II SA/Wa 3126/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Michał Sułkowski, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej w formie zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony oddala skargę Uchwałą nr [...] z [...] czerwca 2021 r., Zarząd Dzielnicy [...] (dalej jako "organ" lub "Zarząd"), rozpoznając wniosek W. P. (dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżący"), działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik Nr 9 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r., poz. 8814 oraz dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 13139) i § 35 ust. 1 w zw. § 4, § 7 ust. 2 pkt 7, § 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 8 oraz § 43 ust. 3 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz.14836 oraz Dz. Urz. Woj. Maz. z 2020 r. poz. 5791, dalej też jako "uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali") odmówił zakwalifikowania wnioskodawcy do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchwałą Nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. Zarząd skierował wnioskodawcę do zawarcia umowy najmu tymczasowego pomieszczenia nr 27 położonego w budynku przy ul. [...] w [...] na czas oznaczony, tj. na okres 2 miesięcy. Umowa najmu została zawarta w dniu [...] września 2019 r. Osobą uprawnioną do zamieszkiwania we wskazanym tymczasowym pomieszczeniu był wyłącznie wnioskodawca. Wcześniej wnioskodawca zamieszkiwał w lokalu nr 22 przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy dla [...] w [...] wydał postanowienie o sygn. akt [...] o przysądzeniu przysługującego wcześniej wnioskodawcy prawa własności przedmiotowego lokalu osobie prywatnej. W związku z tym komornik sądowy prowadzący postępowanie egzekucyjne mające na celu wprowadzenie wierzyciela w posiadanie przedmiotowego lokalu wystąpił do Dzielnicy [...] o zapewnienie dla wnioskodawcy tymczasowego pomieszczenia. Organ wskazał, że tymczasowe pomieszczenie nr 27 przy ul. [...] w [...] składa się z 1 pokoju o powierzchni mieszkalnej 10,26 m2 i przedpokoju. Powierzchnia użytkowa wynosi 14,27 m2. W lokalu zamieszkuje wnioskodawca wraz z synem – l. P. oraz M. A., który według informacji wskazanych we wniosku jest pasierbem wnioskodawcy. Od lipca 2020 r. opłaty za lokal nie są wnoszone. Na koncie lokalu występują zaległości w opłatach czynszowych w wysokości 2 989,90 zł (stan na dzień 10 maja 2021 r., miesięczny przypis 275,75 zł). Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o udzielenie pomocy mieszkaniowej w formie najmu lokalu na czas nieoznaczony. Zgodnie z obowiązującymi zasadami najmu lokali mieszkalnych określonymi w uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali istnieje podstawa prawna rozpatrywania przez zarządy dzielnic wnioskowo udzielenie pomocy mieszkaniowej złożonych przez osoby zajmujące tymczasowe pomieszczenia. Zarząd wskazał, że zgodnie z treścią § 4 ww. uchwały pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz w § 7 z zastrzeżeniem § 8 i § 9. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 7 ww. uchwały warunek określony w ust. 1 (tj. kryterium metrażowe) nie dotyczy osób zajmujących tymczasowe pomieszczenia wynajęte im przez Miasto. Należy jednak wskazać, że tymczasowe pomieszczenie nr 27 przy ul. [...] w [...] zostało wynajęte wyłącznie wnioskodawcy. Natomiast M. A. i I. P. nie zostali wskazani w umowie najmu przedmiotowego tymczasowego pomieszczenia, jako najemcy ani jako osoby uprawnione do wspólnego zamieszkiwania wraz z najemcą. M. A. i I. P. zostali zgłoszeni do opłat za lokal w dniu [...] listopada 2019 r., tj. po złożeniu w dniu [...] listopada 2019 r. wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej oraz na dzień przed wygaśnięciem zawartej z wnioskodawcą umowy najmu tymczasowego pomieszczenia. Wobec tego M. A. i I. P. nie są osobami zajmującymi tymczasowe pomieszczenie wynajęte im przez Miasto, o których mowa w ww. § 7 ust. 2 pkt 7 uchwały. Organ wyjaśnił, że ponieważ wniosek został złożony przed 1 marca 2020 r., w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis § 5 ust. 3 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, zgodnie z którym o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego. Stosownie do przepisu § 43 ust. 