ I. instancji, rozpatrujący środek zaskarżenia wniesiony w przedmiotowej sprawie przez obwinionego; przyczyny wskazanych przez Funkcjonariusza nieścisłości i ewentualnych rozbieżności zarówno w zeznaniach Pokrzywdzonego, jak i pozostałych świadków - złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego w odniesieniu do tych na rozprawie sądowej - należy upatrywać w ponad rocznej przerwie, dzielącej wykonanie tychże czynności; wskazane przez Funkcjonariusza rozbieżności - zarówno w zakresie ilości spożytego alkoholu (w badaniu wykazano, że świadek był pod wpływem alkoholu), jak i zatrudnienia Pokrzywdzonego, czy też przebywania na zwolnieniu lekarskim - nie miały wpływu na przebieg zdarzenia z [...] stycznia 2022 r.; zgromadzona w sprawie dokumentacja - dotycząca oględzin monitoringu, dokumentacji medycznej dotyczącej poniesionych przez Pokrzywdzonego obrażeń ciała oraz przesłuchania tegoż i świadków bezpośrednio po zdarzeniu - nie pozwala na potwierdzenie wyjaśnień złożonych przez Funkcjonariusza; w ocenie wiarygodności zeznań świadków i Pokrzywdzonego, wyższy przełożony dyscyplinarny zgadza się ze stanowiskiem Komisji, że nie ma jest podstaw do ich podważenia; w toku postępowania dyscyplinarnego każdego z przesłuchiwanych świadków uprzedzono o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy - stosownie do art. 233 § 1 K.k.; składanie nieprawdziwych, obciążających obwinionego zeznań naraziłoby te osoby na odpowiedzialność karną - wynikającą z treści przytoczonego przepisu; negatywnie należy także ocenić wnioskowaną przez Funkcjonariusza kwestię przeprowadzenia dowodu z oględzin służbowej bluzy polarowej; polar służbowy jest bowiem wyposażony w imiennik, który to jest przytwierdzany do bluzy na tzw. rzep.; jest to część ruchoma; w związku z tym, przeprowadzenie oględzin tego elementu umundurowania służbowego - nawet dzień po zaistniałym zdarzeniu - niczego nie dowiedzie - z uwagi na możliwość dowolnego nim manewrowania, - dalej odniesiono się do innych wniosków dowodowych - oceniając je, jako nie mogące mieć znacznie dla wyjaśnienia sprawy; - organ I. instancji - niezależnie od wykonywanych czynności w postępowaniu dyscyplinarnym - monitorował stan sprawy karnej; miał na względzie, że prawomocne rozstrzygnięcia sądu - kształtujące prawo lub stosunek prawny - są dla organu wiążące; z uwagi na zawężone możliwości dowodowe zwrócono się także do Prokuratury Rejonowej o udostępnienie i wyrażenie zgody na wykorzystanie materiałów z prowadzonego w tożsamej sprawie śledztwa - w postaci protokołów oględzin zapisów monitoringu, opinii biegłego oraz protokołu jego przesłuchania - by móc prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy; ponadto - na etapie badania zaskarżonego orzeczenia przez Komisję, na jej wniosek - wyższy przełożony dyscyplinarny - za pośrednictwem rzecznika dyscyplinarnego - ustalił, że postępowanie karne toczące się w tożsamej sprawie przed Sądem Rejonowym nadal pozostaje w toku; postępowanie dyscyplinarne cechuje zasada szybkości represji dyscyplinarnej; zarówno uruchomienie postępowania, jak i zastosowanie sankcji dyscyplinarnych może nastąpić bowiem jedynie przed upływem wyznaczonych przez ustawodawcę terminów; za nieuzasadnione należałoby uznać, zatem oczekiwanie na zakończenie postępowania karnego w przedmiotowej sprawie - gdy zgromadzony w aktach postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy pozwala na bezsprzeczne ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydania stosownego rozstrzygnięcia, - zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia; stosownie do art. 134h ust. 1a wskazanego aktu, przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające, - przełożony dyscyplinarny w zaskarżonym orzeczeniu wskazał, że Funkcjonariusz - na dzień wydania orzeczenia - pozostawał w karze dyscyplinarnej (upomnienia); jednocześnie odnotował, że obwiniony był nagradzany nagrodami pieniężnymi, a ostatnia opinia służbowa - sporządzona w [...] maja 2022 r. - jest pozytywną, - odnosząc się natomiast do przesłanek łagodzących - zakreślonych art.134h ust. 3 ustawy o Policji – w ocenie organu odwoławczego – podobnie, jak w ocenie przełożonego dyscyplinarnego, który zaskarżone orzeczenie wydał - takowe nie występują; twierdzenie, jakoby obwiniony dobrowolnie - bezpośrednio po zdarzeniu - przyznał się do popełnienia deliktów dyscyplinarnych, zakreślonych w pkt I - III orzeczenia dyscyplinarnego - sporządzając w tym zakresie notatkę służbową (co miałoby stanowić przesłankę łagodzącą wymiaru kary) - jest bezpodstawne; notatkę sporządzono bowiem nie bezpośrednio po zdarzeniu lecz dzień po nim - nie z własnej inicjatywy obwinionego, tylko po rozpytaniu go przez Funkcjonariusza IV, w związku z uprzednim rozpytaniem Siostry na okoliczność złożenia przez nią zawiadomienia o pobiciu jej brata – Pokrzywdzonego - przez umundurowanego policjanta w Komisariacie, . w przedmiotowej notatce nie ma też informacji o zaniechaniu zarejestrowania przedmiotowej interwencji przez wymienionego w SWD; kwestię odstąpienia od wylegitymowania świadka zdarzenia Pokrzywdzonego uznaje natomiast Funkcjonariusz za usprawiedliwioną ponieważ, jak wskazuje: "do tego drugiego mężczyzny nie podejmowaliśmy interwencji"; trudno zatem – w świetle przedstawionych powyżej faktów - odmówić racji przełożonemu dyscyplinarnemu, który jednoznacznie stwierdził, że okoliczności łagodzące w tym przypadku nie występują, - analizując przesłanki wpływające na zaostrzenie wymiaru