II SA/Wa 307/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T. S. oraz E. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – oddala skargę – Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmawiającą uwzględnienia skargi T. S. i E. S. dotyczącej przetwarzania ich danych osobowych przez adwokata [...] oraz komornika sądowego [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podniósł, iż T. S. oraz E. S. wnieśli skargę na przetwarzanie ich danych osobowych przez adwokata [...] (dalej jako adwokat) prowadzącą Kancelarię Adwokacką z siedzibą w [...] oraz komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] (dalej jako komornik) prowadzącego Kancelarię Komorniczą z siedzibą w [...]. Skarżący wnosząc o usunięcie ich danych osobowych ze zbiorów danych osobowych ww. adwokata i komornika wskazali, iż nie łączy ich z F. Sp. z o. o. (mocodawcą adwokata) żaden stosunek prawny, a pomimo tego cyt.: "(...) dane osobowe Skarżącego są przetwarzane przez ten podmiot przy okazji różnego rodzaju postępowań sądowych. P. pełnomocnik [...] przekazała komornikowi, p. [...] dane osobowe Skarżącego oraz jego małżonki (...)". Wobec tego przetwarzanie danych osobowych skarżących nie ma podstaw prawnych. W toku postępowania wyjaśniającego organ Ochrony Danych Osobowych ustalił, iż w dniu [...] marca 2010 r. Sąd Rejonowy [...] wydał wyrok w sprawie o sygn. akt [...] z powództwa F. Sp. z o. o. przeciwko skarżącym, zasądzając od skarżących zapłatę na rzecz F. Sp. z o. o. W dniu 2 lipca 2010 r. ww. wyrok uprawomocnił się. Adwokat była pełnomocnikiem F. Sp. z o. o. w sprawach sądowych oraz sprawach egzekucyjnych przeciwko skarżącym, m. in. reprezentował F. Sp. z o. o. w postępowaniu przed Sądem Rejonowym [...] w sprawie o sygn. akt [...], w którym zapadł ww. wyrok. Adwokat uzyskała dane osobowe E. S. oraz T. S. od swojego mocodawcy, tj. F. Sp. z o. o. w celu prowadzenia postępowań sądowych oraz postępowania egzekucyjnego w zakresie wynikającym z umocowania. Dane osobowe skarżących adwokat udostępniła komornikowi we wniosku o wszczęcie egzekucji celem wykonania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] wydanego z sprawie z powództwa F. Sp. z o. o. przeciwko skarżącym o zapłatę (sygn. akt [...]). Komornik przetwarzał zaś dane osobowe skarżących w celu wykonywania czynności egzekucyjnych. Mając na względzie powyższe ustalenia, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] czerwca 2011 r. wydał decyzję administracyjną, mocą której odmówił uwzględnienia skargi T. i E. S. Skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją podnosząc, iż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych rozpoznając sprawę nie uwzględnił złożonych dowodów do akt spraw, tj. postanowienia Sądu Rejonowego [...] o sygn. akt [...] wstrzymującego wykonanie wyroku o zapłatę należności na rzecz F. Sp. z o.o. Nie wzięto pod uwagę bezprawnego działania pełnomocnika tej spółki polegającego na podrobieniu aktu notarialnego [...]. Skarżący podkreślili, iż z rzekomym wierzycielem nie łączy ich jakikolwiek stosunek prawny, w tym o charakterze zobowiązaniowym, z którego możliwe byłoby wywiedzenie jakichkolwiek roszczeń w stosunku do E. i T. S. Wobec tego kwestionowana decyzja sankcjonuje brak odpowiedzialności adwokata i komornika sądowego za ciągłe bezprawne nękanie skarżących. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego środka odwoławczego i rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 23 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o ochronie danych osobowych oraz wskazał, iż dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej stanowi prawnie usprawiedliwiony cel, który na to zezwala z mocy prawa, a zatem może być realizowany bez zgody dłużnika. Administrator danych osobowych ma w tym przypadku objęty ochroną interes prawny, polegający na tym, że ma prawo realizować prawnie usprawiedliwione cele i uprawnienia, co w przypadku administratora danych będącego wierzycielem obejmuje jego prawo do uzyskania należnego świadczenia od dłużnika (por. wyrok składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt I OPS 2/2005 i wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...]). Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest uprawniony do oceny metod działania firm odzyskujących długi oraz zasadności roszczeń wierzycieli (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 297/2009). Organ wskazał, iż niezależnie od powyższej przesłanki legalizującej przetwarzanie danych skarżących, prawo wierzyciela do dochodzenia swych roszczeń wynika również z przepisów Kodeksu cywilnego. Przepis art. 353 § 1 K.c. stanowi bowiem, iż zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Odnosząc się do wskazanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] o wstrzymaniu wykonania wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2010 r. sygn. akt [...], jako na przesłanki delegalizującej przetwarzanie danych osobowych skarżących w związku z postępowaniem egzekucyjnym, organ podkreślił, że wstrzymanie wykonania wyroku w żadnym razie nie oznacza, że wyrok został uchylony. W odniesieniu do kwestii uprawnień pełnomocnika wierzyciela skarżących – F. Sp. z o. o. do przetwarzania danych osobowych T. i E. S., organ Ochrony Danych Osobowych wskazał na przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 146, poz. 1188) stanowiący, że zawód adwokata polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Stosownie do przepisów art. 86 i art. 87 § 1 K.p.c., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, a w sprawach własności przemysłowej także rzecznik patentowy, a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik sporu, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia. W związku z powyższym, uznać należało, iż pełnomocnik