II SA/Wa 3061/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] czerwca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (CBŚP) z [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia A. M. na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] stycznia 2015 r. nr [...] zwolnił [...] stycznia 2015 r. A. M. z pełnienia obowiązków [...] Wydziału [...] CBŚP i z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Wydziału [...] w [...] CBŚP i [...] stycznia 2015 r. mianował go na stanowisko [...] Wydziału [...] CBŚP w 10 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,40 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 zł z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.660 zł i dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1.800 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, zwolnił [...] sierpnia 2016 r. A. M. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Wydziału [...] CBŚP i [...] września 2016 r. przeniósł do swojej dyspozycji, bez zmiany składników uposażenia. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] października 2016 r. nr [...] powierzył [...] października 2016 r. A. M. pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale [...] CBŚP. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 37a pkt 3 ustawy o Policji, pozostawił [...] lutego 2017 r. A. M. w dyspozycji Komendanta CBŚP i oddelegował go do pełnienia zadań służbowych poza Policją w Ministerstwie Finansów na stanowisko [...] Wydziału w Departamencie Wywiadu [...] do [...] stycznia 2020 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] określił [...] lutego 2017 r. nowe warunki oddelegowania A. M. poprzez zmianę zajmowanego przez niego stanowiska na stanowisko [...] Wydziału w Departamencie [...] Ministerstwa Finansów, bez zmiany pozostałych warunków oddelegowania. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] października 2017 r. nr [...] odwołał A. M. z oddelegowania [...] października 2017 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] października 2017 r. nr [...], na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, pozostawił [...] października 2017 r. A. M. w swojej dyspozycji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] listopada 2017 r. nr [...] powierzył [...] listopada 2017 r. A. M. pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale [...] CBŚP. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...] pozostającego w dyspozycji Komendanta CBŚP A. M. [...] maja 2018 r. oddelegował do wykonywania zadań w Biurze [...] na stanowisko [...] - do odwołania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] maja 2018 r. nr [...], na podstawie art. 37a pkt 3 ustawy o Policji, pozostawił A. M. [...] maja 2018 r. w dyspozycji Komendanta CBŚP. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] pozostającego w dyspozycji Komendanta CBŚP A. M. [...] marca 2020 r. odwołał z oddelegowania. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, pozostawił [...] marca 2020 r. A. M., po odwołaniu go z oddelegowania do wykonywania zadań w Biurze [...], w swojej dyspozycji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] marca 2020 r. nr [...] powierzył [...] marca 2020 r. A.i M. pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale [...] CBŚP. W dniu [...] marca 2021 r. z A. M. przeprowadzono rozmowę, w trakcie której poinformowano o upływie 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta CBŚP i konieczności wyznaczenia nowego stanowiska służbowego. Wskazano, że przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta CBŚP zajmował stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] CBŚP. Na dzień [...] marca 2021 r. w strukturze CBŚP brak jest wakatów na stanowisku [...] wydziału lub na stanowisku równorzędnym. Z uwagi na powyższe, a także mając na względzie dotychczasowy przebieg służby A. M. i jego doświadczenie zawodowe, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne, zaszła konieczność przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe – [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP. Jednocześnie poinformowano go o treści art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. A. M. oświadczył, że nie wyraża zgody na przeniesienie na proponowane stanowisko służbowe. W związku z powyższym Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] marca 2021 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37, art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 8, § 9 i § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z poźn. zm.), zwolnił [...] marca 2021 r. pozostającego w jego dyspozycji A. M. z pełnienia obowiązków służbowych i [...] marca 2021 r. przeniósł go na niższe stanowisko służbowe [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,481 kwoty bazowej, uposażeniem zasadniczym w wysokości 4.010 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 1.400 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto wskazał, że funkcjonariusz, na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, zachowuje prawo do stawki uposażenia w wysokości 4.550 zł wynikającej z mnożnika 2,818 kwoty bazowej do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. W dniu [...] marca 2021 r. (data stempla pocztowego) od powyższego rozkazu personalnego A. M. złożył odwołanie wnosząc o jego uchylenie. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] czerwca 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podał, że organem właściwym do podjęcia decyzji w zakresie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, zgodnie z art.32 ust. 1 ustawy o Policji, był Komendant CBŚP. Zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta, w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Wyjaśnił, że decyzja o przeniesieniu do dyspozycji funkcjonariusza Policji wywiera ten skutek, że właściwy przełożony może na nowo ukształtować stosunek służbowy policjanta poprzez przeniesienie go na inne stanowisko, co na gruncie ustawy o Policji może polegać na awansowaniu funkcjonariusza, przeniesieniu go na stanowisko równorzędne lub – w przypadku braku takich stanowisk – przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe. W przypadku wskazanym w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych zostało ograniczone czasowo, bowiem nie może ono trwać dłużej niż 12 miesięcy. W sytuacji określonej w art. 37a pkt 2 ustawy o Policji, pozostawanie w dyspozycji trwa przez okres zwolnienia funkcjonariusza