II SA/Wa 309/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. i K. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla punkt 1 zaskarżonej decyzji; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych solidarnie na rzecz skarżących M. Z. i K. Z. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej "Prezesem UODO") decyzją z [...] grudnia 2024r., na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024r., poz. 572, zwany dalej "k.p.a."), art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z 10 maja 2018r. (Dz.U. z 2019r., poz. 1781), art. 6 ust. 1, art. 17 ust. 1 lit. d i art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, Dz.Urz.UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz.Urz.UE L 127 z 23.05.2018, str. 2, Dz.Urz.UE L 74 z 4.03.2021, str. 35, zwane dalej "RODO"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi W. A. (zwany dalej "Uczestnikiem"), na nieprawidłowości w procesie przetwarzania Jego danych osobowych przez M. Z. i K. Z. (zwani dalej "Skarżącymi"), za pomocą monitoringu, bez podstawy prawnej w zakresie wizerunku i głosu: 1) nakazał Skarżącym, na podstawie art. 58 ust. 2 lit. c) RODO, zaprzestanie przetwarzania danych osobowych, w tym także usunięcie już zgromadzonych danych, w zakresie wizerunku Uczestnika ; 2) umorzył postępowanie w zakresie przetwarzania głosu Uczestnika za pomocą monitoringu wizyjnego przez Skarżących. Prezes UODO w uzasadnieniu decyzji podniósł m.in., że Uczestnik w ww. skardze wskazał, że od września 2021r. jest monitorowany oraz podsłuchiwany bez przerwy przez Skarżących, na dowód czego przedłożył filmiki na pendrivie, wskazując, że "widać że jesteśmy monitorowani i nagrywani (dźwięki psa, przesuwania pojemnika na śmieci). W drugim filmie moja żona wystawie ich śmietnik, a oni zeznali na policji że kradniemy ich pojemniki. W filmie z 21.09.2022 słychać nawet zabezpieczenie bramy, która jest oddalona od kamery o około 20m oraz naszego psa który goni kota. W nagraniu z 10.04.2022 słychać przelatujące kaczki. W nagraniu z 14.05.2022 z kamery widać fasadę naszego budynku, słychać ptaki w naszym ogrodzie oraz 21.05.2022 również widać fasadę naszego domu. Dołączam również inne filmy, z których wynika te jesteśmy obserwowani, podsłuchiwani i dyskryminowani. Oficjalnie widzimy ich 3 kamery, ale dwa ostatnie nagrania są dowodem na większą ilość kamer monitorujących i nagrywających." Prezes UODO zweryfikował zawartość pendriva i stwierdził, że na nagraniu głosowym o nazwie "[...]" - słychać rozmowę mężczyzn, kłócą się, m.in. o dymienie, głośne szczekanie psa, przebijanie nożem opon w aucie. Na filmiku o nazwie [...] z 9.08.2022r. - nagranie zrobione w dzień, widać posesję Skarżących, chodnik i drogę publiczną. Na filmiku o nazwie [...] z 7.09.2022r. - nagranie zrobione w dzień, widać posesję Skarżących, chodnik i drogę publiczną. Widać kobietę wysiadającą z samochodu i wystawiającą kosze na śmieci na chodnik. Filmik o nazwie [...] - nie otwiera się. Filmik o nazwie [...] z 4.10.2022r. - nagranie zrobione w nocy. Widać posesję Skarżących, chodnik i drogę publiczną. Widać osobę, która wjeżdża samochodem z przyczepką na posesję Skarżących. Filmik o nazwie [...] z 4.10.2022r. - nagranie zrobione w nocy. Widać posesję Skarżących, chodnik i drogę publiczną. Widać mężczyznę, który chodzi tam i z powrotem po chodniku i drodze publicznej, następnie podchodzi do zaparkowanego na chodniku samochodu i lekko przykuca przy jednej i drugiej tylnej oponie samochodu. Wydaję się jakby trzymał coś w ręce, nie widać wyraźnie. Filmik o nazwie [...] z 14.05.2022r. - nagranie zrobione w dzień. Widać posesję Skarżących, chodnik i drogę publiczną oraz część posesji sąsiadów z naprzeciwka. Filmik o nazwie [...] z 14.05.2022r. - nagranie zrobione w dzień. Widać posesję Skarżących, chodnik i drogę publiczną oraz część posesji sąsiadów z naprzeciwka (dowód: akta sprawy). Prezes UODO zweryfikował zawartość pendriva złożonego przez Skarżącego, na którym znajduje się jedno nagranie głosowe (typ pliku: Plik WAV) i osiem filmików (typ pliku: Plik MP4), zawierających nagranie obrazu z kamery bez dźwięku. Jedyne nagranie głosowe znajdujące się na pendrive, oznaczone jest "[...]" i słychać na nim rozmowę mężczyzn; kłócą się, m.in. o dymienie, głośne szczekanie psa, przebijanie nożem opon w aucie. Prezes UODO w wyniku weryfikacji ww. nagrania stwierdził, że nie jest to nagranie dźwięku z kamery monitoringu, bo przy odtwarzaniu brak jest obrazu, również bardzo wyraźnie słychać głosy mężczyzn, jakby mikrofon był zaraz przy nich, także po zakończonej rozmowie słychać dźwięki, jak ktoś zamyka drzwi w samochodzie, a następnie słychać dźwięki po zamknięciu drzwi od środka w samochodzie. Po zamknięciu drzwi w samochodzie zakończono nagrywanie. Nagranie to przypomina nagranie nagrane dyktafonem, ewentualnie przy użyciu telefonu komórkowego. Uczestnik, przedkładając to nagranie nie wskazał, że pochodzi z kamery monitoringu. Prezes UODO wskazał, że weryfikując nagrania obrazu z kamer nie stwierdził, aby na którymkolwiek nagraniu obrazu z kamery był przetwarzany głos Uczestnika. Uczestnik w piśmie z 10 listopada 2023r. wskazał, że nie będzie występował jako pełnomocnik innych osób i wskazał, że chce, aby Prezes UODO nakazał zaprzestania przetwarzania za pomocą monitoringu w zakresie wizerunku i głosu oraz ich usunięcie. Ma 60 lat i zasługuje na odrobinę spokoju, który jest niezbędny do zachowania zdrowia. Nie życzy sobie bycia podglądanym i podsłuchiwanym, a zachowanie Skarżących uważa za złośliwość, agresję i dyskryminację względem niego. Prezes UODO w związku z tym uznał, że