II SA/Wa 312/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. sprawa ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie inne świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym oddala skargę Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) zw. dalej "k.p.a.", art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2061 oraz z 2023 r. poz. 1463 i 1872) oraz art. 23 ust. 3 pkt 1 i 4 w zw. z art. 47 ust. 1-3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1623 oraz z 2023 r. poz. 1872) zw. dalej "ustawa o zakwaterowaniu", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] września 2023 r., nr [...], odmawiającej K.S. wypłaty odprawy mieszkaniowej po zmarłym mężu T.S. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Dnia 17 maja 2023 r. starszy szeregowy T.S. złożył do Dyrektora wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej, w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2023 r. na podstawie rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Pancernej. T.S. służył w jednostce Wojskowej nr [...]w [...]. W dniu [...] czerwca 2023 r. K.S. dostarczyła do Dyrektora odpis skrócony aktu zgonu T.S., z którego wynikało, że zmarł w dniu [...] czerwca 2023 r. w miejscowości [...], jak również złożyła wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej po śmierci ww. żołnierza, załączając do wniosku odpis skrócony aktu małżeństwa oraz zaświadczenie o zameldowaniu jej na pobyt stały od 8 maja 2013 r. do pod adresem ul. [...] w [...]oraz zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt czasowy T.S. od 15 października 2018 r. do 15 października 2024 r. pod ww. adresem. Na wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej K.S. uczyniła adnotację o treści: "Oświadczam, że mąż od 09.02.2023 r. do dnia śmierci przebywał pod adresem ul. [...]". Decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...] Dyrektor umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem T.S. w związku z jego bezprzedmiotowością. Natomiast pismem z 6 lipca 2023 r. zawiadomiono K.S., zw. dalej "skarżącą", o wszczętym z jej wniosku z 28 czerwca 2023 r. postępowaniu administracyjnym w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej po zmarłym mężu T.S., pouczając o przysługujących stronie prawach i obowiązkach wynikających z przepisów k.p.a. Dyrektor, po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...] orzekł o odmowie wypłaty skarżącej odprawy mieszkaniowej, z uwagi na niespełnienie przesłanki uprawniającej do przyznania odprawy, tj. brak wspólnego zamieszkiwania z żołnierzem zawodowym w dniu jego śmierci. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że skarżąca nie zamieszkiwała wspólnie z T.S. w dniu jego śmierci, bowiem postępowanie wyjaśniające wykazało, że skarżącą mieszkała przy ul. [...] w [...], zaś żołnierz zawodowy w dniu śmierci zamieszkiwał przy ul. [...] w [...], zatem pod innym adresem niż jego żona. Rozpoznając wniesione przez skarżącą odwołanie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, postanowił o przeprowadzeniu z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie uznając, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 136 § 1 w zw. z art. art. 50 k.p.a., skarżąca została wezwana do potwierdzenia lub zdementowania informacji o złożonym przez nią w pozwie o rozwód, której sąd nadał sygnaturę [...], a w przypadku złożenia pozwu o rozwód do przesłania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii tego pozwu. W piśmie z 13 listopada 2023 r. skarżąca potwierdziła fakt złożenia do sądu pozwu o rozwód i nadanie sprawie wskazanej wyżej sygnatury, jednak postępowanie to zostało umorzone w związku ze śmiercią T.S., a sam odpis pozwu nie został przed śmiercią doręczony pozwanemu. Zgodnie ze złożonymi przez skarżącą wyjaśnieniami zarówno pozew jaki i odpis pozwu miał znajdować się w aktach sprawy, co miało stanowić wyjaśnienie okoliczności braku możliwości przekazania jego kopii organowi odwoławczemu. W dniu 31 października 2023 r. M.S. przesłała kopię pozwu o rozwód datowanego na dzień 5 czerwca 2023 r. z powództwa skarżącej przeciwko T.S. Pismem z dnia 20 listopada 2023 r. organ odwoławczy wezwał M.S. do złożenia wyjaśnień na piśmie, w jakich okolicznościach weszła w posiadanie pozwu o rozwód. Natomiast pismem z dnia 21 listopada 2023 r., organ odwoławczy wezwał skarżącą do zaprzeczenia prawdziwości dokumentu i udowodnienia tych okoliczności, ewentualnie potwierdzenia niezmienionej treści pozwu o rozwód. W dniu 30 listopada 2023 r. do organu odwoławczego wpłynęła odpowiedź M.S., która wyjaśniła, że pozew o rozwód został dołączony przez skarżącą do pozwu jaki złożyła