kary (134h ust. 2) organ I instancji słusznie wskazał, że popełnione przez Funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarne - zwłaszcza przekroczenie uprawnień polegające na użyciu siły fizycznej, poprzez kopanie w nogę i uderzanie ręką w głowę Pokrzywdzonego (uczestnika podjętej przez umundurowanych policjantów interwencji) - wywołało poważne skutki - konsekwencje zdrowotne dla wymienionego, w postaci złamania trzonu kości strzałkowej lewej oraz powierzchownych urazów głowy; prowadzi to jednocześnie do naruszenia dobrego imienia Policji w odbiorze społecznym; jak bowiem wiadomo, właśnie jednostkowe działania funkcjonariuszy kształtują ogólny obraz całej formacji; w takim przypadku działaniem sprzecznym z zasadami logiki byłoby pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który - będąc zobowiązanym do stania na straży porządku prawnego - sam go nie przestrzega; doprowadza jednocześnie do sytuacji, skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - polegające na przekroczeniu uprawnień, - po uwzględnieniu zatem wszystkich okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego - oraz biorąc pod uwagę art. 134g ust 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą - przełożony dyscyplinarny uznał, że karą współmierną do popełnionych przez Funkcjonariusza przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia jest wydalenie ze służby; jest ona - stosownie do katalogu zamieszczonego w art. 134 ustawy o Policji - karą dyscyplinarną najbardziej dotkliwą dla Funkcjonariusza; oznacza zwolnienie ze służby w Policji; w świetle powyższego nie można jednakże uznać kary wydalenia ze służby za niewspółmierną do popełnionych przewinień; działanie policjanta świadczy o tym, że nie poczuwa się on do żadnych obowiązków wobec formacji w jakiej służy oraz wobec społeczeństwa; pozytywna opinia służbowa, czy też dotychczasowe wyróżnienia, nie mogły zmienić oceny popełnionych przez Funkcjonariusza przewinień dyscyplinarnych, stopnia jego zawinienia; nie pozwoliły na uznanie, że współmierna była by w jego przypadku mniej dolegliwa kara dyscyplinarna; zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy w pełni uzasadnia zastosowanie takiej sankcji; niewątpliwie popełnienie przez Funkcjonariusza zarzuconych mu deliktów dyscyplinarnych, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom, wynikającym z roty złożonego ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji) oraz godzi w prestiż i dobre imię instytucji, która powinna - z racji realizowanych zadań publicznych - cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym, - funkcjonariusz Policji winien mieć nieposzlakowaną opinię i cieszyć się zaufaniem społeczeństwa; trzeba mieć bowiem na względzie, że w demokratycznym państwie prawnym status funkcjonariusza tej formacji łączy się nierozerwalnie z koniecznością bezwzględnego przestrzegania standardów praworządności; co oczywiste należyte wykonywanie zawodu policjanta wymaga nieskazitelnej postawy, również moralnej; funkcjonariusz Policji, z uwagi na wykonywane obowiązki, winien bowiem cieszyć się pełnym publicznym zaufaniem; Policja tworzy formację uzbrojoną, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego; do podstawowych jej zadań należy m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań, mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw (art. 1 ust. 2 ustawy); publiczny wymiar Policji powoduje, że jej działania kształtują w istotnym stopniu autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy; stąd wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu, - charakter zarzucanych Funkcjonariuszowi deliktów dyscyplinarnych świadczy, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, który winien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy. W skardze Funkcjonariusz, reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata zarzucił wydanie kwestionowanego aktu z naruszeniem przepisów: - postępowania - art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), zwana dalej "Konwencją Rzymską", i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569), w zw. z art. 135c ust. 2 ustawy o Policji, poprzez zignorowanie gwarancji procesowej w postaci prawa do sprawiedliwego i bezstronnego sądu - organów dyscyplinarnych w I i II instancji; skutkiem tego dopuszczono do orzekania w sprawie i wydania niekorzystnych dla Funkcjonariusza orzeczeń w obu instancjach w postaci: a) orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego w osobie Komendanta Powiatowego Policji w O., który - w stosunku do innego obwinionego w sprawie dotyczących tych samych zdarzeń – Funkcjonariusza II, przed wydaniem orzeczenia wobec Funkcjonariusza z [...] września 2023 r. wydał 3 lutego 2023 r. orzeczenie o uznaniu tegoż winnym zarzucanego mu czynu - polegającego na tym, że "nie dochował konieczności zachowania zasad etyki zawodowej policjanta poprzez to, że będąc świadkiem w trakcie przeprowadzania przedmiotowej interwencji tego że jego partner z patrolu sierż. H. R. w nieprawidłowy sposób stosował wobec Z. L. siłę fizyczną (w postaci uderzeń dłonią w głowę i kopnięć w lewe podudzie) nie zareagował w odpowiedni sposób na jego zachowanie’’; rzecznik - jeszcze w toku trwającego postępowania dyscyplinarnego przeciwko Funkcjonariuszowi przez organem dyscyplinarnym I instancji – uznał, że doszło do popełnienia przezeń czynów, objętych zarzutem nr. IV; skutkiem tego oddalono w toku postępowania dyscyplinarnego wszelkie wnioski dowodowe