Uczestnik postępowania jest jedynym, który wniósł skargę i nie będzie występował jako pełnomocnik innych osób. Skarżący w piśmie z 14 grudnia 2023r. podnieśli, że monitoring składa się z 3 kamer, ustawionych w stałej pozycji, których zasięg obejmuje ich posesję, chodnik i ulicę (miejsce publiczne). Kamery nie są skierowane na nieruchomość Uczestnika. Skarżący przedłożyli wydruki obrazu z 3 kamer, z których wynika, że zasięg z 2 kamer obejmuje oprócz ich posesji także części publiczne – drogę, chodnik i części sąsiednich zabudowa. Monitoring założono ze względu na popełnianie przez Uczestnika przestępstwa i wykroczenia (przebijanie opon w samochodzie i złośliwe niepokojenie). Skarżący przechowują nagrania przez ok. 14 dni, potem są nadpisywane. Nagrania, w których są popełnione czyny zabronione zgrywane są na osobne urządzenia magazynujące. Materiał z nagrań wykorzystano do spraw karnych prowadzonych przeciwko Uczestnikowi. Skarżący są osobami poszkodowanymi, a nagrania z monitoringu są istotnym dowodem w sprawie ukazującym przebieg zdarzeń, które ocenił Prokurator, jako czyny zabronione. Prezes UODO wskazał, że Skarżący nie przedłożyli na tę okoliczność dowodu. Zdaniem Skarżących podstawą prawną stosowania monitoringu jest art. 6 RODO, z uwzględnieniem ochrony interesów administratora, dla zapewnienia ich i rodziny bezpieczeństwa. O monitoringu informuje tabliczka informacyjna. Uczestnik zwrócił się do nich z pisemną prośbą o zaniechanie nagrywania obrazu i dźwięku, ale wyjaśnili, że nie nagrywają wideo ani nie rejestrują dźwiękowo Jego posesji, a monitoring dotyczy tylko i wyłącznie posesji Skarżących, chodnika i ulicy. Posiadanie kamer jest w pełni uzasadnione, z uwagi na wieloletnie negatywne/naganne zachowanie sąsiadów. Skarżący w piśmie z 16 września 2024r. jako dowód na zasadność stosowania monitoringu, w celu ochrony przed bezprawnym zachowaniem Uczestnika przedłożyli zawiadomienia z: - 7 września 2023r. z Komendy Powiatowej Policji w G. (zwana dalej "KPP") Wydział [...] ds. [...], stanowiące informację o przekazaniu wniosku o ukaranie Uczestnika o to, że w bliżej nieokreślonym okresie do [...] października 2022r. w celu dokuczenia przez obrażanie, utrudnianie wjazdu na podwórko, robienie zdjęć, zniszczenie opon złośliwie niepokoił Skarżącego, tj. o czyn z art. 107 ustawy z 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń (Dz.U.2023.2119, zwany dalej "k.w."); - 20 grudnia 2022r. złożone przez Skarżącego w sprawie dokonania w okresie od [...] października do [...] listopada 2022r. uszkodzenia mienia w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, przebił 3 opony samochodowe, powodując straty w wysokości 1491 zł na szkodę Skarżącego. Prezes UODO wskazał, że pomiędzy stronami istnieje konflikt sąsiedzki. Toczy się pomiędzy nimi postępowanie przed sądem karnym w przedmiocie popełnienia przez Uczestnika czynu z art. 107 k.w., które się nie zakończyło na dzień wydania decyzji. W sprawie nie ma dowodu świadczącego, że 3 kamery składające się na monitoring nagrywają dźwięk. Skarżący opierają podstawę przetwarzania danych osobowych Uczestnika na art. 6 ust. 1 lit. f RODO - prawnie uzasadniony interes. Zakres monitoringu 2 (dwóch) z 3 (trzech) kamer oprócz posesji, obejmuje również sąsiednie zabudowania, a także części publiczne (chodnik i drogę, po których także porusza się Uczestnik). Dlatego Skarżący monitorując ten obszar obowiązani są stosować przepisy RODO, gdyż przetwarzanie nie dotyczy wyłącznie ich celów osobistych, czy domowych, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. c RODO. Zgodnie z przyjętymi 29 stycznia 2020r. wytycznymi 3/2019 w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo (zwane dalej "Wytycznymi 3/2019") Europejskiej Rady Ochrony Danych (zwana dalej "EROD") w kontekście monitoringu wizyjnego należy przyjąć wąską interpretację art. 2 ust 2 lit. c RODO, tzw. wyjątku domowego i osobistego. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej "TSUE") w wyroku z 11 grudnia 2014r. w sprawie C-212/13 uznał, że tzw. "wyjątek domowy i osobisty" powinien być "interpretowany jako obejmujący wyłącznie działania wchodzące w zakres życia prywatnego lub rodzinnego jednostki. Ponadto jeżeli system monitoringu wizyjnego, w zakresie, w jakim obejmuje on ciągłe nagrywanie i przechowywanie danych osobowych i rozciąga się "choćby częściowo na przestrzeń publiczną i tym samym jest skierowany poza sferę prywatną osoby dokonującej w ten sposób przetwarzania danych, o tyle nie powinien on być rozumiany jako czynność o czysto "osobistym lub domowym charakterze« w rozumieniu art. 3 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 95/46" (pkt 33). Prezes UODO podkreślił, że przepisy RODO nakładają na administratorów danych szereg obowiązków, związanych z przetwarzaniem. Warunkiem oparcia przetwarzania danych osobowych na przesłance z art. 6 ust. 1 lit. f RODO jest spełnienie łącznie wymogów: 1) identyfikacja prawnie uzasadnionego interesu, który jest realizowany przez administratora lub przez osobę trzecią, 2) zweryfikowanie niezbędności przetwarzania dla realizacji celu wynikającego z tego interesu, 3) ocena, czy nie jest spełniona przesłanka o charakterze negatywnym w postaci występowania w danym stanie faktycznym interesów lub podstawowych praw i wolności podmiotu danych, które mają charakter nadrzędny wobec prawnie uzasadnionych interesów administratora danych lub osoby trzeciej. Administrator poza legitymowaniem się przesłanką legalizującą przetwarzanie danych osobowych jest zobowiązany m.in. do postępowania zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 