II SA/Wa 307/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej oddala skargę. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej (zwany dalej także: organem odwoławczym), zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwana dalej: K.p.a. oraz art. 236 ust. 3 8, 9,10 i ust. 16 pkt 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248 ze zm.), zwana dalej: ustawą o obronie Ojczyzny oraz § 2, § 5, § 6 ust. 2, § 7 ust. 1 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie korzystania z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych przez żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 978), zwane dalej rozporządzeniem MON z dnia 2 maja 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] (zwany dalej także: Dyrektorem WBE, organem I instancji) z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] odmawiającą M.D. prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej obejmującego sfinansowanie kosztów szkolenia [...] w wysokości 3.600 zł, orgaznizowanego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w terminie od [...] stycznia 2025 r. do [...] stycznia 2025 r. Decyzje powyższe zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] Dowódca [...] Pułku [...] zwolnił [...] M.D. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] marca 2023 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W dniu [...] listopada 2024 r. do Dyrektora WBE wpłynął wniosek M.D. (z [...] listopada 2024 r.) o pokrycie kosztów przekwalifikowania w ramach pomocy rekonwersyjnej obejmującej sfinansowanie kosztów szkolenia [...] organizowanego przez [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] w terminie od [...] stycznia 2025 r. do [...] stycznia 2025 r. w kwocie 3.600,00 zł. Dyrektor WBE decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 236 ust. 3, ust. 5, ust. 6, ust. 8 pkt 1, ust.10 pkt 1, ust. 13 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny i § 7 ust. 1 pkt 2, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1, § 10 rozporządzenia MON z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie korzystania z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych przez żołnierzy zawodowych, odmówił M.D. prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej obejmującej sfinansowanie kosztów szkolenia [...] organizowanego przez, [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] w terminie od [...].01.2025 r. do [...].01.2025 r. w kwocie dostępnego limitu 3.600,00 zł. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść przepisów art. 236 ust. 10 pkt 1, art. 236 ust. 3 oraz art. 236 ust. 8 ustawy o obronie Ojczyzny organ wskazał, że żołnierzom zawodowym oraz byłym żołnierzom zawodowym przysługuje pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego. Wniosek o pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego należy złożyć w terminie do 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zaś ww. pomoc nie może trwać dłużej niż 6 miesięcy od dnia, w którym upłynął termin do złożenia wniosku. Wysokość pomocy uzależniona jest od liczby lat odbytej służby wojskowej. W przypadku wnioskodawcy wysokość tej pomocy ustalono na 3.600,00 zł. Dyrektor WBE wyjaśnił, że w ramach pomocy rekonwersyjnej mogą być pokrywane koszty: 1) przekwalifikowania zawodowego, rozumianego jako zmiana posiadanych kwalifikacji zawodowych na inne, celem wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu; 2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki zawodowej i z powrotem; 3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub odbywania praktyki zawodowej. Rekonwersja to przede wszystkim pomoc dla żołnierzy zwalnianych i zwolnionych ze służby wojskowej, a także w stosunku do członków rodzin żołnierzy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych, mająca na celu przygotowanie uprawnionych do podjęcia zatrudnienia na cywilnym rynku pracy. Stwierdził dalej, że zgormadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak spełnienia ustawowych warunków do przyznania wnioskowanej pomocy. Jak wynika bowiem z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, od dnia [...] kwietnia 2023 r. wnioskodawca prowadzi nieprzerwanie działalność gospodarczą pod firmą [...], świadczącą takie usługi jak: - instalowania maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia (kod 33.20.Z); - pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane (kod 43.99.Z); - wykonywanie pozostałych instalacji budowlanych (kod 43.29.Z); - wykonywanie instalacji elektrycznych (kod 43.21.Z); - roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych (kod 42.22.Z); - naprawa i konserwacja maszyn (kod 33.12.Z); - obróbka mechaniczna elementów metalowych (kod 25.62.Z); - obróbka metali i nakładanie powłok na metale (kod 25.61.Z), co świadczy o tym, że jest właściwie przygotowany do cywilnego rynku pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji M.D. podniósł, że zgodnie z zapisami ustawy o obronie Ojczyzny prawo do pomocy rekonwersyjnej przysługuje w okresie pół roku przed i dwóch lat po zwolnieniu ze służby wojskowej. Ww. pomoc przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, w zależności od lat zawodowej służby wojskowej, w jego przypadku limit wynosi 3.600,00 zł. Podkreślił, że ustawodawca nie wprowadził ograniczenia, że pomoc rekonwersyjna nie przysługuje w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto z żadnego przepisu nie wynika upoważnienie dla Dyrektora WBE w [...] do badania, czy prowadzi działalność gospodarczą. Zarzucił, że organ I instancji dąży do ograniczenia jego praw materialnych wynikających z przepisów o rekonwersji żołnierzy o kwotę 3.600,00 zł. W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji zgodnej z jego wnioskiem w granicach obowiązującego prawa. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora WBE w [...] z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy, przytaczając treść przepisów art. 236 ust. 3 oraz ust. 8 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny podniósł, że celem pomocy rekonwersyjnej w zakresie przekwalifikowania zawodowego jest przygotowanie żołnierzy zawodowych oraz zwolnionych z zawodowej służby wojskowej do funkcjonowania na cywilnym rynku pracy poprzez nabycie przez nich niezbędnych uprawnień i kwalifikacji zawodowych. Organ zaznaczył, że istnieje różnica pomiędzy doskonaleniem zawodowym - przekwalifikowaniem, a w ogóle możliwością zaistnienia na rynku pracy. Treść odwołania wnioskodawcy wskazuje, że ukończenie wnioskowanego szkolenia ma służyć szeroko pojętemu doskonaleniu zawodowemu. Jest to jednakże założenie błędne, pomijające rzeczywisty cel pomocy rekonwersyjnej. Efektem wnioskowanego przekwalifikowania ma być bowiem przygotowanie żołnierzy zawodowych do funkcjonowania na cywilnym rynku pracy. Jak wynika natomiast z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wnioskodawca założył firmę [...]. Działalność gospodarczą prowadzi od [...] kwietnia 2023 r. w zakresie instalacji maszyn przemysłowych oraz robót budowlanych, co świadczy, że jest właściwie przygotowany do pracy na cywilnym rynku. Wnioskodawca uzyskał już zatem niezbędne kwalifikacje zawodowe i funkcjonuje samodzielnie na rynku pracy po zakończeniu służby wojskowej, prowadząc działalność gospodarczą. Brak jest więc bezpośredniego związku pomiędzy możliwymi do uzyskania w ramach przekwalifikowania kwalifikacjami (umiejętnościami), a uzyskaniem zatrudnienia, tym samym szkolenie nie może zostać ocenione jako niezbędne do funkcjonowania na cywilnym rynku pracy. Ukończenie wnioskowanego szkolenia nie spowoduje uzyskania przez wnioskodawcę innych kwalifikacji niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, co przesądza o tym, że nie zostanie wypełniona przesłanka, określona w art. 236 ust. 8 i 17 ustawy o obronie Ojczyzny. Jednocześnie organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem odwołania, że organ I instancji przekroczył swoje uprawnienia pozbawiając ww. prawa do rekonwersji. Wyjaśnił w tym zakresie, że Dyrektor WBE jako dysponent środków budżetowych stoi na straży ich racjonalnego wydatkowania i jego zadaniem jest właściwe i zgodne z przepisami prawa dysponowanie tymi środkami. Nie zgodził się też z zarzutem, że organ I instancji dąży do ograniczenia praw materialnych wnioskodawcy, ponieważ pomoc rekonwersyjna nie jest świadczeniem, z którego należy obligatoryjnie skorzystać, tylko jest to wsparcie dla uprawnionych w uzyskaniu kwalifikacji niezbędnych do aktywności zawodowej, które wnioskodawca już posiada, a co najważniejsze funkcjonuje zawodowo na cywilnym rynku pracy i jest należycie przygotowany do utrzymania swojej aktywności zawodowej. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2025 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.D. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż ustalenie orzekających w sprawie organów, że zarejestrował działalność gospodarczą w żadnej mierze nie powinno prowadzić do automatycznego wniosku, iż uzyskał nowy zawód lub zdobył umiejętności niezbędne do funkcjonowania na rynku pracy po zwolnieniu ze służby wojskowej. Zarzucił, że ustalenia faktyczne organu są pobieżne, sprowadzające się do domniemania, iż kody działalności wpisane w ewidencji są równoznaczne z uzyskaniem specjalizacji w danej dziedzinie, co miałoby wykluczać go z pomocy określonej w art. 236 ustawy o obronie Ojczyzny. Podkreślił, że pomoc opisana w art. 236 ust. 3 i 8 ustawy o obronie Ojczyzny została przez ustawodawcę celowo ograniczona do żołnierzy, którzy przez długi czas poświęcali swoje życie służbie wojskowej. Służba ta jest bowiem wymagająca i wiąże się z poświęceniem, a tym samym powrót na rynek pracy może okazać się dla nich utrudniony. Tak