Funkcjonariusza i nie dopuszczono go (ani jego obrońcy) do udziału w przesłuchaniu jakiegokolwiek świadka; odmówiono też zapoznania się na miejscu bądź wydania kopii nagrań rozmów, dołączonych do akt postępowania dyscyplinarnego; w wyniku tego pozbawiono Funkcjonariusza możliwości rozpoznania prowadzonej przeciwko niemu sprawy dyscyplinarnej przez bezstronnego przełożonego dyscyplinarnego, b) orzeczenia wyższego przełożonego dyscyplinarnego w osobie Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., który wskazał - w pisemnym uzasadnieniu wydanego przez siebie orzeczenia z [...] maja 2023 r., a wydanego po rozpatrzeniu odwołania na orzeczenie z [...] marca 2023 r. uznającego Funkcjonariusza winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci wydalenia ze służby - że zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy przesądza o dopuszczeniu się przez Funkcjonariusza popełnienia zarzucanych mu czynów ("okoliczności sprawy ustalone na podstawie materiałów postępowania dyscyplinarnego wskazują na popełnienie przez sierż. H. R. A zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych"), zaś uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wynika wyłącznie z uchybień formalno-prawnych - popełnionych w toku postępowania dyscyplinarnego przez przełożonego dyscyplinarnego w osobie Komendanta Powiatowego Policji w O.; skutkiem tego pogląd organu odwoławczego - o sprawstwie przez Funkcjonariusza czynu z pkt. IV - wyrażono z rażącym naruszeniem art. 135n ust. 4 ustawy o Policji; nie był on bowiem uprawniony do wskazywania - w ramach wydanej decyzji o uchyleniu orzeczenia I. instancji - o wynikającym z zebranych materiałów powstępowania sprawstwie przez Funkcjonariusza czynu z pkt. IV; rozpoznając odwołanie organ uznał następnie, że dokonanie oceny popełnienia zarzucanych Funkcjonariuszowi przewinień dyscyplinarnych i wskazanie uznania jego sprawstwa było "podstawowym zadaniem organu odwoławczego’" - nawet na etapie uchylenia sprawy do ponownego rozpoznania; jednocześnie pominięto złożony wniosek dowodowy - załączony do odwołania dowód z dokumentu w postaci Protokołu; nie zauważono, że rozpoznanie wniosków dowodowych obwinionego było "podstawowym zadaniem organu odwoławczego"; przełożony dyscyplinarny w II. instancji - przekazując sprawę do ponownego rozpoznania - wyraził więc wprost - wobec organu I. instancji, któremu przekazał sprawę do rozpatrzenia - swoją ocenę materiału dowodowego - uznanie sprawstwa czynów popełnionych przez Funkcjonariusza; pozbawił tym - zarówno siebie, jak i organ I. instancji - przymiotu bezstronności w osądzie sprawy; dowodem tego jest nieuwzględnienie przez organy obu instancji jakichkolwiek, zgłoszonych przez Funkcjonariusza, wniosków dowodowych oraz uniemożliwienie udziału w jakichkolwiek czynnościach dowodowych postępowania dyscyplinarnego obwinionemu i jego obrońcy; - art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.), w zw. z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nierówne traktowanie strony postępowania; organ dyscyplinarny dogłębnie przenalizował wyjaśnienia Funkcjonariusza - pod względem ich spójności z jego wcześniejszymi wyjaśnieniami - porównywał je i uznawał za niespójne; całkowicie pominął tymczasem brak spójności pomiędzy zeznaniami Pokrzywdzonego i Świadka I,; nie porównywał ich ze sobą - pomimo wiedzy o toczącym się tożsamym postępowaniu karnym, w którym złożyli oni sprzeczne zeznania; skutkiem tego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wobec Funkcjonariusza zasady obiektywizmu, - art. 135f ust. 7 i 8 w zw. z art. 135g ust. li 2 ustawy o Policji poprzez: a) zaniechanie rozpoznania wniosku dowodowego w piśmie z [...] marca 2023 r. wraz z załączonym do niego dowodem - w postaci kopii Protokołu, zawierającego treść zeznań składanych przed sądem przez Pokrzywdzonego oraz Świadków I-III, b) pominięcie treści tego istotnego dowodu i zaniechanie jakiegokolwiek odniesienia w treści uzasadnienia do dowodu z zeznań wskazanych osób, składanych przed Sądem Rejonowym - mimo oczywistej ich sprzeczności z wcześniejszymi oraz ich relacjami w postępowaniu dyscyplinarnym; błędnie ustalono więc stan faktyczny; przesądziło to o zastosowaniu wobec Funkcjonariusza najsurowszej kary dyscyplinarnej - w postaci wydalenia za służby - pomimo niewyczerpania inicjatywy dowodowej w toku postępowania dyscyplinarnego i istnienia niedających się usunąć wątpliwości w zakresie winy po stronie obwinionego; - art. 135g ust. 1 oraz 2 w zw. z art. 135e ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I. instancji, przy pominięciu istotnych wątpliwości, co do wiarygodności zeznań przesłuchanych w toku postępowania Świadków I-III i Pokrzywdzonego; przyznano im jednocześnie walor całkowitej wiarygodności - przede wszystkim z uwagi na fakt, że uprzedzono ich o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy; nie przeprowadzono tymczasem krytycznej i obiektywnej analizy zebranych dowodów; - art. 134ha ustawy o Policji, poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego i nieprzeprowadzenia wszystkich niezbędnych dowodów w sprawie; skutkiem tego oceniono materiał dowodowy w sposób dowolny, m.in. nie przeprowadzono pogłębionej analizy zeznań świadków o treści korzystnej dla Funkcjonariusza, pomimo wiedzy o toczącym się tożsamym postępowaniu karnym; zeznania obciążających go osób są tam niespójne i sprzeczne ze sobą; istnieją też dodatkowe dowody - przeczące tezie Pokrzywdzonego i Świadka I o ich wspólnym pobycie