II SA/Wa 31/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Andrzej Kołodziej, WSA, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej oddala skargę. II SA/Wa 31/06 UZASADNIENIE Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2005r. Komendant Powiatowy Policji w P. na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2, § 6 oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789), obniżył K. G. nagrodę roczną za 2004r. do wysokości 50 % jednomiesięcznego uposażenia. Z uzasadnienia rozkazu wynika, że prawomocnym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. ww. funkcjonariuszowi została wymierzona kara dyscyplinarna nagany. Powyższe stanowiło w myśl przepisów powołanych jako podstawa rozkazu, obligatoryjną przesłankę uzasadniającą obniżenie nagrody rocznej. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że obniżenie nagrody w maksymalnej wysokości przewidzianej w § 4 powołanego wcześniej rozporządzenia ma swoje uzasadnienie w charakterze w popełnionych przez K. G. przewinień dyscyplinarnych. Zdaniem organu odmowa wykonania polecenia przełożonego oraz używanie wobec niego słów obraźliwych świadczy o wyjątkowej naganności popełnionych przewinień służbowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. G. od rozkazu z dnia [...] października 2005r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżony rozkaz stanowi realizację dyspozycji przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, zaś obniżenie nagrody rocznej o 50 % zostało przez organ I instancji prawidłowo uzasadnione charakterem popełnionych przez funkcjonariusza przewinień dyscyplinarnych. Powyższy rozkaz stał się przedmiotem skargi K. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi skarżący zarzucił naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Nadto zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 8, 10 § 2, 75 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa, które to naruszenia miały istotny wpływ na treść rozkazu. W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonego rozkazu wskazuje na to, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, nie wykazał, które fakty uznał za udowodnione, a którym dowodom odmówił wiarygodności. Wymienione nieprawidłowości w postępowaniu odwoławczym, zdaniem skarżącego, doprowadziły do nieuzasadnionego, dokonanego w maksymalnej wysokości, obniżenia nagrody rocznej przysługującej mu za 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona w całości. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, nagrodę roczną obniża się o 20 % - 50 % kwoty obliczonej w sposób określony w § 1 w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Z powyższego przepisu wynika, iż decyzja w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej funkcjonariuszowi policji w przypadku, gdy w prawomocnie zakończonym postępowaniu został uznany winnym zarzucanych czynów, nie została pozostawiona uznaniu administracyjnemu, lecz jej wydanie stanowi obowiązek organu administracji publicznej. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem wobec skarżącego zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...]. Orzeczeniem tym skarżący został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, za co wymierzono mu karę nagany. W ustalonym stanie faktycznym zaistniała zatem przesłanka obligująca organ na podstawie analizowanego przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia do obniżenia nagrody rocznej skarżącemu. Stosownie do ww. przepisu nagrodę roczną obniża się w granicach od 20 - 50 % jednomiesięcznego uposażenia. Organy obu instancji wyczerpująco uzasadniły powody dla których obniżenie nagrody nastąpiło w maksymalnej wysokości. Z oceną tą należy się zgodzić. Mając na uwadze taką konstrukcję przepisu należy wyjaśnić, iż Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zakwestionowania wysokości dokonanego obniżenia, z tym jednak zastrzeżeniem, że mieści się ono w granicach określonych w przepisie, zostało dokonane we właściwej formie i przez właściwy organ oraz prawidłowo uzasadnione. Z uwagi na to, że zaskarżonemu rozkazowi nie można zarzucić naruszenia powyżej określonych zasad, zarzuty skargi nie są trafne. W szczególności niezasadny jest zarzut nieustosunkowaniu się przez organ do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. Trzeba zauważyć, że dotyczą one ustaleń poczynionych przez organ w innym (dyscyplinarnym) postępowaniu. Jak już wcześniej wskazano orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne przed wydaniem zaskarżonego rozkazu. Zarzuty podnoszone pod adresem prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego nie mogły mieć żadnego wpływu w postępowaniu w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.