też jest w jego przypadku. Samo założenie działalności gospodarczej wiązało się bowiem z potrzebą niezbędnego utrzymania jego i jego nowo założonej rodziny. W ocenie skarżącego stanowisko organów orzekających w jego sprawie jest niezrozumiałe i oderwane od realiów rynku pracy. Ustawodawca w żadnym fragmencie ustawy o obronie Ojczyzny nie ogranicza bowiem prawa opisanego w art. 236 tej ustawy od uzyskiwania dochodów przez zwolnionego żołnierza zawodowego. Nie bez powodu pomoc ta została zagwarantowana żołnierzom do upływu 2 lat od momentu zakończenia służby. Okres ten jest uzasadniony potrzebą zorientowania się na rynku pracy, oceną własnych możliwości i zdolności, rozwojem sytuacji życiowej i rodzinnej. Jest zrozumiałe, że w okresie tym byli żołnierze będą uzyskiwać dochody, czy to z umowy o pracę, czy z działalności gospodarczej. Organ w żaden sposób nie rozważył natomiast jego sytuacji życiowej i poprzestał na stwierdzeniu, że skoro prowadzi działalność gospodarczą, to nie potrzebuje zdobywać nowych kwalifikacji. Ponadto założenie działalności gospodarczej w zakresie instalacji maszyn przemysłowych, czy robót budowlanych nie jest równoznaczne z uzyskaniem zawodu, czy kwalifikacji o jakich mowa w art. 236 ust. 8 ustawy o obronie Ojczyzny. W branży budowlanej funkcjonować bowiem można zarówno jako pracownik stricte usługowy, pomocniczy, jak i fachowiec. Szkolenie, o którego dofinansowanie wnioskuje ma mu pomóc w uzyskaniu konkretnej specjalizacji i umiejętności, zgodnie z celem jaki przyświecał ustawodawcy. Organy orzekające w sprawie założyły natomiast, iż skoro zajął się szeroko pojętą budowlanką, to zdobył zawód. Tak jednak nie jest i z pewnością nie było celem ustawodawcy, aby uznawać za "zawód", czy "kwalifikacje" proste czynności pomocnicze, które wykonywać może każda zdrowa osoba. Skarżący zarzucił, iż organy w ramach uznania jakie przewiduje art. 236 ust 8 ustawy o obronie Ojczyzny przyjęły nadmiernie restrykcyjną wykładnię i nie poczyniły w zasadzie żadnych ustaleń faktycznych. To, że pracuje nie powinno go wykluczać z pomocy w zdobyciu konkretnego zawodu. Fakt, że nie wystąpił o pomoc niezwłocznie po zakończeniu służby wynikał z potrzeby rozeznania się na rynku pracy, oceny własnych możliwości i wybrania zawodu, który przyniesie godne dochody. Uzasadnienia organów orzekających w sprawie zdają się natomiast sugerować, że skoro wystąpił o pomoc z opóźnieniem oznacza, że tej pomocy nie potrzebuje. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że organy nie negują potrzeby zdobywania, czy też podnoszenia kwalifikacji przez skarżącego, a finansowanie tego procesu ze środków publicznych (z budżetu Ministra Obrony Narodowej) przeznaczonych na pomoc rekonwersyjną. Jednocześnie wskazał, iż ustawodawca przewidział, że osoba, która chce skorzystać z pomocy rekonwersyjnej, może potrzebować wsparcia w podejmowaniu samodzielnych i odpowiedzialnych wyborów zawodowych oraz diagnozowania predyspozycji zawodowych, wprowadzając pomoc w zakresie doradztwa zawodowego. Z tej formy pomocy skarżący jednak nie skorzystał, co wpływa na ocenę argumentów skargi w tym zakresie. Podobnie należy ocenić argumentację skarżącego odnoszącą się do rozpoczęcia działalności gospodarczej w samodzielnie określonych przez skarżącego obszarach, ale bez stosownych kwalifikacji. Skoro bowiem skarżący uznał, że podejmuje taką aktywność zawodową, to logicznym jest, że był do niej przygotowany, w tym pod kątem posiadanych umiejętności, wymogów rynku i ewentualnego ryzyka. Pomoc rekonwersyjna nie służy natomiast wspieraniu aktywnych przedsiębiorców w rozwoju działalności poprzez zwiększanie ich szeroko rozumianej konkurencyjności względem pozostałych uczestników rynku. Formułując z kolei zarzut dotyczący ustaleń faktycznych skarżący nie wskazał jakich to czynności dowodowych organy nie przeprowadziły, na jakie sporne okoliczności i jaki wpływ na rozstrzygnięcie sprawy mogłoby mieć ewentualne uchybienie. W ramach prowadzonego postępowania organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Celem podejmowanych działań było dokonanie pełnych i wszechstronnych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek do przyznania wnioskowanej pomocy, w tym jej niezbędności do funkcjonowania skarżącego na rynku pracy. Ustalenia te zostały dokonane przez organy zarówno w oparciu o materiały przedstawione przez skarżącego, jak i w wyniku działań podjętych z urzędu.  