3 uchwały, przepisy § 5 ust. 3 mają zastosowanie wyłącznie do spraw, w których wniosek o pomoc mieszkaniową został złożony w oparciu o ww. uchwałę. Wnioskodawcę kilkakrotnie (pisemnie, mailowo oraz telefonicznie) wzywano do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez dostarczenie dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia analizy wniosku, a w szczególności zaświadczeń potwierdzających zadeklarowane dochody. Ze złożonej deklaracji o dochodach wynika, że jedyny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawcy pochodzi z tytułu umowy o pracę M. A. Informacje te nie zostały potwierdzone z uwagi na brak dostarczenia niezbędnych dokumentów dotyczących uzyskiwania (bądź nie) dochodów przez wnioskodawcę oraz I. P. (np. zaświadczenia z urzędu pracy czy figurowali, jako osoby bezrobotne lub zaświadczenia z ZUS, czy byli zgłoszeni do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego). Ze zgromadzonych dokumentów wynika jedynie, że wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą (działalność taksówek osobowych), która została zawieszona w dniu [...] marca 2018 r. Organ wskazał, że wnioskodawcę wezwano również do spłaty zaległości figurujących na koncie zajmowanego tymczasowego pomieszczenia. Jednakże, pomimo odbioru wysyłanej korespondencji, wniosek nie został uzupełniony o wszystkie wymagane dokumenty, jak również zadłużenie nie zostało spłacone. W związku z powyższym, brak jest możliwości ustalenia średniego miesięcznego dochodu trzyosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia deklaracji, a tym samym ustalenia, czy wnioskodawca spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w przepisie § 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Ponadto zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy. Natomiast w świetle § 32 ust. 8 tej uchwały niezłożenie oświadczeń i dokumentów w wyznaczonym terminie umożliwiających przeprowadzenie analizy, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Zarząd odmówił zakwalifikowania wnioskodawcy do udzielenia pomocy mieszkaniowej, bowiem pomimo prowadzonej korespondencji nie dostarczył wymaganych dokumentów. Dodatkowo wnioskodawca udostępnił wskazane wyłącznie dla niego tymczasowe pomieszczenie osobom do tego nieuprawnionym oraz na koncie zajmowanego tymczasowego pomieszczenia występują zaległości w opłatach, a wnioskodawca nie podpisał i nie realizuje umowy o spłacie zadłużenia. Wniosek uzyskał też negatywną opinię Komisji Mieszkaniowej. Pismem z [...] sierpnia 2021 r. wnioskodawca wniósł skargę na ww. uchwałę organu. W złożonej skardze mającej charakter opisowy skarżący poruszył kwestię wysokich jego zdaniem opłat za zajmowane tymczasowe pomieszczenie. Wskazał, że wbrew temu co podnosi organ, zostały złożone kompletne dokumenty. Wniósł o sądowe przydzielenie mieszkania socjalnego na czas nieokreślony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi wskazał, że oświadczenia woli dotyczące najmu lokali mieszkalnych mają charakter cywilnoprawny. Roszczenia związane z zawieraniem umów nie podlegają rozstrzygnięciu przez sądy administracyjne, lecz wyłącznie w drodze powództw cywilnoprawnych. Określone zdarzenie ma charakter cywilnoprawny niezależnie od tego czy wywołuje skutki cywilnoprawne bezpośrednio, czy też w dalszej perspektywie stanowiąc źródło roszczenia cywilnoprawnego. Przyjmuje się, że sprawą z zakresu administracji publicznej jest akt administracyjny skierowany do mieszkańców gminy, zawierający przepisy powszechnie obowiązujące, w tym także określające zasady i ogólne czynności z zakresu zarządu majątkiem gminy adresowane do mieszkańców gminy, jak również do organów w celu bezpośredniego wykonywania przez gminę zadań publicznych odnoszących się do podmiotów prawa jako członków społeczności lokalnej. Taką uchwałą jest niewątpliwe uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, która ustala zasady i ogólne czynności z zakresu zarządu majątkiem gminy adresowane do mieszkańców gminy. Sprawa wyboru osoby, z którą umowa najmu jest zawierana jest normowana przez przepisy Kodeksu cywilnego. Przede wszystkim zaś w drodze tej czynności nie przyznaje się, ani nie stwierdza się lub uznaje uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Skarżący