skarżąca wobec rodziców żołnierza (W. i E. S.) o przyrzeczenie mieszkania. M.S. zwróciła uwagę na fakt złożonych w treści pozwu rozwodowego oświadczeń skarżącej, tj. o zupełnym i trwałym rozkładzie małżeństwa oraz o tym, że strony nie zamieszkują ze sobą wspólnie oraz o wniosku powódki o nieorzekaniu o wspólnym mieszkaniu. W dniu 6 grudnia 2023 r. do organu odwoławczego wpłynęła odpowiedź skarżącej, w której potwierdza rzetelność i tożsamość przesłanej przez świadka kopii pozwu o rozwód z tym złożonym przez skarżącą. Skarżąca podniosłą jednocześnie, że żołnierz we własnym wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej wskazał do jej wyliczenia normę na żonę K.S. Pismem z 7 grudnia 2023 r. organ odwoławczy zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania odwoławczego oraz poinformował o przysługujących prawach. Organ odwoławczy wskazał, że warunkiem koniecznym do wypłaty odprawy mieszkaniowej członkowi rodziny po śmierci żołnierza zawodowego, na jego wniosek, co stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji, jest istnienie przesłanek określonych w art. 23 ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu. Co do zasady, odprawa mieszkaniowa przysługuje w razie śmierci żołnierza zawodowego, który do dnia śmierci nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6 - wspólnie zamieszkałym: małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym i osobom przysposabiającym - o ile żołnierz zawodowy, do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej lub którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową. Tym samym by uzyskać uprawnienie do wypłaty odprawy mieszkaniowej w razie śmierci żołnierza zawodowego, członek rodziny musi wspólne zamieszkiwać z żołnierzem zawodowym w dniu jego śmierci, a przy tym żołnierz zawodowy do dnia śmierci musi nabyć prawo do emerytury wojskowej lub jego śmierć musi mieć związek z pełnieniem służby. Dopiero łączne spełnienie tych warunków umożliwia realizację prawa do odprawy mieszkaniowej. Organ odwoławczy wskazał, że śmierć T.S. nastąpiła w dniu [...] czerwca 2023 r. i na dzień śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej w związku z długoletnią służbą wojskową liczoną od dnia [...] listopada 2008 r., która wynosiła 15 lat, 2 miesiące i 19 dni. Natomiast oceniając wspólne zamieszkiwanie wnioskującego członka rodziny (żony-K.S.) o odprawę mieszkaniową ze zmarłym żołnierzem zawodowym w dniu jego śmierci, w rozumieniu art. 23 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu organ odwoławczy podzielił ustalenia, jak i ocenę organu I instancji, podtrzymując stanowisko o niezamieszkiwaniu skarżącej ze zmarłym żołnierzem w dniu jego śmierci. Na tę ocenę miały wpływ: pismo rodziców zmarłego T.S., oświadczenia siostry M.S., oświadczenia 23 sąsiadów, karta medyczna czynności ratunkowych, oświadczenie M.B., oświadczenia i informacje składane przez samego żołnierza, które organ odwoławczy podzielił i przyjął za własne. Oprócz okoliczności podniesionych przez M.S. (siostrę zmarłego T.S.), tj. wniosku skarżącej o nie orzekaniu o wspólnym zamieszkiwaniu, jak i oświadczeń skarżącej co do rozkładu (trwałego i zupełnego) pożycia małżeńskiego i braku wspólnego zamieszkiwania z mężem organ odwoławczy zauważa, że sama skarżąca wskazała w petitum pozwu adres pozwanego (właściwy do korespondencji) na dzień 5 czerwca 2023 r. - ul. [...] w [...]. Ponadto nie uszło uwadze organu odwoławczego, że skarżąca uchylała się od przedłożenia organowi odwoławczemu kopii złożonego pozwu rozwodowego, twierdząc. że wszystkie jego egzemplarze zostały złożone w sądzie, tymczasem skarżąca posługiwała się tym dokumentem w innych wszczętych postępowaniach. Z tych względów organ odwoławczy nie dał wiary oświadczeniom skarżącej co do wspólnego zamieszkiwania ze zmarłym żołnierzem w dniu jego śmierci. Co więcej, sam żołnierz składając wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej w dniu 17 maja 2023 r. wskazał, że z żoną jest w separacji przez co nie zamieszkują już razem, wyjaśniając jednocześnie, że podany adres na ul. [...] jest adresem jego zameldowania. Odnosząc się do zastosowanego wobec zmarłego żołnierza środka zapobiegawczego, skarżąca podkreślała, że był to środkiem zapobiegawczy czasowy, orzeczony na 3 miesiące, tj.: od 9 lutego 2023 r. do 9 maja 2023 r. Jednak okoliczności sprawy obrazują, że T.S. nie wrócił na ul. [...] zamieszkiwać wspólnie z żoną, lecz pozostał do dnia nieszczęśliwego wypadku (w dniu [...] czerwca 2023 r.) na ul. [...], skąd został zabrany karetką i przewieziony do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego. W ocenie organu odwoławczego nie