z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych, natomiast w przypadku przeniesienia policjanta do dyspozycji w związku z oddelegowaniem go do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą, o którym mowa w art. 37a pkt 3 ustawy o Policji, czas pozostawania w tej dyspozycji zależny jest od okresu tego oddelegowania. W związku ze zbliżającym się upływem 12-miesięcznego okresu pozostawania A. M. w dyspozycji Komendanta CBŚP zaszła konieczność podjęcia działań mających na celu mianowanie go na nowe stanowisko służbowe. Wskazał, że termin 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji został wytyczony rozkazem personalnym Komendanta CBŚP z [...] marca 2020 r. nr [...], tj. od [...] marca 2020 r., bowiem z tym dniem strona została przeniesiona do dyspozycji swojego przełożonego właściwego w sprawach osobowych po odwołaniu z oddelegowania. W okresie oddelegowania A. M. do wykonywania zadań poza Policją, pozostawał on w dyspozycji Komendanta CBŚP w związku z tym oddelegowaniem, o czym wyraźnie stanowi art. 37a pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § ust. 1 pkt 2 nieobowiązującego aktualnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie oddelegowania policjantów do wykonywania zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą (Dz. U. z 2011 r. Nr 143, poz. 847, z poźn. zm.), a w przypadku oddelegowania do Biura Nadzoru Wewnętrznego - art. 11g ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 491, z poźn. zm.), natomiast po odwołaniu A. M. z oddelegowania podstawa pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych wynikała z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Samo zatem przeniesienie do dyspozycji musi poprzedzać zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego, co też miało miejsce w tej sprawie, bowiem rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Komendant CBŚP zwolnił [...] sierpnia 2016 r. A. M. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł do swojej dyspozycji. Od dnia zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego rozkazem personalnym Komendanta CBŚP z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], tj. od [...] września 2016 r. do [...] marca 2021 r. A. M. nie był mianowany na żadne stanowisko służbowe, pozostając nieprzerwanie w dyspozycji Komendanta CBŚP na rożnych podstawach, bowiem przed upływem maksymalnego terminu wynikającego z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz został oddelegowany do wykonywania zadań poza Policją. Zgodnie z art. 37a pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 nieobowiązującego aktualnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie oddelegowania policjantów do wykonywania zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą, a także zgodnie z art. 11g ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, konieczne było zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i jednoczesne przeniesienie go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Z uwagi na fakt, że A. M. nie zajmował wówczas żadnego stanowiska służbowego, bowiem pozostawał on w dyspozycji na, podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, oddelegowanie go do wykonywania zadań poza Policją skutkowało wyłącznie zmianą podstawy dalszego pozostawienia go w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Brak byłoby natomiast podstaw do mianowania policjanta na określone stanowisko służbowe, tylko po to by następnie go z niego zwolnić w związku z oddelegowaniem do wykonywania zadań poza Policją. Przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych mogą nastąpić na rożnych podstawach prawnych, są niezależne od siebie i wytyczają odrębne granice sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 K.p.a. Wobec tego mogą one następować bezpośrednio po sobie i uzasadniać pozostawanie policjanta w dyspozycji, jeśli zmaterializują się poszczególne przesłanki określone w art. 37a pkt 1-3 ustawy o Policji. Przełożony właściwy w sprawach osobowych był zatem uprawniony do pozostawienia funkcjonariusza w swojej dyspozycji po odwołaniu go z oddelegowania bez uprzedniego mianowania (powołania) go na określone stanowisko służbowe, bo warunek zwolnienia policjanta ze stanowiska zostaje spełniony zarówno w sytuacji, gdy przeniesienie do dyspozycji na, podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, następuje bezpośrednio po zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, jak też w sytuacji, gdy po zwolnieniu z tego stanowiska podejmowano w stosunku do niego inne decyzje kadrowe niezwiązane z mianowaniem na stanowisko służbowe. Policjant może w szczególności zostać przeniesiony do dyspozycji swojego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji (pozostawiony w tej dyspozycji), nawet jeśli po zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego pozostawał w dyspozycji na innej podstawie. Przeniesienie do dyspozycji (dalsze pozostawienie funkcjonariusza w tej dyspozycji), na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, które nastąpiło rozkazem personalnym Komendanta CBŚP z [...] marca 2020 r. nr [...] wytyczyło także 12-miesięczny okres, w którym instytucja ta mogła mieć zastosowanie w odniesieniu do A. M.. Odmienna interpretacja wypaczałaby sens przedmiotowej regulacji. Odwołanie z oddelegowania spowodowało odpadnięcie podstawy, która obligowała do pozostawienia funkcjonariusza w dyspozycji, na podstawie art. 37a pkt 3 ustawy o Policji. W konsekwencji należało na nowo uregulować jego status służbowy jako funkcjonariusza CBŚP. W ocenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych prawidłowe było skorzystanie z instrumentu prawnego dalszego pozostawienia policjanta w jego dyspozycji. Ustawodawca usankcjonował w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Stąd też zasadne stało się, aby przełożony właściwy w sprawach osobowych odpowiednio, tj. zgodnie z interesem służby, uregulował status służbowy funkcjonariusza po odwołaniu go z oddelegowania, w taki sposób, aby mianowanie na określone stanowisko służbowe skutkowało właściwym, celowym i efektywnym zagospodarowaniem tego funkcjonariusza. Dobór stanowiska służbowego musi być bowiem uzasadniony nie tylko posiadanymi kwalifikacjami i doświadczeniem policjanta, ale również koniecznością zagwarantowania szybkiego, sprawnego i efektywnego wykonywania zadań przez tę jednostkę Policji, którą jest CBŚP. Przenosząc policjanta do swojej dyspozycji, przełożony