na Komisariacie w dniu zdarzenia; w wyniku tego ukarano Funkcjonariusza najwyższą karą dyscyplinarną - wydalenia ze służby - w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów - w szczególności przez ukierunkowanie na uwzględnienie faktów, świadczących na niekorzyść obwinionego, i pominięciu przemawiających na korzyść; wyrażało się to w przyjęciu, że: "wyjaśnienia obwinionego (...) nie zasługują na przygnanie im waloru wiarygodności, albowiem stoją w sprzeczności z (...) zeznaniami Z. L. i A. L., którzy nie mając interesu w bezpodstawnym oskarżaniu funkcjonariuszy (...) wskazują, że (...) wobec Z. L. bezzasadnie stosowana była przemoc (...) Zegnania złocone przez braci L. są spójne i konsekwentne, nie zawierają istotnych sprzeczności podwajającej wiarygodność przedstawionej przez nich wersji zdarzenia"; istnieją tymczasem sprzeczności w zeznaniach, nagraniach z rozmów telefonicznych - w ramach postępowania wyjaśniającego, a w szczególności w Protokole; dotyczą one kwestii zasadniczych dla określenia, czy w ogóle doszło do czynu przypisanego Funkcjonariuszowi w pkt. IV orzeczenia dyscyplinarnego i czy relacje świadków są wiarygodne - w szczególności (według chronologii): a) Pokrzywdzony w zeznaniach - składanych z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - zaprzecza, że w dniu zdarzenia wykonywał pracę zarobkową z B. (od grudnia 2021 roku przebywa na zwolnieniu lekarskim i pobiera zasiłek chorobowy z ZUS); natomiast Świadkowie I i II twierdzą, że wraz z nimi pracował tego dnia w fabryce mebli, b) rzekomo pobity świadek - Pokrzywdzony, jego brat Świadek I oraz Świadek II zeznawali sprzecznie odnośnie ilości, czasu spożycia i miejsca spożywania przez nich w dniu zdarzenia alkoholu; ma to duże znaczenie dla oceny, czy ich relacje przebiegu zdarzenia są wiarygodne – w kontekście zdolności do zapamiętywania, odtwarzania spostrzeżeń i łatwości w zeznawaniu nieprawdy w kwestiach nawet błahych; badanie na obecność alkoholu u Pokrzywdzonego - przeprowadzone po około 2 godzinach po zdarzeniu - wykazało 1,89 promila alkoholu w jego krwi, c) rzekomo pobity Pokrzywdzony - w pierwszych relacjach o zdarzeniu, utrwalonych w toku postępowania wyjaśniającego (również w formie nagrań) - mówi o interwencji pod bankomatem z udziałem trzech policjantów, a nie dwóch, d) rzekomo pobity Pokrzywdzony w postępowaniu sądowym zeznał, że – gdy Funkcjonariusz go bił - jego brat stał razem z drugim policjantem około 1,5 metra od niego; gdy jego brat Świadek I - w zeznaniach przed Sądem Rejonowym – wskazał tymczasem, że cały czas od wejścia do Komisariatu zarówno on jak i jego brat - Pokrzywdzony - siedzieli na wskazanych przez policjantów krzesłach; żaden z nich nie stał, e) rzekomo pobity Pokrzywdzony zeznał w postępowaniu sądowym, że - po podaniu przezeń danych osobowych - Funkcjonariusz sprawdził go następnie na urządzeniu mobilnym w KSIP; z raportów sprawdzeń SWD Policji wynika zaś, że sprawdzany w tamtym momencie był tylko i wyłącznie drugi z braci – Świadek I; zeznając na rozprawie przed Sądem Rejonowym podał on, że nie był sprawdzany, przez policjantów i nikt nie zwracał się do niego o podanie przez niego danych osobowych w celu ich sprawdzenia w KSIP, f) Świadek I - składając zeznania na rozprawie przez Sądem Rejonowym - nie pamiętał, czy Funkcjonariusz uderzał w ogóle jego brata ręką w głowę, a sam wyszedł z Komisariatu zaraz po wyjściu Pokrzywdzonego; chyba nawet dogonił go zanim ten doszedł do samochodu; w innych zeznaniach i relacjach świadkowie i Pokrzywdzony wskazują, że bracia – Pokrzywdzony i Świadek I - wracali do samochodu z Komisariatu oddzielnie - w odstępie ok. 5 - 10 minut, g) składając pierwsze zeznania i relacje ze zdarzenia Pokrzywdzony w ogóle nie pamiętał, że - po opuszczeniu Komisariatu przez jego brata wraz z Świadkiem II - udali się do sklepu na zakupy; w postępowaniu przed Sądem Rejonowym zeznał zaś, że pamięta jak był na tych zakupach, h) Pokrzywdzony - rozmawiając następnego dnia po zdarzeniu z Siostrą - przekazał jej, że interwencję pod Bankomatem podejmował wobec niego trzech policjantów; opis trzeciego odpowiada wyglądowi policjanta, obecnego w tym czasie w budynku Komisariatu o którym zeznał Świadek I jako o tym, który wychylił się z sąsiedniego pokoju w budynku Komisariatu, i) wylegitymowany w Komisariacie Świadek I, mógł zasadnie oczekiwać, że interwencja Policji w dniu zdarzenia dopiero rozpocznie pierwszy etap postępowania wykroczeniowego bądź karnego - dotyczącego uniemożliwiania wypłaty pieniędzy z Bankomatu, czy kierowania - wobec Zgłaszającego gróźb karalnych; próba oskarżenia interweniujących policjantów zniechęci ich zaś do kontynuowania postępowania, mogącego zakończyć się dla Świadka I problemami; - art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie podjęcia - w toku postępowania dyscyplinarnego - wszelkich czynności, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy: a) rozpoznania wniosku dowodowego zawartego w piśmie z [...] marca 2023 r. o zwrócenie się do Sądu Rejonowego o wydanie odpisu Protokołu z rozprawy, w której przesłuchano w charakterze świadków: Pokrzywdzonego oraz Świadków I-III, treść ich zeznań pozostaje w istotnej sprzeczności z dokonanymi ustaleniami faktycznymi, b) przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego, uzyskanego poprzez wystąpienie do ZUS - informacji o uzyskiwaniu przez Pokrzywdzonego - w okresie [...] grudnia 2021 r. do: [...] luty 2022 r. - świadczeń z ubezpieczeń społecznych