wierzyciela był osobą uprawnioną do przetwarzania danych osobowych dłużnika, w tym przypadku skarżących, w związku z czynnościami prowadzącymi do odzyskania wierzytelności. Odnośnie zarzutu skarżących, co do legalności przetwarzania ich danych osobowych przez komornika, organ powołał się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 167 poz. 1191), który stanowi, iż czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych wykonuje wyłącznie komornik, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w innych ustawach. Komornik wykonuje także inne czynności przekazane na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast art. 776 K.p.c. wskazuje, iż podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 777 § 1 pkt 1 K.p.c. tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Tytułami egzekucyjnymi są orzeczenie sądu prawomocne lub podlegające natychmiastowemu wykonaniu, jak również ugoda zawarta przed sądem. Analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu wskazuje, iż podstawą postępowania prowadzonego przez komornika w sprawie skarżących był tytuł wykonawczy opatrzony klauzulą wykonalności, na podstawie którego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne i było prowadzone z wniosku wierzyciela (pełnomocnika wierzyciela). W przedmiotowej sprawie komornik wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2010 r. zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia [...] lipca 2010 r. (sygn. akt [...]). Bowiem, na podstawie art. 796 K.p.c., wniosek o wszczęcie egzekucji składa się stosownie do właściwości sądowi lub komornikowi. Reasumując Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych stwierdził, iż w analizowanej sprawie zarówno adwokat, jak i komornik poszukiwali dłużnika, zmierzając w ten sposób do wyegzekwowania należnej wierzytelności, a zatem działali oni w oparciu o przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych. W tych okolicznościach sprawy przetwarzanie danych osobowych skarżących w ramach wykonywania przez adwokata i komornika swoich ustawowych obowiązków, polegających na reprezentowaniu wierzyciela w celu prowadzenia postępowań sądowych i egzekucyjnych było zgodne z przepisami prawa. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez T. S. i E. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości skarżący podnieśli zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez uznanie, że Famix Sp. z o. o., jej pełnomocnik oraz komornik sądowy byli uprawnieni do przetwarzania danych osobowych skarżących. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenia prawa procesowego: 1) art. 107 § 1 pkt 3 w zw. art. 11 k.p.a., poprzez niewystarczające uzasadnienie podjętej decyzji, 2) art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez analizy przedłożonych przez stronę dowodów w sprawie, 3) art. 7 k.p.a., poprzez niewystarczające zgromadzenia materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także brak wskazania w decyzji jakie dane osobowe skarżących mogą być przetwarzane przez ww. podmioty i w jaki zakresie i w oparciu o jakie przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak też przedstawił argumentację wskazującą na niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2556/11 Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 124/12 ze skargi T. i E. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku o nakazanie przetwarzania danych osobowych skarżących przez F. Sp z o. o., w związku z prowadzoną przez komornika sądowego egzekucja należności zasądzonej spółce wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2010 r. sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie w związku z uprawomocnieniem się w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 124/12 oddalającego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej należy zauważyć, iż zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), do zadań Generalnego Inspektora w szczególności należy: 1) kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych, 2) wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych, 3) zapewnienie wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z decyzji, o których mowa w pkt 2, poprzez stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, 4) prowadzenie rejestru zbiorów danych oraz udzielanie informacji o zarejestrowanych zbiorach, 5) opiniowanie projektów ustaw i rozporządzeń dotyczących ochrony danych osobowych, 6) inicjowanie i podejmowanie przedsięwzięć w zakresie doskonalenia ochrony danych osobowych, 7) uczestniczenie w pracach międzynarodowych organizacji i instytucji zajmujących się problematyką ochrony danych osobowych. Powołany art. 12 ustawy statuuje główne zadania i kompetencje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, który pełni zarówno funkcję organu kontrolującego poprawność przetwarzania danych osobowych zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz rzecznika interesów poszczególnych osób i interesów publicznych, jak i organu, który w tym zakresie został wyposażony we władcze kompetencje wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Należy jednak podkreślić, że wskazany przepis nie uprawnia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do ingerowania w określone ustawowo kompetencje innych organów i sądów, wkraczania w prowadzone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań. Prezentowany pogląd jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2079/06, publik. LEX nr 319395, z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2848/11, publik. LEX nr 1139013). Tym samym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest władny do kontrolowania podejmowanych przez organ czynności procesowych w postępowaniu z wykorzystaniem danych osobowych, czy to