przedstawiała żadnej wartości dowodowej przedłożona przez skarżącą polisa ubezpieczeniowa (na sprzęt) z 19 stycznia 2023 r., z uwagi na fakt, że była zawarta przed dniem orzeczenia o środku zapobiegawczym, jak i dużo przed datą śmierci skarżącego. Odnosząc się zaś do wskazania przez żołnierza we wniosku o odprawę mieszkaniową normy na żonę organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu, że członków rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej żołnierzowi powierzchni użytkowej podstawowej jest małżonek, niezależnie od tego czy wspólnie zamieszkują. Tylko "w przypadku orzeczenia rozwodu, w ilości norm nie uwzględnia się norm na byłego małżonka" (art. 47 ust. 1 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu). Skargę na decyzję Prezesa z dnia [...] stycznia 2024 r. wniosła K.S. Zaskarżając decyzję w całości zarzuciła wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 23 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 47 ust. 1-3 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez błędne uznanie przez organy, że skarżąca nie wypełniła wszystkich ustawowych przesłanek uzasadniających wypłatę odprawy mieszkaniowej, wskazując, że jako żona po zamarłym żołnierzu zawodowym T.S., nie zamieszkiwała wspólnie z mężem w dniu jego śmierci; - art. 80 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez dokonanie przez organy wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanego art. 23 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 47 ustawy o zakwaterowaniu i wydanie decyzji naruszających przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwą ocenę związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy analizą stanu faktycznego, który legł u podstaw rozstrzygnięcia sprawy, a dokonaniem ustalenia, że w momencie zgonu odwołująca się nie zamieszkiwała ze zmarłym żołnierzem, w szczególności w świetle wskazanych wyżej przepisów prawa, a także art. 25 k.c. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że istotną okolicznością, która miała wpływ na rozstrzygnięcie, a której organy nie wzięły pod uwagę, była choroba alkoholowa męża skarżącej. Nadmierne spożywanie alkoholu i związana z tym przemoc domowa stosowana wobec niej co skutkowało wydaniem przez Prokuratora Działu ds. Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] m.in. nakazu opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu przy ul. [...] w [...] (na okres trzech miesięcy), zakazu przebywania w tym lokalu, a także zakaz kontaktowania się w sposób bezpośredni lub za pomocą środków telefonicznych i teleinformatycznych ze skarżącą. Zdaniem skarżącej nie zmienia to faktu, że T.S. do dnia śmierci pozostawał w związku małżeńskim a powołane przez skarżącą okoliczności świadczą o istniejących relacjach małżeńskich i pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że w sprawie zachodzi przesłanka zamiaru stałego pobytu żołnierza z rodziną, którą założył. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a." sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c pkt 2 p.p.s.a). Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Prezesa AMW w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdza, że odpowiadała ona prawu, zarówno materialnemu, jak i procesowemu, tym samym żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł być uznany za zasadny. Sąd stwierdza przede wszystkim, że wbrew stanowisku skarżącej prezentowanemu w skardze, organy administracyjne obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 23 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a w związku z art. 47 ustawy o zakwaterowaniu. Przepis art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu reguluje, że odprawa mieszkaniowa w razie śmierci żołnierza zawodowego, który do dnia śmierci nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, o ile do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej - przysługuje wspólnie zamieszkałym z nim w dniu jego śmierci: małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym i osobom przysposabiającym. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu osobom, o których mowa w art. 23 ust. 3, przysługuje odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, wypłacana uprawnionym w częściach równych w wysokości obliczonej według ilości norm przysługujących zmarłemu żołnierzowi w dniu jego śmierci. Rację miały w związku z tym organy administracyjne, że w sprawie niespornym było, że żołnierz zmarł w dniu [...] czerwca 2023 r. i do tego dnia nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, ale do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej. Prawidłowe było również przyjęcie przez organy obu instancji, że w sprawie należało poczynić ustalenia czy członek rodziny żołnierza, wnioskujący o wypłatę odprawy mieszkaniowej, tj. wdowa, spełnia warunek wspólnego zamieszkiwania z żołnierzem (zwolnionym ze służby) w dacie jego śmierci. Wymóg ten wynikał z ww. przepisu prawa materialnego – z art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu. Sformułowanie użyte w tym przepisie "wspólnie zamieszkałym z nim w dniu jego śmierci" należy odnieść do tych członków rodziny żołnierza, z którymi zaspokajał on potrzeby mieszkaniowe. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji organu I instancji oraz utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji Prezesa AMW doszło do zebrania i oceny z uwzględnieniem zasad logicznego i racjonalnego rozumowania całokształtu okoliczności faktycznych sprawy. Organy administracyjne obu instancji nie negują wspólnego zamieszkiwania skarżącej z mężem do czasu, kiedy stan zdrowotny męża nie pozwalał już na faktyczne zamieszkiwanie pod jednym adresem. Świadczy o tym postanowienie prokuratorskie oraz złożony pozew rozwodowy, a nadto fakt, iż po okresie izolacji żołnierz (nakazany postanowieniem prokuratorskim) nie powrócił do mieszkania w którym zamieszkiwał wcześniej wspólnie ze skarżącą. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że wspólne zamieszkiwanie małżonków ustało jeszcze przed śmiercią męża skarżącej. Należy również dostrzec, że ustawodawca nie czyni jakichkolwiek wyjątków, uzasadniających brak wspólnego zamieszkiwania w chwili śmierci żołnierz, zatem powody dla których małżonkowie wspólnie nie zamieszkiwali są dla ustawodawcy obojętne. Tym samym podnoszone przez skarżącą powody nie zamieszkiwania wspólnego z małżonkiem pod jednym adresem w dniu jego śmierci są w niniejszej sprawie irrelewantne. Odnosząc się do utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, że o miejscu zamieszkiwania decydują występujące łącznie dwie przesłanki faktyczne: przebywanie w znaczeniu fizycznym w określonej miejscowości (corpus - czynnik zewnętrzny) i zamiar stałego pobytu (animus - czynnik wewnętrzny). O miejscu zamieszkania rozstrzyga zatem całokształt okoliczności wskazujących na stan faktyczny przebywania (w sensie fizycznym), połączony z zamiarem takiego przebywania. Zamiar stałego pobytu może przejawiać się przez zlokalizowanie w danej miejscowości tzw. stałego ogniska domowego. Przy ustalaniu zamiaru stałego pobytu chodzi nie tylko o związki natury ekonomicznej, ale emocjonalnej lub rodzinnej. W tym kontekście nie sposób dać wiarę oświadczeniu skarżącej o wspólnym zamieszkiwaniu z małżonkiem w dniu jego śmierci, w sytuacji gdy wszczęte już było postępowanie w sprawie o rozwód, które zostało zainicjowane pozwem z którego jednoznacznie wynikało o zupełnym i trwałym rozkładzie pożycia małżeńskiego oraz że razem już nie zamieszkują. To stwierdzenie skarżącej potwierdza, że tak corpus, jak i animus pod wspólnym adresem (ul. [...] w [...]) ustał. Jednocześnie, w aktach sprawy znajdowała się wystarczająca liczba dowodów świadczących o wspólnym zamieszkiwaniu żołnierza z rodzicami (ul. [...] w [...]) co było podyktowane potrzebami tak zdrowotnymi (choroba alkoholowa) jaki i potrzebami mieszkaniowymi, o jakie chodzi ustawodawcy w art. 23 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 w związku z art. 47 ustawy o zakwaterowaniu, należało decyzję Prezesa AMW uznać za prawidłową. Podkreślenia również wymaga, że art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu daje żołnierzowi możliwość wskazania tego dnia ze służby, na który chciałby liczyć nomy na członków rodziny. Nie oznacza to, że wpisanie żony we wniosku o odprawę czyni z niej osobę uprawnioną do odprawy. Zmiana tegoż przepisu ustawą o obronie Ojczyzny (art. 713 pkt 5 lit. a) z dniem 23 kwietnia 2022 r. spowodowała, że w przypadku rozwiązania małżeństwa w czasie między dniem wskazanym przez żołnierza do naliczenia norm w odprawie a dniem wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej - norma na rozwiedzionego małżonka nie przysługuje - art. 47 ust. 1 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Sąd nie podziela zarzutów stawianych w skardze, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony prawidłowo i przeczy wspólnemu zamieszkiwaniu skarżącej z małżonkiem, który jest warunkiem sine qua non nabycia prawa do odprawy mieszkaniowej przez członka rodziny zmarłego żołnierza. Zdaniem Sądu oceny wyrażane przez organ odwoławczy mieściły się w dyspozycji art. 80 k.p.a. Nie sposób tym samym uznać, że naruszono którykolwiek z przepisów procesowych wskazanych w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.