bądź ubezpieczeń zdrowotnych z tytułu choroby oraz wskazania szczegółowego okresu objęcia go takim świadczeniem, c) przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego uzyskanego poprzez wystąpienie do Fabryki Mebli F. S.A., zwanej dalej "Spółką", o udzielenie informacji na temat: • zatrudnienia w tym podmiocie bądź świadczenia usług na jego rzecz z udziałem tych osób - w szczególności w ramach prowadzonej przez Pokrzywdzonego działalności gospodarczej, • świadczenia pracy lub usług w okresie [...] grudnia 2021 r. do [...] lutego 2022 r., • godzin przebywania na terenie fabryki Spółki [...] stycznia 2022 r. i wskazania, czy w tym dniu Spółka przeprowadzała szkolenie BHP z udziałem Pokrzywdzonego oraz Świadków I i II, - na okoliczność wiarygodności zeznań świadków – Pokrzywdzonego oraz Świadków I i II w - zakresie ich relacji. przedstawianych w toku postępowania karnego, kontrolnego i dyscyplinarnego, dotyczących okoliczności, zaistniałych w [...] stycznia 2022 r., a pozostających ze sobą w rozbieżności - część relacji wskazuje na odbywanie w tym dniu przez wyżej wymienionych szkolenia BHP w B., część na wykonywanie w tym samym czasie pracy na rzecz Spółki; wobec pozostawania przez świadka – Pokrzywdzonego - na zwolnieniu lekarskim od grudnia 2021 roku budzi to uzasadnione wątpliwości odnośnie wiarygodności sprzecznych ze sobą relacji, składanych pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań; w szczególności w kontekście dużego prawdopodobieństwa składania fałszywych zeznań w tym zakresie przez Pokrzywdzonego; w konsekwencji może mieć to istotne znaczenie dla oceny wiarygodności obciążających Funkcjonariusza dowodów, d) przeprowadzenie oględzin polaru służbowego Funkcjonariusza, w którym [...] stycznia 2022 r. pełnił służbę - na okoliczność wykazania, że ubiór, w który ubrany był Funkcjonariusz, zawierał w dniu zdarzenia tzw. imiennik z pierwszą literą imienia i nazwiskiem (duże litery drukowane); może mieć to wpływ na ocenę wiarygodności zeznań Pokrzywdzonego; zeznał on, że rzekomo - w budynku Komisariatu - bezskutecznie domagał się od Funkcjonariusza podania nazwiska; miał być rzekomo za to następnie kilkukrotnie uderzony, e) udostępnienie odpisu notatki służbowej [...] stycznia 2022 r. Funkcjonariusza IV, sporządzonej bezpośrednio po przeprowadzeniu rozpytania Siostry, co do informacji na temat przebiegu zdarzenia z dnia poprzedniego z udziałem Funkcjonariusza, Pokrzywdzonego i Świadka I - przekazanych mu przez Siostrę świadków, f) udzielenie informacji w szczególności zawartych w bazie KSIP na temat ilości interwencji, podejmowanych przez funkcjonariuszy w latach 2015 - 2022 wobec Pokrzywdzonego i Świadka I oraz ich w miejscach zamieszkania dla wskazania (wobec pkt f-g): znacznej częstotliwości interwencji Policji, podejmowanych wobec tych osób i w ich miejscach zamieszkania; mogły stąd wynikać pretensje, roszczenia i konflikty Pokrzywdzonego i Świadka I z Policją a stąd chęć pomówienia funkcjonariuszy o naruszenie przepisów prawa, oraz w zakresie zweryfikowania, czy możliwe jest pomylenie przez Pokrzywdzonego Funkcjonariusza z policjantem, który zatrzymał kierowany przezeń pojazd i odebrał mu prawo jazdy oraz wydał wobec niego środek karny - zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, pozyskania danych, umożliwiających przeprowadzenie dowodu z akt postępowania karnego, na okoliczność potwierdzenia istnienia okoliczności mogących uzasadniać pretensje Pokrzywdzonego do policjantów Komendy Powiatowej Policji w O.- co mogło skutkować ich pomówieniem - oraz w celu ustalenia, czy - w czasie zatrzymania go w czasie prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości zasłaniał się on w swych wyjaśnieniach niepamięcią, spowodowaną spożyciem alkoholu; może to pozwolić zweryfikowanie treści zeznań Pokrzywdzonego w tej sprawie; zaprzeczał on, aby kiedykolwiek po spożyciu alkoholu nie pamiętał, co robił pod jego wpływem, po uzyskaniu tych dowodów: g) zwrócenie się do Sądu Rejonowego o udostępnienie akt zakończonego postępowania karnego przeciwko Pokrzywdzonemu - w celu potwierdzenia istnienia okoliczności, mogących uzasadniać jego pretensje do policjantów Komendy Powiatowej Policji w O.- mogące skutkować ich pomówieniem - oraz w celu ustalenia, czy - w czasie zatrzymania go przy prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości - zasłaniał się niepamięcią, spowodowaną spożyciem alkoholu; może to pozwolić zweryfikować zeznania Pokrzywdzonego, złożone w sprawie karnej przeciwko Funkcjonariuszowi, w których zaprzeczał, aby kiedykolwiek po spożyciu alkoholu nie pamiętał co robił pod jego wpływem, h) przesłuchanie w charakterze świadka Siostry, która jako pierwsza zgłosiła do organów ścigania rzekome nadużycie uprawnień przez Funkcjonariusza wobec jej brata Pokrzywdzonego - w zakresie okoliczności rzekomego pobicia go przez policjantów w budynku Komisariatu, przekazanych jej przezeń w rozmowie - na okoliczność wykazania sprzeczności przekazanej przez Pokrzywdzonego relacji na temat rzekomego przebiegu zdarzenia z jego późniejszymi zeznaniami, jak też zeznaniami Świadków I-III, i) przesłuchanie w charakterze świadka asp. szt. A. L. – na okoliczność przebiegu rozmowy, przeprowadzonej przezeń [...] stycznia 2022 r. z Siostrą, i podawanych przez nią faktów, dotyczących przebiegu rzekomego pobicia jej brata przez policjantów w budynku Komisariatu – na okoliczność wykazania sprzeczności przekazanej jej przez Pokrzywdzonego - krótko po zdarzeniu - relacji na temat rzekomego przebiegu zdarzenia z jego późniejszymi zeznaniami, jak też zeznaniami Świadków I-III, j) ponowne uzupełniające przesłuchanie Pokrzywdzonego oraz Świadków I i II - w obecności Funkcjonariusza lub jego obrońcy - w zakresie okoliczności: • podjętej przez policjantów interwencji w okolicy Bankomatu – w szczególności, w zakresie jej przebiegu, • ustalenia zachowania świadków i innych osób - obserwujących interwencję bądź biorących w niej udział i po jej zakończeniu, • ustalenia, co świadkowie robili bezpośrednio przed interwencją Policji – dla ustalenia, czy świadek Pokrzywdzony - pomimo przebywania na zwolnieniu lekarskim i pobieraniu zasiłku chorobowego z ZUS - świadczył w tym samym czasie pracę na rzecz Spółki, a tym samy, czy składał fałszywe zeznania, oświadczając w tym samym protokole na temat rzekomego sprawstwa Funkcjonariusza, - art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, przez wadliwe sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia: mianowicie: w przeważającej części uzasadnienia referowano treść, znajdujących się w aktach sprawy, pism oraz przeprowadzonych czynności; jedynie wybiórczo odniesiono się do zarzutów Funkcjonariusza z odwołania; ograniczono się do lakonicznego uzasadnienia prawnego w zakresie, w jakim uznano, że "wypełnił znamiona" przypisywanych mu przewinień dyscyplinarnych; uzasadnienie jest niespójne i wewnętrznie sprzeczne; z jednej strony stwierdzono, że zebrany materiał dowodowy potwierdził bezspornie popełnienie przez Funkcjonariusza zarzucanych mu czynów; odrzucono tymczasem wszystkie jego wnioski dowodowe - stwierdzając lakonicznie, że wszystkie czynności dowodom wykonano i nie ma potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego, - materialnego - art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji Rzymskiej w zw. z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej RP poprzez pozbawienie Funkcjonariusza prawa do czynnego udziału w swoim postępowaniu dyscyplinarnym - przez niedopuszczenie żadnego jego wniosku dowodowego; odrzucenie wniosków dowodowych uzasadniono lakonicznie i bez podstawy prawnej; tym samym rażąco naruszono prawo do obrony. W szerokim uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, oraz o przeprowadzenie dowodów z protokołów rozpraw z akt postępowania karnego w sprawie prowadzonej przeciwko Funkcjonariuszowi przed Sądem Rejonowym, poprzez zwróceni się do Sądu o wydanie kopii protokołów a także o wysłuchanie Funkcjonariusza - w celu wykazania, że nie dopuścił się na Komisariacie czynu uszkodzenia ciała Pokrzywdzonego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W trakcie rozprawy (k. 63), pełnomocnik Funkcjonariusza wskazał, że postępowanie karne przeciwko jego mandantowi jest na końcowym etapie. Sąd postanowił w nim o dopuszczeniu wniosków dowodowych m.in. z dokumentu z miejsca pracy pokrzywdzonego, ZUS oraz rejestru interwencji Policji. Zwracał uwagę, że świadków – traktowanych, jako wiarygodnych - łączą następujące związki: Świadek I jest rodzonym bratem Pokrzywdzonego, zaś Świadek II jest konkubentem siostry Pokrzywdzonego, Świadek III jest rodzonym bratem konkubenta Siostry. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć jedynie niektóre zarzuty w niej sformułowane są zasadne. Trafnie jednak skonstatowano, że zaskarżone orzeczenie wydano przedwcześnie - bez wyjaśnienia kwestii, które mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Trafnie wprawdzie dostrzeżono w uzasadnieniu skarżonego aktu, że postępowanie dyscyplinarne musi cechować "zasada szybkości represji dyscyplinarnej". Nie zwalnia to jednak organów je prowadzących z obowiązku zebrania pełnego materiału dowodowego oraz wnikliwej jego oceny, wobec treści regulacji szczególnych - art. 135e ust. 1 zd. 1 i 2 oraz art. 135g ust. 1 ustawy o Policji. Stanowią one: - "Art. 135e. 1. Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego i pokrzywdzonego, przeprowadza oględziny, konfrontacje, okazania oraz dokonuje odtworzenia przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów.", - "Art. 135g 1. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.". W sprawie dyscyplinarnej znajduje też zastosowanie reguła art. 135g ust. 2 zd. 2 wskazanej ustawy w brzmieniu: "Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego." a także wynikająca z art. 134 ha ust. 2: "Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.". Na wstępie należy wskazać, że organ trafnie zrekonstruował szereg istotnych okoliczności faktycznych jak i uwarunkowań prawnych sprawy, przywołując regulacje, które znajdą w niej zastosowanie jak i istotne fakty, gdy chodzi o zarzuty, określone w pkt I-III orzeczenia dyscyplinarnego. Funkcjonariusz w danym zakresie nie kwestionował uchybień. Inaczej tylko oceniał ich wagę - wobec ustalonych okoliczności faktycznych. Organ trafnie też scharakteryzował ramy prawne sprawy – reguły prowadzenia postępowania dyscyplinarnego i miarkowania sankcji oraz przywołał zebrane dowody – w tym treść istotnych zeznań. Wobec szerokiego zreferowania jego wywodów, ponowne ich przytaczanie nie byłoby zasadne. Co istotne w sprawie wymierzono jednak najbardziej dolegliwą karę dyscyplinarną - spośród przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji. W takim przypadku szczególnie istotnym jest precyzyjne określenie zdarzeń, typizowanych jako określone wykroczenie dyscyplinarne - za które wymierzono konkretną, najsurowszą sankcję. W rozpatrywanej sprawie zarzucono