sądowym, czy egzekucyjnym, do czego w istocie sprowadzają się zarzuty skargi. Ocena, czy wierzyciel zasadnie kieruje przeciwko dłużników wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, jak też ocena czy komornik sądowy zasadnie wszczyna i prowadzi postępowanie egzekucyjne, jeżeli podstawą żądania jest prawomocny wyrok sądu podlegający wykonaniu, pozostaje poza kompetencjami Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Zatem rolą Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w niniejszym postępowaniu nie było poddanie weryfikacji prawidłowości stosowania przez pełnomocnika wierzyciela i komornika sądowego przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, lecz ustalenie, czy w sprawie zaistniała przesłanka legalizująca przetwarzanie danych osobowej skarżących przez pełnomocnika F. Sp z. o. o. i komornika sądowego. Przepis art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych pozwala na przetwarzanie danych osobowych w ściśle określonych przypadkach. Przetwarzania danych administratorzy danych mogą dokonywać zarówno za zgodą osoby, jak też i bez jej zgody, ale przy spełnieniu dodatkowych przesłanek. W szczególności przetwarzanie danych osobowych zasługuje na ochronę, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (ust. 1 pkt 2 powołanego artykułu). W doktrynie podkreśla się, iż posługując się analizowaną przesłanką uwzględniać należy przepisy należące do wielu dziedzin prawa, jak choćby prawa handlowego, bankowego, podatkowego, prawa ubezpieczeń społecznych, a także procedur sądowych (karnej i cywilnej) oraz administracyjnej, w zakresie przeprowadzania postępowania dowodowego. We wszystkich z nich znajdują się postanowienia dotyczące gromadzenia czy przekazywania danych (v. Komentarz do art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U.02.101.926), (w:) J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV). Przetwarzanie danych osobowych jest także możliwe, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (ust. 1 pkt 5 ww. artykułu). W niniejszej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zasadnie przyjął, powołując się na konkretne przepisy ustrojowe (ustawy – Prawo o adwokaturze, ustawy o komornikach sądowych i egzekucji) i prawa materialnego (Kodeksu cywilnego) i ustawy procesowej (kodeksy postępowania cywilnego), iż przetwarzanie danych osobowy skarżących przez adwokata [...] (pełnomocnika wierzyciela – F. Sp z o.o.) oraz komornika sądowego [...] posiadało oparcie w art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Podkreślić należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 124/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. i E. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2011 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku o nakazanie przetwarzania danych osobowych skarżących przez F. Sp z o.o., w związku z prowadzoną przez komornika sądowego egzekucja należności zasądzonej spółce wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2010 r. sygn. akt [...]. Zgodnie zaś z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Skoro zatem Sąd w niezmienionym stanie faktycznych strawy, ww. wyrokiem uznał, iż F. Sp. z o.o. była uprawniona do przetwarzania danych osobowych skarżących, albowiem za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to nie sposób zakwestionować tych uprawnień wobec pełnomocnika wymienionej spółki, który nie działa w imieniu własnym i nie realizuje własnych celów, lecz jako zastępca procesowy działa w imieniu mocodawcy i na jej rzecz. Także nie sposób zakwestionować podstaw do przetwarzania danych osobowych skarżących przez komornika sądowego, który jest obowiązany do wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz o zabezpieczenie roszczeń (art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o komornikach sadowych i egzekucji), w sytuacji gdy wpływa do niego wniosek od pełnomocnika wierzyciela o wszczęcie postępowanie egzekucyjnego na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2010 r. zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia [...] lipca 2010 r. (sygn. akt [...]). Powoływanie się skarżących na postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o wstrzymaniu wykonania powyższego wyroku nie daje podstaw do zaprzestania przez komornika sądowego przetwarzania danych osobowych dłużników, lecz wywiera skutki o charakterze procesowym w postępowaniu egzekucyjnym. Innymi słowy przedmiotowe postanowienie nie odbiera legitymacji do przetwarzania danych osobowych, lecz daje postawę do ewentualnego wstrzymania podjętych czynności egzekucyjnych. Wniosek pełnomocnika Spółki F. spowodował wszczęcie postępowania procesowego i bez względu na sposób zakończenia tego postępowania, przetwarzanie danych osobowych dłużników posiada przymiot legalności. Z powyższych względów uznać należy, że zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych odpowiada powołanym wyżej przepisom prawa, a także nie narusza w sposób istotny przepisów postępowania administracyjnego. Wprawdzie zarzut skargi, dotyczący naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a., nie jest pozbawiony uzasadnionych podstaw, gdyż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie wezwał stron do wypowiedzenia się co do zebranego w materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jednakże w ocenie Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) zawarł tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała. Z akt sprawy zaś wynika, że w postępowaniu przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych skarżący brali czyny udział składając pisma procesowe przedstawiające ich stanowisko w sprawie, które to organ podejmując rozstrzygnięcie brał pod uwagę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.