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie korzystania z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych przez żołnierzy zawodowych. Stosownie do art. 236 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej 4 lata, z wyjątkiem zwolnionego ze służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 226 pkt 1, 2, 7 i 11-15, w okresie 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, na pisemny wniosek, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. W myśl art. 236 ust. 8 pkt 2 ustawy o obronie Ojczyzny w ramach pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3, do wysokości limitów, mogą być pokrywane koszty: 1) przekwalifikowania zawodowego, rozumianego jako zmiana posiadanych kwalifikacji zawodowych na inne, celem wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu; 2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki zawodowej i z powrotem; 3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub odbywania praktyki zawodowej. W kolejnych ustępach 9 i 10 powołanego artykułu ustalono wysokość limitów pokrywania kosztów pomocy związanych z przekwalifikowaniem zawodowym, przejazdów, zakwaterowania. W myśl natomiast § 2 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 maja 2022 r., ogół przedsięwzięć podejmowanych w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania zawodowego, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych, realizowanych przez podmioty wymienione w art. 236 ust. 16 ustawy, jest pomocą rekonwersyjną mającą zagwarantować odpowiednie przygotowanie uprawnionych do funkcjonowania na rynku pracy. Mając powyższe na względzie należy zgodzić się z organem, że pomoc udzielana w ramach tzw. rekonwersji powinna dotyczyć byłych żołnierzy przygotowujących się do uczestnictwa na rynku pracy, a nie przedsiębiorców, którzy prowadzą już od dłuższego czasu działalność gospodarczą, co świadczy o tym, że są już właściwie przygotowani do cywilnego rynku pracy. W tej sytuacji stwierdzić należy, że prawidłowe było uwzględnienie przez organ informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z której wynika, że skarżący prowadzi nieprzerwanie od [...] kwietnia 2023 r. działalność gospodarczą pod firmą [...], świadczącą usługi w zakresie instalacji maszyn przemysłowych oraz robót budowlanych. Z powyższego wynika, że skarżący po zakończeniu służby wojskowej z dniem [...] marca 2023 r. podjął niezwłocznie aktywność zawodową na rynku pracy – prowadząc własną firmę, co świadczy, że jest właściwie przygotowany do pracy na cywilnym rynku. Brak jest zatem bezpośredniego związku pomiędzy możliwymi do uzyskania w ramach wnioskowanego szkolenia kwalifikacjami (umiejętnościami), a uzyskaniem zatrudnienia, tym samym szkolenie nie może zostać ocenione jako niezbędne do funkcjonowania na cywilnym rynku pracy. Przepis art. 236 ust. 8 ustawy o obronie Ojczyzny wskazuje natomiast na konieczność "uzyskania innych nowych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy", więc takich, bez których nie można podjąć pracy danego rodzaju. Sam zaś skarżący wskazał we wniosku na chęć podniesienia kwalifikacji zawodowych. Ukończenie wnioskowanego szkolenia nie spowoduje zatem uzyskania przez skarżącego innych kwalifikacji niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, co przesądza o tym, że nie zostanie wypełniona przesłanka, określona w art. 236 ust. 8 i 17 ustawy o obronie Ojczyzny. W ocenie Sądu, w okolicznościach tej sprawy zasadne jest więc uznanie, że zrefundowanie skarżącemu kosztów podniesienia kwalifikacji doprowadziłoby do wypaczenia ratio legis pomocy rekonwersyjnej. Oceny takiej nie może zmieniać okoliczność, że aktualnie - w okresie, gdy potencjalnie dopuszczalne jest jeszcze uzyskanie pomocy rekonwersyjnej – podniesienie kwalifikacji może być przydatne z perspektywy prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Sama poprawa konkurencyjności na rynku z perspektywy obecnej aktywności zawodowej, nie może być kwalifikowana, jako przesłanka uzasadniająca pomoc "niezbędną do funkcjonowania na rynku pracy" w rozumieniu ustawy. Chybiona jest również argumentacja odwołująca się do założenia, jakoby jedynym ograniczeniem dla uzyskania pomocy rekonwersyjnej dla żołnierzy była wyłącznie granica czasowa oraz kwotowa. Pomoc finansowa na "przekwalifikowanie zawodowe", musi mieścić się także w innych, przewidzianych przez prawodawcę, kryteriach – wymienionych w ustawie. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było więc wyważenie przez organy, czy przyznanie wnioskowanej pomocy zagwarantuje odpowiednie przygotowanie skarżącego do funkcjonowania na rynku pracy i czy zapewni prawidłowe wykorzystanie środków finansowych na ten cel. Reasumując, Sąd uznał, że decyzje obu instancji nie naruszają prawa, zaś argumenty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przed podjęciem spornych rozstrzygnięć organy administracji orzekające w analizowanej sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Jednocześnie, organy obu instancji swoje stanowisko w sprawie należycie uzasadniły, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji, stwierdzić należy, że - wbrew zrzutom skargi - brak jest podstaw do uchylenia obu spornych decyzji administracyjnych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.