Funkcjonariuszowi przekroczenie uprawnień służbowych w ten sposób, że - wykonując czynności służbowe - zastosował wobec Pokrzywdzonego "siłę fizyczną w postaci trzykrotnego uderzenia dłonią w głowę oraz trzykrotnego uderzenia nogą w lewe podudzie, mimo braku przesłanek do użycia środków przymusu bezpośredniego". Ustaleń odnośnie sprawstwa zarzucanych czynów dokonano na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjmując, że zrekonstruowany na str. 4-6 uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego przebieg zdarzeń odpowiada rzeczywistemu. W danym zakresie trafna jest argumentacja skargi, gdzie wywodzono, że oceniony wedle treści uzasadnienia przez organ odwoławczy materiał dowodowy - przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (tak art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji) - nie pozwalał uznać za precyzyjną rekonstrukcję zdarzeń, jakie miały miejsce na Komisariacie w dniu [...] stycznia 2022 r. Ustaleń w tym zakresie dokonano w istocie głównie na podstawie zeznań, złożonych przez Pokrzywdzonego oraz jego brata - Świadka I. Uznano je za wiarygodne, ze względu na ich złożenie pod rygorem odpowiedzialności karnej i zbieżność oraz powiązano z innymi ustaleniami faktycznymi - zapisy monitoringu na dworcu PKP oraz ze Sklepu przed i po domniemanym incydencie na Komisariacie - wynikiem obdukcji lekarskiej (Karty), zeznaniami Świadków II i II w kwestii urazu nogi – utrudniającego Pokrzywdzonemu poruszanie po domniemanym zdarzeniu w Komisariacie. Odmówiono natomiast wiarygodności zeznaniom Funkcjonariusza. Nie dano im wiary, wobec bezspornego ewoluowania jego relacji, co do zdarzenia. W realiach rozpoznawanej sprawy, dokonanej rekonstrukcja zdarzenia nie można jednak uznać za wiarygodną, wobec pewnych ustaleń, które organ wprawdzie miał na uwadze (odnotował je w uzasadnieniu), pomijając jednak ich istotne znaczenie - w kontekście oceny prawdopodobieństwa wersji, przedstawionych przez Pokrzywdzonego i Świadka I. Otóż - wedle wersji zdarzenia, przedstawionej w uzasadnieniu skarżonego aktu jako rzeczywista, a więc skutkujących zastosowaniem wobec Funkcjonariusza stosownej sankcji - pretekstem stosowania przezeń nieuprawnionych środków przymusu bezpośredniego - uderzenia w głowę, kopanie w nogę Pokrzywdzonego - były w szczególności różnorakie formy jego oporu w toku czynności ustalenia tożsamości - obok żądania podania personaliów Funkcjonariusza i przyczyn doprowadzenia na Komisariat. Pokrzywdzony nie chciał wpierw udać się na Komisariat w celu ustalenia tożsamości, następnie podać danych, wobec nieokazania dowodu tożsamości. W końcu jednak to uczynił - podając właściwie numer PESEL – i bezpośrednio po tym opuścił Komisariat. Jednocześnie - wedle przytaczanych przez sam organ zeznań Pokrzywdzonego – po podaniu przezeń personaliów sprawdzono go w bazie KSIP i zwolniono. Druga z osób, uczestniczących wedle ustaleń organu (poza Funkcjonariuszami) w zderzeniu na Komisariacie - brat Pokrzywdzonego, Świadek I - zeznając w sprawie nie wskazywał zaś w ogóle, aby go legitymowano czy sprawdzano w bazie policyjnej jego dane osobowe – aby w ogóle przekazywał je w trakcie zdarzenia. Tymczasem - wedle informacji zawartych w bazie KSIP - osobą tam sprawdzaną danego dnia był wyłącznie brat Pokrzywdzonego. Funkcjonariuszowi wytknięto też niewylegitymowanie samego Pokrzywdzonego, jako świadka zdarzenia pod Bankomatem (tak zarzut II). Niewyjaśnienie oczywistego braku korelacji pomiędzy tymi dwoma ustaleniami - przyjętymi, jako pewne w sprawie - nie pozwala uznać sformułowanej konkluzji, co do właściwej rekonstrukcji zdarzeń, za trafną. Nie można bowiem uznać za prawdopodobne, aby Funkcjonariusz - po podjęciu znacznego wysiłku dla identyfikacji uczestnika zdarzenia pod Bankomatem, przy zastosowaniu nawet (wedle ustaleń organu) środków pozaprawnych (przemocy fizycznej) – po uzyskaniu numeru PESEL zrezygnował ze sprawdzenia w bazie KSIP, sprowadzonej uprzednio celowo na Komisariat osoby. Skontrolowano przy tym zaś w tej bazie Świadka I, który zdarzenia takiego w ogóle nie przywoływał – nawet faktu podawania swoich danych. Organ trafnie skonstatował, że – co do rekonstrukcji zdarzeń na Komisariacie - w tym, czy poza Funkcjonariuszami przebywała tam jedna (tak wywodził Funkcjonariusz) bądź dwie osoby, nie mogą mieć przesądzającego znaczenia wyjaśnienia samego Funkcjonariusza. Wobec ich ewoluowania, nie są one wiarygodne. Nie może to jednak skutkować niejako automatycznym przypisaniem wiarygodności zeznaniom składanym przez inne osoby, relacjonujące incydent odmiennie. Oceny ich wiarygodności należy dokonać także po ich skonfrontowaniu z innymi, uznanymi za bezsporne, ustaleniami. W rozpoznawanej sprawie powinności tej uchybiono. Przebieg wydarzeń ustalono wyłącznie wedle zeznań Pokrzywdzonego i Świadka I, których także nie sposób uznać za spójne i wiarygodne. Oceniany przez organ materiał dowodowy nie pozwala wprawdzie wykluczyć, że do określonego zdarzenia z udziałem Pokrzywdzonego w budynku Komisariatu doszło (także nielegalnych działań Funkcjonariusza) - zaś następstwem tego był uraz nogi (tak zeznania Pokrzywdzonego, szeregu świadków, zestawienie zapisów monitoringu i Karta). Jednak - wobec wskazanego, niewyjaśnionego w postępowaniu przed organem, braku logicznej korelacji pomiędzy ustalonymi jako pewne faktami - nie sposób uznać rekonstrukcji zdarzeń, gdzie działania Funkcjonariusza zakwalifikowano, jako delikty dyscyplinarne, za prawidłową. Pomijając wskazaną, oczywistą