1 RODO, przy czym musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie (art. 5 ust. 2 RODO). Wśród zasad tych mieści się m.in. zasada zgodności z prawem, rzetelności i przejrzystości (lit. a); zasada minimalizacji danych (lit. c), która wymaga, by proces przetwarzania danych osobowych był adekwatny, stosowny oraz ograniczony do tego, co niezbędne do celów, w których dane osobowe są przetwarzane. EROD w Wytycznych 3/2019 w odniesieniu do konieczności przetwarzania danych osobowych za pomocą monitoringu, wskazała że dane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane (minimalizacja danych - art. 5 ust. 1 lit. c) RODO). Przed zainstalowaniem systemu monitoringu wizyjnego administrator powinien krytycznie ocenić czy środek ten jest odpowiedni do osiągnięcia pożądanego celu oraz odpowiedni i niezbędny do jego celów. Środki polegające na zastosowaniu monitoringu wizyjnego należy wybierać wyłącznie w przypadku, gdy cel przetwarzania nie mógł zostać osiągnięty za pomocą innych środków, które są mniej inwazyjne w stosunku do podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Stanowisko EROD potwierdza judykatura. WSA w Warszawie w wyroku z 21 stycznia 2022r. sygn. akt II SA/Wa 1628/21 wskazał, że przetwarzanie danych osobowych następuje według zasad określonych w art. 5 ust. 1 RODO. Jedną z zasad przetwarzania danych osobowych jest zasada adekwatności i minimalizacji danych, określona w art. 5 ust 1 lit. c RODO. Zgodnie z tym przepisem, przetwarzane dane powinny być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"). Określenie "adekwatne" oznacza "odpowiednie, zgodne, proporcjonalne, nienadmierne" i może być traktowane jako synonim słowa "stosowne". Adekwatność i stosowność rozumieć można jako konieczność zachowania odpowiednich proporcji zakresu danych do celów przetwarzania i przetwarzanie tylko takich danych, które są potrzebne dla realizacji określonych celów. W Wytycznych 3/2019 EROD wskazała, że dane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"). Przed zainstalowaniem monitoringu wizyjnego administrator powinien zawsze krytycznie ocenić czy środek ten jest odpowiedni i niezbędny do osiągnięcia pożądanego celu. Środki polegające na zastosowaniu monitoringu wizyjnego należy wybierać wyłącznie, gdy cel przetwarzania nie mógł zostać osiągnięty za pomocą innych środków, które są mniej inwazyjne w stosunku do podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Administrator musi ocenić w każdym przypadku z osobna, czy takie środki mogą stanowić uzasadnione rozwiązanie. Konieczność korzystania z monitoringu wizyjnego w celu ochrony nieruchomości administratorów ustaje wzdłuż granic wyznaczających teren ich nieruchomości (LEX nr 3401653). Prezes UODO zgodził się z ww. stanowiskiem Sądu i wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że celem monitoringu prowadzonego przez Skarżących jest zapewnienie bezpieczeństwa ich i ich mienia, w tym przed zachowaniem Uczestnika. Skarżący nie przedłożyli jednak dowodów na okoliczność, że Uczestnik stanowi realne i aktualne w sposób ciągły zagrożenie dla bezpieczeństwa ich oraz ich mienia, za wyjątkiem zawiadomienia z Policji o skierowaniu do Sądu wniosku o ukaranie Skarżącego za czyn z art. 107 k.w. Postępowanie nie zostało zakończone na dzień wydania decyzji, więc brak prawomocnego orzeczenia stwierdzającego winę Uczestnika. Skarżący nie przedłożyli także dowodów, świadczących o powtarzalności bezprawnego zachowania Skarżącego względem nich i ich mienia. EROD wskazała w Wytycznych w odniesieniu do stosowania monitoringu w celu zapobiegania przestępstwom przeciwko mieniu, że biorąc pod uwagę sytuację, w której administrator chce zapobiec przestępstwom przeciwko mieniu, zamiast instalowania systemu monitoringu wizyjnego administrator mógłby również zastosować alternatywne środki bezpieczeństwa, takie jak ogrodzenie nieruchomości, patrole ochrony, korzystanie z usług strażników, zapewnienie lepszego oświetlenia, zamontowanie zamków, zainstalowanie zabezpieczeń w oknach i drzwiach czy nałożenie powłok lub folii przeciwko graffiti. Środki te mogą być równie skuteczne w zakresie zapobiegania włamaniu, kradzieży i aktom wandalizmu, co systemy monitoringu wizyjnego. Administrator musi ocenić w każdym przypadku z osobna, czy takie środki mogą stanowić uzasadnione rozwiązanie." (rozdział 3.1.2. pkt 25). "Przed uruchomieniem systemu kamer administrator ma obowiązek ocenić gdzie i kiedy zastosowanie środków monitoringu wizyjnego jest bezwzględnie konieczne. (...)." (rozdział 3.1.2. pkt 26). "Ogólnie rzecz biorąc konieczność korzystania z monitoringu wizyjnego w celu ochrony nieruchomości administratorów ustaje wzdłuż granic wyznaczających teren ich nieruchomości." (rozdział 3.1.2. pkt 27. Należy również pamiętać, że zamiast korzystania z monitoringu wizyjnego administrator może skorzystać z usług personelu ochrony, którzy są w stanie natychmiast zareagować i zainterweniować." (rozdział 3.1.2. pkt 29). Prezes UODO zwrócił też uwagę na wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] lutego 2019r. sygn. akt [...], w którym wskazano, że prywatność jest naruszona nawet wówczas, gdy w odbiorze pozwanego kamery nie wpłynęły w widoczny sposób na życie powoda, aktywność jego rodziny na terenie zajmowanej nieruchomości. Nie można bowiem zakładać, że udzielenie ochrony w tego typu sytuacjach stałoby się aktualne tylko wówczas, gdy adresat naruszenia zmuszony był w sposób diametralny zmienić swoje nawyki czy zachowania. Dla uwzględnienia powództwa co do zasady wystarczające jest ustalenie, w oparciu o kryteria obiektywne, że działania naruszyciela ingerujące w prywatność osoby żądającej ochrony powodują dyskomfort psychiczny związany ze świadomością, że jej wizerunek jest permanentnie utrwalany, podobnie jak aktywności podejmowane przez nią na własnej nieruchomości. W ocenie Sądu nikt nie ma prawa do samodzielnego decydowania o tym, że chronione prawem dobra innej osoby mają zostać ograniczone, z uwagi na incydentalne jej zachowania, nawet jeśli mają one charakter naganny. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że podstawową formą obrony przed niewłaściwymi zachowaniami powinno być skorzystanie z pomocy aparatu państwowego. Subiektywne przekonanie pozwanego, że działania policji czy prokuratury nie są wystarczające, nie może prowadzić do zmiany tej zasady i nie wyłącza bezprawności działań, które podejmuje chcąc zwiększyć tę efektywność. Nie można też przyjąć, aby organy państwa były w tej sytuacji bezradne czy nieskuteczne. Wszczęte zostały odpowiednie postępowania, powód został oskarżony, a następnie skazany. W demokratycznym państwie prawa to właśnie wymierzona w procesie sądowym kara służyć ma prewencji, a więc ma spowodować, aby sprawca powstrzymał się przed działaniami naruszającymi prawo w przyszłości. Okoliczność związana z tym, że na efekty postępowania karnego trzeba poczekać nie uzasadnia w tym przypadku stwierdzenia ich nieskuteczności, a w konsekwencji pominięcia tej drogi. Prezes UODO w związku z tym stwierdził, że Skarżący nie wykazali, że podejmowali inne niż monitoring środki ochrony siebie i mienia. Nie wykazali dlaczego skuteczna ochrona własnej osoby i mienia może zostać osiągnięta wyłącznie przez monitoring, a nie przykładowo system alarmowy czy personel ochrony. Nie wykazali, że stosowanie monitoringu, w tym przetwarzanie danych osobowych Skarżącego jest bezwzględnie konieczne. W ocenie Prezesa UODO, Skarżący przetwarzając dane osobowe Uczestnika za pomocą monitoringu poza terenem należącej do nich nieruchomości, naruszyli art. 6 ust. 1 RODO, bo nie ma dowodów, aby Uczestnik mógł być uznany za zagrożenie dla Skarżących i ich mienia, tak jak to wskazują. Wskazany przez Skarżących prawnie uzasadniony interes uzasadniający przetwarzanie danych osobowych Uczestnika, jest podrzędny względem praw i wolności Skarżącego, w tym do ochrony danych osobowych, prywatności, swobodnego poruszania się. Nie przedłożono dowodów świadczących o niewłaściwym zachowaniu Uczestnika, przemawiających za uznaniem za legalne (uzasadnione) przetwarzaniem jego danych osobowych za pomocą monitoringu w trybie ciągłym w miejscach, gdzie ma on prawo przebywać (chodnik publiczny i droga publiczna). Dlatego też Prezes UODO uznał za uzasadnione, na podstawie art. 58 ust 2 lit. c RODO, nakazanie Skarżonym zaprzestanie przetwarzania danych osobowych Skarżącego w zakresie wizerunku za pomocą monitoringu wizyjnego poza terenem należącej do nich nieruchomości. Mocą bowiem art. 58 ust. 2 lit. c RODO każdemu organowi nadzorczemu przysługuje uprawnienie do nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia. Prezes UODO nie zakazał Skarżącym stosowania monitoringu dla ochrony ich mienia wyłącznie w granicach ich nieruchomości, lecz zaprzestanie przetwarzania danych osobowych Uczestnika poza zakresem należącej do Skarżących nieruchomości, co ma miejsce w tej sprawie, a do czego, jak ustalono, Skarżący nie są uprawnieni. Prezes UODO, ustosunkowując się do wniosku Uczestnika o nakazanie usunięcia jego danych osobowych, wskazał, że stosownie do art. 17 ust. 1 RODO osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi m.in. jedna z okoliczności: dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem (lit. d). Należy zwrócić uwagę na wyłączenie określone w art. 17 ust. 3 RODO. Zdaniem Prezesa UODO materiał dowodowy nie wykazał, aby zachodziła, któraś z przesłanek określonych w art. 17 ust. 3 RODO, chociażby niezbędność przetwarzania do ustalenia, dochodzenia lub obrony aktualnie istniejących roszczeń (lit. e). Skarżący nie wskazali okoliczności, że aktualnie na dzień wydania decyzji nagrania pozyskane z monitoringu z udziałem Skarżącego są niezbędne do celów dowodowych innych postępowań przed organami uprawnionymi. Zdaniem Prezesa UODO, przetwarzanie przez Skarżących danych osobowych Uczestnika za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza nieruchomość należącą do Skarżących, stanowi naruszenie przepisu art. 6 ust. 1 RODO, bo ich prawnie uzasadniony interes nie jest nadrzędny nad prawami i wolnościami Uczestnika. Dlatego Prezes UODO za uzasadnione uznał, na podstawie art. 58 ust. 2 lit. c RODO nakazanie, stosownie do żądania Skarżącego, usunięcia danych osobowych Uczestnika z dotychczas zebranych nagrań. Mocą art. 58 ust. 2 lit. c ww. RODO każdemu organowi nadzorczemu przysługuje uprawnienie nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy RODO. Prezes UODO powołał się też na art. 3 ustawy z 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1568, zwany dalej "k.p.c."), wskazując, że strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Zgodnie z art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. Prezes UODO nie ma przy tym kompetencji do nakazania wycofania dowodu z akt postępowania sądowego, w tym przypadku wizerunku Uczestnika (zob. art. 58 ust. 2 oraz art. 55 ust. 3 RODO). Ochrona danych osobowych nie jest prawem absolutnym i jej celem nie jest uniemożliwianie podejmowania czynności w toku postępowania przed sądem powszechnym (art. 58 ust. 2 oraz art. 55 ust. 3 RODO). Prezes UODO, zgodnie z art. 55 ust. 3 RODO, nie jest właściwy do nadzorowania operacji przetwarzania dokonywanych przez Sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości. Administratorami danych osobowych przetwarzanych w postępowaniach sądowych w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości albo realizacji zadań z zakresu ochrony prawnej, zgodnie z art. 175db ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 334 ze zm.), zwanej dalej p.u.s.p., są sądy. Nadzór nad przetwarzaniem danych osobowych w zakresie działalności sądu rejonowego sprawuje prezes sądu okręgowego, a w zakresie działalności sądu okręgowego - prezes sądu apelacyjnego (art. 175dd § 1 pkt 1 i 2 p.u.s.p.). W odniesieniu do zarzutu przetwarzania głosu Skarżącego poprzez przedmiotowy monitoring, niniejsze postępowanie nie wykazało, aby Skarżeni przetwarzali głos Skarżącego za pomocą monitoringu wizyjnego. Przedłożone przez Skarżącego filmiki z kamery zawierały tylko nagranie obrazu bez dźwięku. Jedyne nagranie głosowe, przedłożone przez Skarżącego, w ocenie organu nie jest nagraniem głosowym pochodzącym z kamery monitoringu. Sam Skarżący przedkładając w postępowaniu ww. nagranie, nie wskazał, że nagranie to pochodzi z kamery monitoringu (zob. pkt 4 stanu faktycznego). Brak jest podstaw, aby ww. nagranie uznać za nagranie pochodzące z monitoringu, także w porównaniu do ośmiu (wszystkich załączonych) filmików z kamery zawierających tylko nagrania obrazu z kamery, bez dźwięku. W konsekwencji brak jest podstaw, aby stwierdzić, że Skarżeni przetwarzają głos Skarżącego za pomocą monitoringu wizyjnego. W tej sytuacji i w ww. kwestii (nagrania głosu) niniejsze postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 t.j.), zwanej dalej Kpa, wobec jego bezprzedmiotowości. Zgodnie z ww. przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Brzmienie powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż w razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ prowadzący to postępowanie obligatoryjnie je umarza. Jednocześnie w literaturze przedmiotu wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 Kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 7 wydanie Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., str. 485). Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 lutego 2008 r. (III SA/Kr 762/2007), cyt. "Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co powoduje, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie co do istoty". Ustalenie przez organ publiczny istnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 Kpa zobowiązuje go, jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, do umorzenia postępowania, nie ma bowiem wówczas podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Prezesa UODO wnieśli o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych ora o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczność wykazania, że Uczestnik stanowi dla Skarżących realne i ciągłe zagrożenie, popełnia na ich szkodę czyny zabronione, zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77, art. 78 w zw. z art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. - przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, z uwagi na niedostateczne ustalenie faktów i ich znaczenia, według obowiązujących przepisów prawa; brak oceny zebranego materiału dowodowego pod kątem rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony; niedostateczne wyjaśnienie przepisów prawa stanowiących podstawę prawną decyzji, a ponadto brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie decyzji na niepełnym materiale, zwłaszcza w zakresie okoliczności, że zasięg kamer monitoringu wizyjnego należących do Skarżących, obejmując swym zasięgiem części publiczne (chodnik, drogę) powoduje, że wizerunek Uczestnika jest przez nich przetwarzany za pomocą monitoringu wizyjnego, gdy monitoring obejmuje wyłącznie należącą do nich nieruchomość i część publiczną (chodnik i drogę) i nie jest skierowany na posesję Uczestnika i nie obejmuje swoim zasięgiem nieruchomości należącej do niego w jakikolwiek sposób, w szczególności w sposób który umożliwiałby przetwarzanie jego wizerunku. Ponadto monitoring wizyjny jest formą zabezpieczenia przed popełnianymi przez Uczestnika na szkodę Skarżących czynami karalnymi; - art. 6 ust. 1 RODO przez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z braku należycie przeprowadzonego postępowania dowodowego, co doprowadziło do uznania, że Skarżący nie wykazali przynajmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO, co umożliwiłoby im w sposób legalny przetwarzać dane osobowe Uczestnika w zakresie wizerunku, gdy stanowi On realne i ciągłe zagrożenie dla osobistego bezpieczeństwa i mienia Skarżących, a organ nie zważył, że Skarżący w odpowiedzi na skargę Uczestnika wyraźnie powołali się na art. 6 ust. 1 lit, d RODO, wskazując, że przetwarzanie przez nich danych osobowych z monitoringu jest spowodowane popełnianiem czynów zabronionych na ich szkodę przez Uczestnika. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnieśli, że zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim nakazuje zaprzestanie przetwarzania danych osobowych, w tym usunięcia zgromadzonych już danych odnośnie wizerunku Uczestnika jest oczywiście nieuzasadniona. Zapadła bowiem bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Prezes UODO bardzo ogólnikowo i powierzchownie wskazał na ustalenia faktyczne, na podstawie których rozstrzygał meritum sprawy. Nie dokonał jednak kluczowych ustaleń co do przetwarzanie danych Uczestnika - wynikającego z prawnie uzasadnionego interesu. Ma to fundamentalne znaczenie, gdyż warunkuje prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków stron postępowania. Skarżący powołali się na art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., podnosząc, że organ w sposób niedostateczny dokonał ustaleń w zakresie okoliczności dotyczących zagrożenia, jakie Uczestnik stanowi dla bezpieczeństwa osobistego i mienia Skarżących. Błędne było stanowisko Prezesa UODO, że Skarżący nie przedłożyli w tym zakresie dowodów, a zgromadzone w toku postępowania dowody w postaci zawiadomienia o popełnieniu czynu zabronionego nie świadczą o powtarzalności bezprawnego zachowania Uczestnika. Skarżący wskazali sygnatury spraw karnych, jakie toczą się z udziałem ich i Uczestnika, wskazując, że w toku jest postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym w G. (zwany dalej "SR") sygn. [...]