właściwy w sprawach osobowych wyznacza sobie maksymalny czas niezbędny do ustalenia czy dysponuje stanowiskiem służbowym, które będzie odpowiadać nie tylko tym kwalifikacjom i doświadczeniu policjanta, ale które w sposób najbardziej efektywny przyczyni się do realizacji zadań Policji. Przeniesiony do dyspozycji policjant może posiadać taki status maksymalnie przez 12 miesięcy. Jego mianowanie albo powołanie na określone stanowisko służbowe może natomiast nastąpić w każdym czasie w granicach tych 12 miesięcy. W związku z powyższym dokonano szczegółowej analizy występujących w CBŚP wakatów, w celu ustalenia, czy istnieje możliwość mianowania A. M. na stanowisko równorzędne do tego, jakie zajmował przed przeniesieniem go do dyspozycji Komendanta CBŚP. W myśl art. 38a ustawy o Policji równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Wobec tego, że brak było możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne, koniecznym było przeniesienie go na inne, niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. W myśl powyższego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do powołanego przepisu, uzyskania jego stanowiska w tym przedmiocie. Dopiero zatem uzyskanie oświadczenia policjanta o wyrażeniu bądź niewyrażeniu zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe uprawnia właściwego przełożonego do rozstrzygnięcia o omawianym przeniesieniu. Decyzja wydawana, na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, ma charakter uznaniowy. Organ nie musi zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami K.p.a. Ponadto ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegającej na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby. Ocena natomiast możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, należy do przełożonego. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Komendant CBŚP dokonał analizy stanu organizacyjnoetatowego tej jednostki Policji. Miała ona na celu określenie możliwości mianowania A. M. na stanowisko równorzędne do tego, jakie zajmował przed przeniesieniem do dyspozycji. W notatce z rozmowy w sprawie przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP stwierdzono, że na [...] marca 2021 r. w strukturze CBŚP brak jest wakatów na stanowisku [...] wydziału (w 10 grupie zaszeregowania) lub na stanowisku równorzędnym. W związku z powyższym ustalono, że najwyższym wolnym stanowiskiem, na jakie, ze względu na swoje kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, może zostać przeniesiony A. M. jest stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP zaszeregowane w 9 grupie. Powyższe potwierdzają także znajdujące się w aktach osobowych dokumenty poświadczające posiadane kwalifikacje zawodowe, wykształcenie, a także dotychczasowy przebieg służby policjanta. Analiza dotychczasowego przebiegu służby funkcjonariusza wskazuje na jego długoletnie doświadczenie w służbie kryminalnej w jednostkach Policji rożnego szczebla, natomiast zakres obowiązków oraz wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego oraz umiejętności potwierdzają celowość przeniesienia go na stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP. Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, policjant zachował prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. W związku z przeniesieniem A. M. na stanowisko [...] zaszła natomiast konieczność ustalenia należnego na tym stanowisku dodatku służbowego. Stosownie do art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, przysługuje dodatek funkcyjny. W myśl natomiast art. 104 ust. 3 tej ustawy, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Ponadto według § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku służbowego nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Natomiast na podstawie § 9 ust. 2, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Kwestia zatem nie tylko samego przyznania dodatku służbowego, ale i jego wysokości ma charakter uznaniowy. Rozkaz personalny Komendanta CBŚP z [...] marca 2021 r. nr [...] przyznał policjantowi na nowym stanowisku dodatek służbowy w określonej wysokości. Każda zmiana stanowiska służbowego policjanta, polegająca nie tylko na przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe, ale też mianowaniu na stanowisko wyższe, bądź równorzędne w stosunku do dotychczas zajmowanego, wymaga ustalenia należnych na nowym stanowisku dodatków do uposażenia. Żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie uprawnia policjanta do zachowania na niższym stanowisku służbowym stawki dodatku do uposażenia należnej na dotychczas zajmowanym stanowisku. W konsekwencji przyznanie A. M. na nowym stanowisku dodatku służbowego musiało nastąpić na podstawie § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Analogicznie, przeniesienie policjanta na nowe stanowisko służbowe w CBŚP i wykonującemu lub nadzorującemu czynności związane z rozpoznawaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej, zobowiązywało, na podstawie § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., do przyznania mu dodatku specjalnego w wysokości do 30% kwoty bazowej. W ocenie organu odwoławczego nie można zgodzić się z twierdzeniem A. M. dotyczącym niezapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika ze zgromadzonych w przedmiotowej sprawie materiałów prawo to nie było ograniczone. Korzystanie z przysługujących uprawnień wymaga jednak podjęcia przez stronę określonej aktywności, której nie może zastąpić w żaden sposób działanie organu. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Tymczasem policjant ani w trakcie przeprowadzonej z nim rozmowy [...] marca 2021 r., ani w odwołaniu, nie wskazał jakie relewantne dla przedmiotu postępowania czynności mogły zostać wykonane, a których nie wykonano, jakie dowody mogły zostać przeprowadzone, a których nie przeprowadzono, aby można było wydać decyzję o odmiennej treści. Odwołanie nie zawiera również żadnych nowych wniosków, do których można by się było odnieść merytorycznie, tj. podzielić je lub odmówić im wartości dowodowej. Organ zebrał także cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. Sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej. Działania organu nie mogą jednak stanowić naruszenia innych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości i prostoty postępowania. Organy administracji powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o konieczności przeniesienia strony na niższe stanowisko służbowe, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji, albo wykonanie innych czynności (w tym na wniosek strony), w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania. Ponadto zbieranie przez organ materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym nie może mieć charakteru dowolnego. Organ musi dokonać selekcji informacji i wybrać wyłącznie te, które są niezbędne dla tego konkretnego postępowania. Brak koncentracji materiału dowodowego skutkowałby tym, że kolejny materiał albo nie byłby przydatny dla przedmiotu tego postępowania, albo potwierdzałby okoliczności już znane organowi. To z kolei stałoby w opozycji do zasady szybkości i prostoty wyrażonej w art. 12 § 1 K.p.a. Stąd też sformułowany przez funkcjonariusza w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ administracyjny dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie jest niezasadny. Podkreślił, że zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, policjant miał możliwość realizacji swoich ustawowych praw, bowiem organ stworzył mu realną możliwość dokonywania ewentualnie tego typu działań. Będąc w dyspozycji Komendanta CBŚP od [...] marca 2020 r. zdawał sobie sprawę z faktu, że okres pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, jest okresem przejściowym i poprzedza jedynie powołanie lub mianowanie go na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Ustawodawca w art. 37a ustawy o Policji wskazuje jedynie, że okres pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie może być dłuższy niż 12 miesięcy. Nie oznacza to jednak, że przełożony, chcąc dokonać zmiany warunków pełnienia przez policjanta służby, zobowiązany jest oczekiwać, do ostatniego dnia upływu wskazanych 12 miesięcy. Odnosząc się do kwestii dotyczących nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie zaznaczył, że nawet gdyby istniał wakat na stanowisku równorzędnym do tego, które A. M. zajmował przed dniem przeniesienia go do dyspozycji, to taka okoliczność nie mogłaby stanowić wystarczającej przesłanki do mianowania policjanta na to stanowisko. Mianowanie na określone stanowisko służbowe musi być uzasadnione interesem służby. Decyzja w tej sprawie zależy od uznania przełożonego właściwego w sprawach osobowych, bo jest on uprawniony do swobodnego kształtowania zasobu kadrowego, który mu podlega. Możliwość swobodnego doboru na poszczególne stanowiska przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych (w tym w szczególności na stanowiska kierownicze, bo takim jest stanowisko [...] wydziału), musi mieć uzasadnione podstawy. Komendant CBŚP, jako kierownik jednostki organizacyjnej Policji, zobowiązany jest do podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych dla Policji ustawowo zadań. Musi on zatem ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby. Tym samym niezasadny jest argument funkcjonariusza, że stanowiska równorzędne do tego, jakie policjant zajmował przed przeniesieniem go do dyspozycji, zostały obsadzone innymi funkcjonariuszami, a nie mianowano na którekolwiek z nich, mimo że pozostawał w dyspozycji. Istotne dla omawianej sprawy jest wyłącznie to, że w strukturze CBŚP nie występuje wakat na stanowisku [...] wydziału lub równorzędnym, na którym mógłby pełnić służbę A. M., przy uwzględnieniu nie tylko jego kwalifikacji i wykształcenia, ale też doświadczenia i potrzeb służby w kontekście specyfiki zadań realizowanych na danym stanowisku służbowym. Policjant nie może oczekiwać, by jego przełożony właściwy w sprawach osobowych mianował go na określone stanowisko tylko z tego powodu, że pozostaje on w jego dyspozycji, bez uwzględnienia interesu służby, albo by pozostawił go w dyspozycji do czasu, aż takie stanowisko zostanie zwolnione, a w sytuacji gdyby nie zwolniło się z upływem maksymalnego terminu, o którym mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, by policjant ten pozostawał bez przydziału służbowego. Mianowanie policjanta na stanowisko służbowe, w tym przypadku na niższe stanowisko służbowe, ma umożliwić przydzielenie mu stałych zadań służbowych, które są związane z pełnieniem służby na danym stanowisku, a jednocześnie zakończenie okresu, w którym pozostawał on w szczególnej grupie funkcjonariuszy o nieuregulowanym statusie kadrowym. Odnosząc się do zarzutów policjanta dotyczących niewykazania przez organ w przeprowadzanych analizach rzekomo istniejących stanowisk równorzędnych Komendant Główny Policji podał, że stan etatowy w CBŚP jest temu organowi znany. Jak wskazano w uzasadnieniu rozkazu personalnego z [...] marca 2021 r., co też zostało powtórzone w stanowisku Komendanta CBŚP przekazanym wraz z odwołaniem Komendantowi Głównemu Policji, w CBŚP nie istniało żadne wolne stanowisko, które spełniałoby kryterium równorzędności wobec stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza przed dniem przeniesienia do dyspozycji. To przełożony właściwy w sprawach osobowych – Komendant CBŚP – miał wiedzę o sytuacji kadrowej podległej mu jednostki i dokonał według uznania doboru kadr na poszczególne stanowiska służbowe. Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według jego osobistych odczuć, czy potrzeb. W związku z tym zarzuty naruszenia art. 7, art. 9, art. 10 K.p.a., a także art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie zasługują na uwzględnienie. Z materiałów postępowania wynika, że organ pierwszej instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie nie tylko interes służby, tożsamy z interesem społecznym, ale także słuszny interes strony. Komendant CBŚP, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 7 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a., rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Komendant CBŚP słusznie również nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności mając na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy zasób kadrowy jednostki Policji lub komórki organizacyjnej tej jednostki utrudnia lub uniemożliwia realizację ustawowo nałożonych na Policję zadań. W związku z tym zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 K.