wątpliwość, uchybiano zarówno art. 134ha ust. 2 jak i regule z art. 135g ust. 2 zd. 2 ustawy o Policji. W ocenie Sądu należy kwalifikować ją, jako przepis prawa materialnego - nie zaś procesowego wedle stanowiska skargi - zakreślający ramy odpowiedzialności dyscyplinarnej. Orzekając w sprawie bez wyjaśnienia istotnych wątpliwości, uchybiono też powinności jej właściwego wyjaśnienia - wynikającej z art. 135e ust. 1 in fine i 135g ust. 1 wskazanego aktu. Wedle sformułowanych przez organ odwoławczy ocen materiału dowodowego nie sposób uznać, aby przekonywująco wykazano sprawstwo przez Funkcjonariusza czynów, wymienionych w pkt 4 orzeczenia dyscyplinarnego – wobec, których wymierzono najwyższą sankcję, spośród przewidzianych przez prawodawcę. Z treści uzasadnienia orzeczenia wynika przy tym jednoznacznie, że przypisanie Funkcjonariuszowi odpowiedzialności za przedmiotowe przewinienie dyscyplinarne było decydujące o jej zastosowaniu. W tej sytuacji naruszenie zarówno przepisu prawa materialnego, zakreślającego zakres odpowiedzialności Funkcjonariusza, jak i przepisów postępowania w zakresie powinności właściwego wyjaśnienia sprawy odpowiednio miało i mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Nie sposób bowiem uznać, aby zastosowana w sprawie sankcja była adekwatna, do czynów przypisanych Funkcjonariuszowi w pkt I-III orzeczenia dyscyplinarnego – organ tak też nie twierdził. Nie można przy tym wykluczyć popełnienia przez Funkcjonariusza deliktu dyscyplinarnego, polegającego na nieuprawnionym użyciu środków przymusu bezpośredniego wobec Pokrzywdzonego. Zastosowana w wyniku potwierdzenia takich zdarzeń sankcja musi jednak pozostawać w związku z ustaleniami faktycznymi, co do zdarzeń - niebudzącymi istotnych wątpliwości. Jedynie w takim przypadku możliwa jest rzeczywista ocena zachowań Funkcjonariusza w kontekście stopnia zawinienia – właściwe miarkowanie sankcji. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że chybione są wywody, gdzie wskazano jakoby warunkiem oparcia rekonstrukcji zdarzeń na zeznaniach świadków (w tym Pokrzywdzonego) było ustalenie ogólnej wiarygodności danych osób, zaś jej podważenie - w kontekście całokształtu ich zachowań (w tym składaniu wyjaśnień w innych kwestiach) - wyklucza oparcia się na takich dowodach. Także zeznania osób, nawet będących w więzach rodzinnych, czy innych relacjach afektywnych (np. w konkubinacie), można traktować jako istotny dowód w sprawie. Wyłącznie jednak, gdy są spójne z innymi, bezspornymi ustaleniami faktycznymi. Przypadek taki w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił - co trafnie podnosił Funkcjonariusz. Rozpoznający środki odwoławcze organ nie wyjaśnił zaś istotnych wątpliwości. Trafnie zauważa wprawdzie organ, że - w przedmiotowej sprawie dyscyplinarnej - nie było konieczne oczekiwanie na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie karnej wobec tego samego zdarzenia - toczącej się przed Sądem Rejonowym. Nie wynika stąd jednak, aby dopuszczalne było orzekanie, co do winy Funkcjonariusza - w kontekście rekonstrukcji konkretnych zdarzeń - bez wyjaśnienia istotnych wątpliwości - sprzeczności w materiale dowodowym, przywołując zasadę szybkości postępowania. Chybione są natomiast inne zarzuty skargi - co nie ma jednak wpływu na wynik sprawy - z następujących względów: - nie są uzasadnione zarzuty, jakoby naruszono prawo strony do rozpoznania sprawy przez bezstronne organy; Sąd podziela w danym zakresie argumentację organu odwoławczego (poprzednio szeroko zreferowaną), wobec analogicznych zarzutów - podniesionych na etapie odwołania, - organy dyscyplinarne nie były obowiązane przeprowadzać wszelkich, wnioskowanych dowodów - w szczególności dla oceny ogólnej wiarygodności świadków; w sprawie kluczowe było, czy rekonstrukcja zdarzeń - na podstawie ich zeznań - pozostaje w logicznym związku z innymi, istotnymi ustalonymi faktami, - rozbieżności, co do merytorycznej oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy - w tym zasadności dopuszczenia dowodów - występujących pomiędzy organem i stroną postępowania, nie można traktować, jako stanowiące o wadliwości uzasadnienia; w rozpoznawanej sprawie - wbrew wywodom skargi - organ odniósł się szeroko do argumentacji odwołania, choć jego konstatacje nie okazały się trafne, - chybione są inne zarzuty skargi, gdzie wadliwości orzeczenia upatrywano w ograniczeniu prawa do obrony - w tym niedopuszczeniu dowodów; organ ocenił stosowne wnioski (dał temu wyraz w stanowisku na piśmie), zaś strona miała możliwość swobodnego prezentowania swojej argumentacji - polemiki; sformułowanie ostatecznie mylnych konstatacji nie jest tożsame z ograniczeniem prawa do obrony. Chybione są więc zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego wymienionych w skardze (także rangi konstytucyjnej i umów międzynarodowych) - w zakresie wykraczającym poza wadliwości, wytknięte w niniejszym uzasadnieniu. Nie ma to jednak znaczenia wobec nie wyjaśnienia sprawy w jednym z jej istotnych aspektów - wcześniej wskazanym. Sąd nie uwzględnił sformułowanych w skardze wniosków dowodowych. Dowodami mogłyby być wyłącznie przedłożone przez stronę postępowania dokumenty a jednocześnie wnioskowane dowody nie mogą - na obecnym etapie sprawy - mieć istotnego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935). Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 2631). Koszt stanowiło wynagrodzenie pełnomocnika. Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.