. SR zgromadził materiał dowodowy, który świadczy o powtarzalności o bezprawności działań Uczestnika, a Skarżący w tej sprawie posiadają status osoby pokrzywdzonej. Rzeczą organu było przeprowadzenie czynności sprawdzających z urzędu, jeżeli uznał, że dowody świadczące o bezprawności działania Uczestnika nie są wystarczające, przez zwrócenie się do Sądu Rejonowego w G. i do organów ścigania o udostępnienie danych w zakresie toczących się postępowań, a w szczególności przez podanie czasokresu i charakteru zarzucanych Uczestnikowi zarzutów. Organ, pozyskując takie informacje, powinien dokonać pogłębionej analizy wszystkich okoliczności sprawy i dokonać oceny czy w tym przypadku nadrzędny charakter wobec prawnie uzasadnionych interesów administratora mają interesy lub podstawowe prawa i wolności Uczestnika. W konsekwencji Prezes UODO nie wyjaśnił przyczyn przetwarzania danych w oparciu o przesłankę legalizującą z art. 6 ust. 1 lit. f RODO, a pomimo tego stwierdził, że przepis ten nie znajduje zastosowanie w okolicznościach sprawy. Zgodnie z ww. przepisem przetwarzanie danych uważa się za legalne, jeżeli jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. 3. Prezes UODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 listopada 2025r., stosownie do art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), dopuścił cztery dokumenty załączone do skargi (pismo ze Straży Miejskiej w G. z [...] stycznia 2025r.; pismo KPP z 14 stycznia 2025r.; pismo z SR z 20 stycznia 2025r., potwierdzające, że pod sygn. akt [...] prowadzone jest postępowanie przeciwko Uczestnikowi o czyn z art. 107 k.w., a Skarżący występuje jako pokrzywdzony; skierowany przez KPP do SR wniosek z [...] września 2023r. o ukaranie Uczestnika o czyn z art. 107 k.w.). II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga jest częściowo uzasadniona. 2. Sąd stwierdza na wstępie, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Prezesa UODO była prawidłowa jedynie w zakresie punktu 2. Zdaniem Sądu organ administracyjny prawidłowo wskazał, że konieczne jest umorzenie postępowanie w zakresie przetwarzania głosu Uczestnika za pomocą monitoringu wizyjnego przez Skarżących. Z ustaleń poczynionych przez ww. organ w toku postępowania wynikało bowiem wyraźnie, że weryfikując nagrania obrazu z kamer monitoringu Prezes UODO nie stwierdził, aby na którymkolwiek nagraniu obrazu z kamery był przetwarzany głos Uczestnika. Jedyne na nagraniu głosowym, znajdującym się na pendrive, oznaczonym "[...]" słychać rozmowę mężczyzn, którzy kłócą się m.in. o dymienie, głośne szczekanie psa, przebijanie nożem opon w aucie. Prezes UODO w wyniku weryfikacji ww. nagrania racjonalnie stwierdził, że nie jest to nagranie dźwięku z kamery monitoringu, a powodem tej oceny było trafne wskazanie, że przy odtwarzaniu brak jest obrazu i bardzo wyraźnie słychać głosy mężczyzn, jakby mikrofon był zaraz przy nich. Także po zakończonej rozmowie słychać dźwięki, jak ktoś zamyka drzwi w samochodzie, a następnie słychać dźwięki po zamknięciu drzwi od środka w samochodzie. Po zamknięciu drzwi w samochodzie zakończono nagrywanie. Prezes UODO słusznie i prawidłowo uznał, że nagranie to przypomina nagranie z dyktafonu, ewentualnie przy użyciu telefonu komórkowego. Ponadto Uczestnik, przedkładając to nagranie nie wskazał, że pochodzi z kamery monitoringu. Zdaniem Sądu ustalenia z tego zakresu poczynione przez Prezesa UODO, jak również dokonane przez ten organ oceny były prawidłowe i zgodne z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Prezes UODO w tym zakresie również prawidłowo zastosował art. 107 § 1 i 3 k.p.a., dając wyraz ustaleniom i ocenom w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd w związku z tym uznał, że zasadne było oddalenie skargi w tej części, na mocy art. 151 P.p.s.a. (punkt drugi sentencji wyroku). 4. Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem punktu 1 zaskarżonej decyzji, uznał, że nie odpowiadała ona prawu procesowemu. Sąd wskazuje, że nie kwestionuje ustaleń Prezesa UODO w zakresie przyjęcia, że monitoring 2 (dwóch) z 3 (trzech) kamer obejmuje oprócz posesji Skarżących, również sąsiednie zabudowania, a także części publiczne (chodnik i drogę, po których także porusza się Uczestnik). Ustalenia te wynikają bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, w tym dokumentów załączonych przez Skarżących. Sąd stwierdza ponadto, że prawidłowe było w związku z tym stanowisko Prezesa UODO, że Skarżący monitorując ww. obszar (części publiczne: chodnik i drogę, po których także porusza się Uczestnik) obowiązani byli stosować przepisy RODO, gdyż przetwarzanie nie dotyczyło wyłącznie ich celów osobistych, czy domowych, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. c RODO. Zdaniem Sądu rację mają jednak Skarżący, że w celu ustalenia stanu faktycznego i realizacji zasady prawdy obiektywnej Prezes UODO był zobowiązany - zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu - do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji do jej załatwienia (art. 7 k.p.a.). Zebranie wszystkich potrzebnych dowodów obliguje organ do ich całościowej oceny (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Następnie, rolą organu jest przedstawienie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu prawnym organ winien wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd po pierwsze stwierdza, że choć Prezes UODO zdecydował się na zastosowanie sankcji z art. 58 ust. 2 lit. c) RODO – przez nakazanie zaprzestania przetwarzania danych osobowych, w tym także usunięcie już zgromadzonych danych w zakresie wizerunku Uczestnika, to jednak z ustaleń organu nie wynika, czy taki wizerunek został faktycznie nagrany, czy też nie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na s. 2 Prezes UODO, odwołując się do weryfikacji nośników, na których utrwalono obraz, wyjaśnił, że na nagraniu z 7 września 2022r. widać kobietę wysiadającą z samochodu i wystawiającą kosze na śmieci na chodnik. Trudno zatem przyjąć, że był to Uczestnik. Natomiast – zdaniem Prezesa UODO – na nagraniu z 4 października 2022r. – widać mężczyznę, który chodzi tam i z powrotem po chodniku i po drodze publicznej, następnie podchodzi do zaparkowanego na chodniku samochodu i lekko przykuca przy jednej i drugiej tylnej oponie samochodu. Wydaje się, jakby trzymał coś w ręce, nie widać wyraźnie. Tym samym Prezes UODO nie wskazał w sposób wyraźny w uzasadnieniu, że ustalił, że Skarżący przy pomocy kamer monitoringu nagrali wizerunek Uczestnika. W konsekwencji bezpodstawne było zobowiązanie przez Prezesa UODO Skarżących do zaprzestania przetwarzania danych osobowych, w tym także usunięcie już zgromadzonych danych w zakresie wizerunku Uczestnika. Warto zauważyć, że poza wskazaniem przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że doszło do nagrania chodnika, drogi publicznej oraz auta zaparkowanego na drodze publicznej, organ nie zidentyfikował osób, które zostały nagrane. Tym samym - zdaniem Sądu nieprawidłowe i przedwczesne było nakazanie zaprzestania przetwarzania danych osobowych osób, których personaliów nie ustalono, a ponadto dokonywanie ocen i możliwości zastosowania bądź nie art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Zdaniem Sądu Prezes UODO w sposób należyty przed wydaniem punktu 1 zaskarżonej decyzji nie rozważył ponadto zastosowania art. 17 ust. 3 RODO w kontekście usunięcia już zgromadzonych danych. Sąd zauważa ponadto, że wprawdzie Prezes UODO, ustosunkowując się do wniosku Uczestnika o nakazanie usunięcia jego danych osobowych, wskazał, że stosownie do art. 17 ust. 1 RODO osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi m.in. jedna z następujących okoliczności: dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem (lit. d). Prezes UODO trafnie też podniósł, że należy zwrócić uwagę na wyłączenie określone w ust. 3 ww. przepisu, ale – zdaniem Sądu – przedwczesne i nieprawidłowe było uznanie przez organ, że Skarżący nie wykazali, aby zachodziła, któraś z przesłanek określonych w art. 17 ust. 3 RODO, chociażby niezbędność przetwarzania do ustalenia, dochodzenia lub obrony aktualnie istniejących roszczeń (lit. e). Sąd wskazuje, że Prezes UODO pominął istotną w sprawie okoliczność daty dokonanych przez Skarżących nagrań, a także na przedłożony przez Skarżących dowód w postaci zawiadomienia z KPP z 7 września 2023r. oraz podania sygnatur spraw sądowych, które są w toku ([...] – k. [...] akt administracyjnych). W ww. zawiadomieniu wskazano daty, w których dochodziło do zdarzeń (m.in. dokuczania przez obrażanie, utrudnianie wjazdu na podwórko, robienie zdjęć, zniszczenie opon), do których doszło "w bliżej nieokreślonym okresie – do dnia [...] października 2022r.", jak również wyjaśniono, że Skarżący jest w tej sprawie pokrzywdzonym, a wniosek o ukaranie przekazano do Sądu Rejonowego. Tym samym - zdaniem Sądu – skoro z materiału dowodowego sprawy nie wynikało, aby Skarżący przed ani po tej dacie – czyli po [...] października 2022r. – dokonywali jakichkolwiek nagrań Uczestnika (organ wskazuje na mężczyznę i kobietę bez ustalenia ich personaliów), to wbrew stanowisku Prezesa UODO wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mieli obowiązku wykazywania aktualnego i realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa ich i ich mienia po [...] października 2022r. Z dowodów załączonych przez Skarżących wynikało, że właściwy organ uznał, że zasadne jest przekazanie zawiadomienia o ukaraniu Uczestnika do Sądu Rejonowego, co do czynów sprzed [...] października 2022r. Tym samym w ocenie Sądu kwestia ciągłości zagrożenie i jego realności, na którą powołuje się Prezes UODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – powinna być uwzględniona przez organ z urzędu w określonej dacie - do [...] października 2022r. i należycie rozpatrzona, w związku z art. 17 ust. 3 RODO. Skarżący bowiem powoływali się na złożenie zawiadomienia na Policję w odniesieniu do Uczestnika, a także wskazywali na konkretne sygnatury spraw sądowych, powołując się na status pokrzywdzonych (k. [...] akt administracyjnych). Dodatkowo Skarżący w postępowaniu przed Sądem administracyjnym przedłożyli cztery dokumenty, które Sąd dopuścił jako dowody w sprawie – na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd wskazuje, że z pisma Straży Miejskiej z 7 stycznia 2025r. wynika, że organ ten poinformował Skarżącą (w związku z jej zapytaniem z 31 grudnia 2024r.), że Straż Miejska przeprowadziła 6 interwencji, które dotyczyły Skarżących i Uczestnika