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. zakwestionował rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2021 r. nr [...] wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, tj.: a) art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji polegające na jego błędnej wykładni, poprzez autorytatywne przyjęcie, bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego, że nie było możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne, a zatem wydanie rozkazu personalnego z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., b) art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji polegającego na jego błędnej wykładni, poprzez przyjęcie, że podczas rozmowy kadrowej nie przedstawia się stronie wykazu wolnych stanowisk oraz nie zapoznaje ze zmianą warunków służby połączoną z obniżeniem stanowiska służbowego, mimo braku jego zgody na tę zmianę i w tym zakresie wydanie rozkazu personalnego z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., c) art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez wskazanie tego przepisu jako jednej z podstaw wydania rozkazu personalnego, gdyż stanowi on podstawę do przeniesienia na niższe stanowisko tylko w sytuacji, gdy likwidacja dotychczas zajmowanego stanowiska pozostaje w czasowym związku z propozycją objęcia nowego, niższego stanowiska służbowego, d) pominięcie art. 100 ustawy o Policji, poprzez błędne wskazanie składników wchodzących w skład uposażenia policjanta i zastosowanie w konsekwencji błędnej wykładni art. 103 ust. 1 ustawy i w tym zakresie wydanie rozkazu personalnego z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. 2. zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. 3. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i faktyczne oparcie rozkazu personalnego na niezweryfikowanej wiedzy o wakujących stanowiskach w CBŚP. Skarżący wskazał, że Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] zwolnił go [...] sierpnia 2016 r. z zajmowanego stanowiska [...] Wydziału [...] CBŚP i [...] września 2016 r. pozostawił w swojej dyspozycji, bez zmiany składników uposażenia. Zwolnienie nastąpiło w wyniku likwidacji stanowiska [...], w związku ze zmniejszeniem etatu wydziału. Od momentu zwolnienia ze stanowiska, do 2021 r. pozostawał w dyspozycji Komendanta CBŚP. Przez ten czas, ze strony Komendanta CBŚP nie otrzymał żadnej propozycji objęcia stanowiska równorzędnego, bądź wyższego. Będąc w dyspozycji Komendanta CBŚP, sam starał się znaleźć zajęcie, by jego wiedza i doświadczenie zawodowe były wykorzystane. Na wniosek Ministra Finansów został oddelegowany do pełnienia zadań poza Policją, jako [...] Wydziału [...] w Departamencie [...] Ministerstwa Finansów, następnie po wprowadzeniu reformy struktur skarbowych i połączeniu ich z strukturami celnymi, zajmował stanowisko [...] Wydziału [...] w Departamencie [...] Ministerstwa Finansów. Po powrocie do CBŚP [...] listopada 2017, ponownie Komendant CBŚP pozostawił go w swojej dyspozycji powierzając mu pełnienie obowiązków służbowych, bez przydziału etatowego w Wydziale [...] CBŚP. Od [...] maja 2018 r. funkcjonariusz został oddelegowany do wykonywania zadań w Biurze [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W dniu [...][...] marca 2020 r., po powrocie z oddelegowania w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, Komendant CBŚP nie zaproponował mu żadnego stanowiska i ponownie pozostawił w swojej dyspozycji powierzając mu obowiązki w Wydziale [...] CBŚP - bez przydziału etatowego. Bezspornym jest, że od dnia powrotu z oddelegowania w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, tj. od [...] marca 2020 r. do [...] marca 2021 r. Komendant CBŚP wielokrotnie dysponował wolnymi stanowiskami równorzędnymi, które mógł mu zaproponować. Były to np. wakujące stanowiska, zgodne z jego doświadczeniem oraz predyspozycjami zawodowymi: [...] Wydziału w Wydziale [...] CBŚP, czy stanowiska [...] Wydziału w podległych zarządach terenowych np. w [...], [...], czy [...]. Analizując wyłącznie ostatni miesiąc pozostawania skarżącego w dyspozycji organu, Komendant CBŚP dysponował w szczególności nieobsadzonymi stanowiskami: [...] Wydziału [...], czy [...] Wydziału w [...] w [...] CBŚP. Jedno z tych stanowisk zostało obsadzone [...] marca 2021 r., czyli na 8 dni przed wydaniem rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia stanowiska i uposażenia. Zaznaczył, że nie oczekiwał, iż Komendant CBŚP mianuje go na określone stanowisko tylko dlatego, że pozostaje w jego dyspozycji. W ocenie skarżącego organ powinien rozważyć możliwość mianowania go oraz zachowania posiadanych przez niego parametrów uposażenia. Pomimo powyższego Komendant CBŚP rozkazem personalnym z [...] marca 2021 r. nr [...] zwolnił go [...] marca 2021 r. z pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale [...] CBŚP i [...] marca 2021 r. przeniósł na niższe stanowisko służbowe [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP obniżając uposażenie o kwotę 400 zł. Zaznaczył, że jest policjantem z wieloletnim doświadczeniem, zawsze respektującym rozkazy i polecenia. Jego zdyscyplinowanie i podporządkowanie nigdy nie budziło zastrzeżeń i nie było kwestionowane, a kompetencje wielokrotnie zauważane i nagradzane. Skarżący zakwestionował argumentację zaprezentowaną przez organ odwoławczy w przedmiocie niezapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu. Podkreślił, że nie posiadał wiedzy, aby organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, co jego zdaniem jest niezbędne. W tej sytuacji trudno przyjąć, że organ zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej. Postawiony mu zarzut, że w trakcie rozmowy kadrowej [...] marca 2020 r., ani w odwołaniu nie przedstawił jakie czynności mogły zostać wykonane nie jest zasadny, gdyż podczas jedynej rozmowy kadrowej, która trwała niecałe 3 minuty nie było takiej możliwości. Wskazał, że w odwołaniu podał jakie czynności mogły zostać wykonane. Twierdzenie, że organ wykonał analizę wakujących stanowisk byłoby zrozumiałe, gdyby taką analizę mu przedstawiono, np. podczas rozmowy [...] marca 2021 r. Podał, że obniżenie mu uposażenia nastąpiło w sposób bezprawny, gdyż interpretacja art. 103 ustawy o Policji została przeprowadzona nieprawidłowo, uznając że niezmienne pozostaje wyłącznie uposażenie zasadnicze, a nie uposażenie wskazane w art. 100 tej ustawy. Bezspornym jest, że przeniesienie go do dyspozycji Komendanta CBŚP nastąpiło w wyniku ograniczenia etatu Wydziału [...] CBŚP, w wyniku czego likwidacji uległo stanowisko, które zajmował. Sytuacja ta nie mogła i nie miała wpływu na obniżenie mu wysokości uposażenia. Mimo zmiany dodatku funkcyjnego na służbowy, jego wysokość powinna być zachowana, gdyż policjantowi nie można obniżać uposażenia dowolnie. Gwarancje ustawowe w tym zakresie są nienaruszalne, a nie