w okresie od 2019r. do 2021r., a szczegółowe dane przekazano przy piśmie z 4 września 2004r. Sądowi Rejonowemu. Dodatkowo Straż Miejska wskazała, że Skarżąca nie ma interesu prawnego w uzyskaniu informacji o szczegółowym przebiegu interwencji, a właściwy organ powinien zwrócić się do Straży Miejskiej o nadesłanie materiałów. Również KPP w piśmie z 14 stycznia 2025r. wskazała (w odpowiedzi na pismo Skarżącej z 31 grudnia 2024r.), że szczegółowe informacje dotyczące zakresu oraz liczby wykonanych czynności, w tym zgłoszonych interwencji, udostępniane są wyłącznie na żądanie uprawnionych organów, w związku z prowadzonym przez nie postępowaniem. Natomiast SR w piśmie skierowanym do Skarżącej 20 stycznia 2025r., potwierdził, że pod sygn. akt [...] prowadzone jest postępowanie przeciwko Uczestnikowi o czyn z art. 107 k.w., a Skarżący występuje w tym postępowaniu jako pokrzywdzony. Warto też wskazać, że KPP skierował do SR wniosek z [...] września 2023r. o ukaranie Uczestnika o czyn z art. 107 k.w. Powyższe przedłożone w postępowaniu przed Sądem administracyjnym dowody, jak również te znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy (k. [...] akt administracyjnych) wskazują, że Prezes UODO nie poczynił w toku postępowania administracyjnego wystarczających - w świetle art. 7 i art. 77 k.p.a. - ustaleń faktycznych, a mimo to przyjął, że Skarżący nie wykazali przesłanki z art. 17 ust. 3 lit. e) RODO. Kwestia ta oraz jej ocena, stosownie do art. 80 k.p.a., miała fundamentalne znaczenie w świetle zastosowanego przez organ art. 17 ust. 1 RODO, gdyż warunkowała prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków stron postępowania. Przedwczesne i wadliwe było zatem uznanie przez Prezesa UODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ujawnione w toku postępowania, na określone daty nagrania pozyskane z monitoringu prowadzonego przez Skarżących, które stanowiły dowody w postępowaniu karnym należało usunąć, tylko z tego powodu, że postępowanie przed Sądem Rejonowym nie zostało zakończone prawomocnie. Zdaniem Sądu Prezes UODO pominął przede wszystkim, że Skarżący w toku postępowania administracyjnego przedłożyli dowody wskazujące na wszczęcie postępowania przed właściwymi organami, w tym przed Sądem Rejonowym, podali konkretne sygnatury spraw. Zdarzenia dotyczące tych spraw miały miejsce w okresie, którego dotyczyły nagrania z kamer monitoringu. Prezes UODO nie uwzględnił też, że Skarżący nie mają wpływu na podejmowane przez właściwe organy czynności procesowe, ani na czas ich podejmowania. Skarżący w toku postępowania przed Prezesem UODO przedstawili dowody, którymi dysponowali na określony dzień, wskazując przy tym sygn. spraw, w której Skarżący jest pokrzywdzonym, a Uczestnika dotyczy wniosek o ukaranie, wskazując zatem, że przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora (art. 17 ust. 3 lit. f) RODO). Tym samym organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie, kierując się zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz zasadą zaufania do organów administracyjnych, wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a., powinien te okoliczności uwzględnić, a w razie wątpliwości, podjąć właściwe działania, które przyczyniłyby się należytego ustalenia i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Prezes UODO ma obowiązek bowiem, także na mocy art. 8 § 1 k.p.a. uwzględniać zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sprawie tego zabrakło. Skoro bowiem Skarżący w toku postępowania wskazali na toczące się postępowanie o sygn. akt [...] i [...], w których możliwe było zgromadzenie materiału dowodowego świadczącego o powtarzalności bezprawności działań Uczestnika, a Skarżący powoływali się na legalność przetwarzania danych osobowych, to Prezes UODO kwestię tę powinien rozważyć i ocenić w kontekście art. 17 ust. 3 lit. e) RODO w sposób wyraźny, a nie tylko przez odwołanie się do treści przepisów RODO. Prawnie uzasadniony interes administratora należy rozumieć jako interes prawnie dopuszczony, niesprzeczny z porządkiem prawnym. Kwantyfikatorem rozstrzygającym o dopuszczalności przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO jest charakter relacji istniejącej pomiędzy administratorem danych osobowych a osobą, której dane podlegają przetwarzaniu. Jeżeli z charakteru tej relacji da się racjonalnie wywieść, że przetwarzanie danych osobowych jest niezbędne do zrealizowania przez administratora celu wynikającego z tej relacji i jest to cel przez prawo dopuszczony, to zastosowanie ww. przepisu będzie uzasadnione, chyba że interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której przetwarzane dane dotyczą będą nadrzędne wobec interesu administratora. Niedostateczne rozważenia przez organ relacji istniejącej pomiędzy administratorem danych osobowych a osobą, której dane podlegają przetwarzaniu, nie pozwala na uznanie, że Prezes UODO w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące przepisy RODO, szczególnie, gdy nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, czy rzeczywiście doszło do przetwarzania danych osobowych, w tym wizerunku Uczestnika przez Skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego. 4. Zdaniem Sądu, Prezes UODO, ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni powyższe rozważania Sądu, stosownie do art. 153 P.p.s.a. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie punktu pierwszego (punkt 1 sentencji wyroku). Orzeczenie z punktu trzeciego sentencji wyroku o zasądzeniu na rzecz Skarżących od Prezesa UODO kosztów postępowania sądowego (wpisu) ma uzasadnienie w art. 200 i 209 P.p.s.a.