nastąpiły okoliczności, które umożliwiłyby organowi obniżenie zarobków funkcjonariusza takie jak, np. kara dyscyplinarna lub jego zgoda na obniżenie uposażenia. W tej sytuacji zasadne byłoby również przeprowadzenie postępowania administracyjnego, które pozwoliłoby na wskazanie dlaczego i na jakiej zasadzie przyznawany jest dodatek służbowy oraz w oparciu o jakie kryteria organ kształtuje jego wysokość. W ocenie skarżącego nie do zaakceptowania jest pogląd zaprezentowany przez organ w kontekście wyjaśnienia kwestii wskazania artykułu 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji jako jednej z podstaw wydania rozkazu personalnego. Powyższy przepis przewiduje możliwość przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, jednak w dalszej części swojej regulacji jednoznacznie stanowi "gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko". Zatem na organie przenoszącym w takim przypadku policjanta na niższe stanowisko służbowe ciąży obowiązek wykazania w uzasadnieniu rozkazu braku możliwości przeniesienia policjanta na stanowisko równorzędne. Tylko wtedy działaniu organu nie można będzie przypisać cech dowolności. W przedmiotowej sprawie to organ pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu rozkazu personalnego, że na skutek zmiany struktury organizacyjnoetatowej CBŚP uległo likwidacji dotychczas zajmowane przez niego stanowisko oraz, że brak jest możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko. Nie wyjaśnił jednak w żaden sposób z jakich powodów uznał, że brak jest możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko. Nie można ocenić, jakimi kryteriami organ ten kierował się uznając, że brak jest możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne. Komendant Główny Policji w pełni zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji, nie podzielając zarzutów odwołania, zwłaszcza braku dokonania przez organ pełnej weryfikacji stanowisk służbowych pod względem oceny ich równorzędności. Organ nie tylko nie zidentyfikował interesu strony, nie przeanalizował możliwych rozwiązań, ale przede wszystkim, nie uzasadnił wyczerpująco dlaczego ogranicza uprawnienia indywidualne policjanta oraz co jest przyczyną takiego postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Natomiast na zasadzie art. 38 ust. 4 tej ustawy, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Należy wskazać na relację zachodzącą pomiędzy art. 38 ust. 2, a art. 38 ust. 4. Możliwość fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadkach, o których mowa w ust. 2, nie wymaga zgody policjanta, jeżeli tym samym spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do 4, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Natomiast brak zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w ust. 2 może, spowodować zwolnienie policjanta ze służby. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 38 ust. 4 ma charakter fakultatywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 1999 r., sygn. akt II SA 1702/98, LEX nr 47383) co oznacza, że mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, albo zwolnić ze służby. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2000 r., sygn. akt II SA 637/00 (LEX nr 53769) stwierdził: "Na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1990 r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego". W świetle powyższego stanu prawnego organ może – zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji – przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Reasumując, przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: nastąpiła likwidacja zajmowanego stanowiska i brak jest możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Wskazać należy, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno – prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, że policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Przełożony policjanta ma prawo doboru personelu jednostronnymi aktami. Ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegającej na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby. Zdaniem sądu, ocena możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, należy do przełożonego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że rozkazem personalnym Komendanta CBŚP z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] A. M. został przeniesiony [...] września 2016 r., w trybie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w związku z likwidacją zajmowanego przez niego stanowiska [...] w 10 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,40 kwoty bazowej i dodatkiem funkcyjnym w wysokości 1800 zł i dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Tej okoliczności skarżący nie zakwestionował. Bezspornym jest, że w okresie od [...] lutego 2017 r. do [...] października 2017 r. A. M. był oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Policją w Ministerstwie Finansów, a następnie od [...] maja 2018 r. do [...] marca 2020 r. do wykonywania zadań w Biurze [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W tym czasie pozostawał w dyspozycji Komendanta CBŚP na podstawie art. 37a pkt 3 ustawy o Policji. Wobec natomiast wydania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji z [...] marca 2020 r. nr [...] o odwołaniu z oddelegowania koniecznym było ponowne uregulowanie statusu skarżącego, poprzez pozostawienie go od [...] marca 2020 r. w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Z tego względu wydany został rozkaz personalny Komendanta CBŚP z [...] marca 2020 r. nr [...], który nie był kwestionowany przez A. M. i stał się ostateczny. W ocenie Sądu została spełniona pierwsza z przesłanek wymienionych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, tj. nastąpiła likwidacja zajmowanego przez skarżącego stanowiska. Bez wpływu na tę ocenę pozostaje okoliczność, że w związku z tym faktem przełożony właściwy w sprawach osobowych skorzystał w pierwszej kolejności nie z możliwości niezwłocznego mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe, lecz przeniósł go do dyspozycji, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby nie dłuższy niż 12 miesięcy (art. 37a pkt 1 ustawy o Policji). Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało przez skarżącego zakwestionowane w trybie odwoławczym i stało się ostateczne. Okoliczność natomiast, że następnie policjant był oddelegowywany do pełnienia służby w Ministerstwie Finansów, a następnie do Biura [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wpływa na możliwość pozostawienia funkcjonariusza po odwołaniu go z oddelegowania ponownie w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w trybie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, a po upływie okresu w nim wskazanego zastosowania instytucji, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Niezasadny jest zatem zarzut skargi mówiący o zerwaniu związku czasowego pomiędzy likwidacją zajmowanego przez skarżącego stanowiska [...], a przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe w związku z powinnością wyznaczenia na stanowisko służbowe, bądź rozwiązania stosunku służbowego wraz z upływem dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji przełożonego. Oddelegowanie skarżącego do pełnienia służby poza Policją miało charakter czasowy i nie wiązało się z mianowaniem, czy przeniesieniem na stanowisko służbowe. Taka konieczność powstała dopiero po powrocie z oddelegowania i potrzeby umiejscowienia skarżącego w strukturze organizacyjnej Policji na stanowisku służbowym. Zatem w sprawie występuje związek przyczynowo skutkowy pomiędzy likwidacją zajmowanego przez skarżącego stanowiska, oddelegowaniem do pełnienia obowiązków w czasie przebywania w dyspozycji kadrowej i konieczności mianowania, przeniesienia lub zwolnienia ze służby po wyczerpaniu okresu umożliwiającego przebywanie w tej dyspozycji. Wskazać przy tym należy, iż ustawodawca przewidział taki sam, co przy likwidacji stanowiska służbowego, skutek ukształtowania sytuacji prawnej funkcjonariusza w przypadku upływy okresu pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych (art. 38 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji). Podkreślić należy, że [...] marca 2021 r. przeprowadzono z A. M. rozmowę kadrową, w której został poinformowany, że na ten dzień w strukturze CBŚP brak jest wakatów na stanowisku [...] wydziału lub na stanowisku równorzędnym. Wskazano także, że została dokonana analiza przebiegu jego służby, kwalifikacji-zawodowych i wykształcenia, które doprowadziło do zaproponowania mu stanowiska eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Centralnego Biura Śledczego w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,481 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 1.400 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Pouczono także policjanta o treści art. 103 ust. 1 ustawy o Policji oraz poinformowano, że będzie on miał zastosowanie w jego sprawie. Na okoliczność braku wakatów na stanowisko [...] wydziału lub stawisko równorzędne sporządzono [...] marca 2021 r. notatkę podpisaną przez Komendanta CBŚP, [...] Wydziału [...] CBŚP oraz radcę prawnego Zespołu Prawnego CBŚP. A. M. w toku wskazanej rozmowy zgłosił zastrzeżenia: "(...) nie przedstawiono mi wykazu wolnych stanowisk, nie zgadzam się z obniżeniem parametrów finansowych (...)", co znalazło odzwierciedlenie w przedmiotowej notatce. Sąd podziela poglądy prezentowane w orzecznictwie, że nawet samo istnienie w strukturze organizacyjnej stanowisk uznanych za równorzędne nie oznacza możliwości mianowania policjanta na te stanowiska. Konieczna jest ocena kwalifikacji, doświadczenia pożądanego na danych stanowiskach, umiejętności potrzebnych do prawidłowej realizacji zadań oraz innych cech i przymiotów, które mogą skutkować podjęciem decyzji o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe, pomimo istnienia wakatów na stanowiskach różnorzędnych (patrz wyrok NSA z 21 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2815/15, wyrok WSA w Warszawie z 28 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1074/19 – publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Szczególnie istotne znaczenia ma prognoza przełożonych co do zdolności funkcjonariusza do prawidłowej realizacji zadań ustawowych w przypadku obsady stanowisk funkcyjnych. Ocena ta, ze względu na dobór współpracujących funkcjonariuszy kadry kierowniczej, będzie także podyktowana określonymi oczekiwaniami wobec tych osób. Żaden zaś przepis nie obliguje przełożonego właściwego w sprawach osobowych do przedstawienia policjantowi wykazu wszystkich stanowisk wakujących w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe. Jak wynika z akt sprawy Komendant CBŚP przed zaproponowaniem skarżącemu stanowiska [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP dokonał analizy wakujących stanowisk równorzędnych pod względem grupy zaszeregowania oraz stopnia etatowego, co zostało wskazane w notatce służbowej, z którą zapoznał się policjant. Okolicznością zatem bezsporną jest, że w ocenie Komendanta CBŚP brak było odpowiednich stanowisk równorzędnych do stanowiska [...], które zostało zlikwidowane, a które zajmował przed przeniesieniem do dyspozycji A. M.. W związku z powyższym należy uznać, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia A. M. na niższe stanowisko służbowe jest prawidłowe. Nowe stanowisko odpowiadało bowiem potrzebom służby oraz było zgodne z kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym policjanta. Wysokość przyznanego skarżącemu uposażenia jest zaś zgodna z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w tym także w zakresie wysokości przyznanego mu na nowym stanowisku służbowym dodatku służbowego (w rozkazie personalnym wprost wskazano w oparciu o jakie przesłanki ustalono zasadność przyznanej kwoty danego dodatku służbowego). Podkreślić należy, że organ działając na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, przyznał skarżącemu, przenoszonemu na niższe stanowisko służbowe, prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednim stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 374/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odnosząc się do zarzutów A. M. zawartych w skardze, wyjaśnienia wymaga, że użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny, zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Zaszeregowaniu stanowisk służbowych odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 ustawy o Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1314/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z tym zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 100 ustawy o Policji należy uznać za chybiony. Wbrew stanowisku A. M. w niniejszej sprawie nie może podlegać ocenie decyzja przełożonego właściwego w sprawach osobowych co do tego jakie są potrzeby organizacyjne i inne okoliczności mające wpływ na jego swobodną ocenę, co do tego kiedy funkcjonariusza odwołać z dyspozycji i jakie z dostępnych wakujących stanowisk służbowych mu zaproponować, na które konkretnie (nawet z kilku dostępnych) powołać lub mianować z uwzględnieniem przebiegu dotychczasowej służby, warunków, kwalifikacji funkcjonariusza i potrzeb służby. Nie jest rolą bowiem sądu administracyjnego wkraczanie w politykę kadrową Policji i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy do przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Należy pamiętać, że mianowanie policjanta na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że policjant będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy pozwalają organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb Policji, czy oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego w jakim pozostaje policjant (m.in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawiają właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć. Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r., sygn. akt 1 OSK 2809/12, należy wskazać, że nie było w tej sprawie obowiązkiem organu wyjaśnienie powodów takiej decyzji. Tego rodzaju obowiązek nie wynika w szczególności z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a jego realizacja przez organ wkraczałaby w suwerenne prawo przełożonego do oceny podwładnego. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikowania oceny przez przełożonego sposobu wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych. W sprawach, których przedmiotem jest przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, rola Sądu sprowadza się do oceny wystąpienia obiektywnych przesłanek określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz zbadania, czy do przeniesienia funkcjonariusza doszło z poszanowaniem obowiązującej procedury (por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1506/12, z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 3092/14 i z 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1358/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), co też na kanwie przedmiotowej sprawy miało miejsce, co wynika wprost z materiałów sprawy i zostało wykazane powyżej. Sąd, w okolicznościach niniejszej sprawy stwierdza, że organy Policji nie naruszyły wskazanych przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 103 ustawy o Policji, w tym swobody uznania administracyjnego, mianując skarżącego na stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] CBŚP, czyli na stanowisko niższe niż zajmowane przed reorganizacją CBŚP i likwidacją Wydziału [...], w tym [...] tego wydziału. Zaznaczyć należy, że wykładnia art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie daje żadnych podstaw do skutecznego zarzucania, iż wobec braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko do obsadzenia, organ powinien zaproponować skarżącemu stanowisko wyższe. Abstrahując nawet od treści powyższej normy prawnej, która nie kształtuje takiego warunku, nie może budzić wątpliwości, że kwestia mianowania policjanta na wyższe stanowisko (czyli awansowania), zależy od dyskrecjonalnego uprawnienia jego przełożonego i swobody w kształtowaniu polityki kadrowej. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez Komendanta Głównego Policji przepisów m.in. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 12 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Argumenty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które jednocześnie mogły mieć wpływ na wynik sprawy nie mogą abstrahować od okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. Wbrew zarzutom skargi materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zebrany wyczerpująco i wszechstronnie oceniony, na tej podstawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy administracyjnej w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia. Z materiałów postępowania wynika, że organ procedował zgodnie z obowiązującymi w danym zakresie przepisami prawa, a skarżący miał możliwość w jej toku realizacji uprawnień wynikających z treści art. 10 K.p.a. poprzez m.in. zajęcie stanowiska co do przeniesienia na nowe stanowisko służbowe oraz wniesienie odwołania. Należy wskazać, że A. M. w skardze nie wykazał, iż naruszenie przez organ art. 10 K.p.a. uniemożliwiło mu podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Podkreślić należy, że specyfika funkcjonowania Policji polega na nieprzerwanej realizacji ustawowych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego. To z kolei wymaga, aby wszelkie zmiany organizacyjne i związane z nimi decyzje kadrowe realizowane były bez zbędnej zwłoki. Warto przy tym podkreślić, że żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje przełożonego przed podjęciem decyzji o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe do zapoznawania policjanta z prowadzoną polityką kadrową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 436/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2021 r. nr [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby - jednostki organizacyjnej Policji i miał na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania CBŚP. Zatem rozstrzygnięcia podjęte w zaistniałych okolicznościach przez organy Policji, mieszczącą się w granicach nadanego upoważnienia ustawowego, należy uznać za uzasadnione, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Podnieść także należy, że to Komendant CBŚP, jak i Komendant Główny Policji nadzoruje realizację czynności z zakresu zadań jednostek i komórek organizacyjnych na podległym mu terenie, a poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych przez niego działań oceniana jest sprawność tej jednostki, a także jego umiejętności w zakresie doboru kadr i obsady stanowisk. Dobór odpowiedniej kadry leży w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W sytuacji natomiast, w której możliwość obsady stanowisk, a także kreowania polityki kadrowej byłaby ograniczona, zachwiana zostałaby struktura takich jednostek, a także podległość służbowa, tak ważna w instytucji jaką jest Policja. Reasumując należy wskazać, że zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji odpowiada prawu. Nie można się zgodzić ze stwierdzeniem, iż fakt wydania rozstrzygnięcia w wyniku odwołania sprzecznego z oczekiwaniami skarżącego stanowi o tym, iż organ administracji publicznej dopuścił się naruszenia przepisów postępowania lub materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), oddalił skargę.