nie może wskazać żadnego przepisu, z którego wynikałby obowiązek wyrażenia przez [...], za pośrednictwem swoich organów, zgody na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. Z powyższych względów zdaniem organu zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., która to przesłanka powinna skutkować odrzuceniem przedmiotowej skargi. Uzasadniając zaś wniosek o oddalenie skargi, organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale. Na rozprawie poprzedzającej wydanie przez Sąd wyroku w niniejszej sprawie, skarżący reprezentowany przez adwokata - pełnomocnika z urzędu wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały z uwagi na naruszenie kryteriów udzielania pomocy mieszkaniowej, tj. § 4 i następne uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. Dodatkowo zarzucił naruszenie przepisów rozdziału VI ww. uchwały dotyczących trybu rozpatrywania i załatwiania wniosków o pomoc mieszkaniową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów, choć dopuszczalna, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że uchwała nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Uchwała ta, określając tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, reguluje również sposób poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania, winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W opisanej wyżej sytuacji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. CBOSA), przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie osoby ubiegającej się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy), nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że takie postępowanie, o jakim jest mowa w uzasadnieniu ww. uchwały NSA z 21 lipca 2008 r. wystąpiło w analizowanym przypadku. Przedmiotem zaskarżonej uchwały organu z [...] czerwca 2021 r. nr [...] jest bowiem odmowa zakwalifikowania skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu Miasta. Uchwała rozstrzyga więc kwestię możliwości udzielenia skarżącemu pomocy w zakresie zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że uchwała nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., będąca podstawą wydania zaskarżonej uchwały, zawiera zarówno przepisy materialne jak i procesowe - reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej oraz faktyczne podstawy jej podjęcia. Wyjaśnić należy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl § 32 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej: 1) ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9 i 10; 2) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy; 3) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 4) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1; 5) rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu; 6) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Przepis ust. 1 pkt 6 nie ma zastosowania do spraw wskazanych w § 11-13 i § 18 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 21-23 i § 25. Wynikający z § 32 ust. 1 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W ocenie Sądu, organ rozpatrzył w sposób wystarczająco wnikliwy okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego. Złożony wniosek został rozpatrzony na podstawie § 4, § 7 ust. 2 pkt 7, § 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 8 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Zgodnie z przepisem § 4 ww. uchwały pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 (kryterium dochodowe) oraz w § 7 (kryterium metrażowe) z zastrzeżeniem § 8 i § 9. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 7 ww. uchwały warunek określony w ust. 1 (tj. kryterium metrażowe) nie dotyczy osób zajmujących tymczasowe pomieszczenia wynajęte im przez Miasto. Ze złożonego przez skarżącego wniosku wynikało, że w tymczasowym pomieszczeniu, oprócz wnioskodawcy, zamieszkali także M. A. i I. P., którzy nie byli wskazani w umowie najmu przedmiotowego tymczasowego pomieszczenia, jako najemcy ani jako osoby uprawnione do wspólnego zamieszkiwania i zajmowania pomieszczenia wraz z najemcą. Osoby te zostały zgłoszone do opłat za lokal w dniu [...] listopada 2019 r., tj. po złożeniu w dniu [...] listopada 2019 r. wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej oraz na dzień przed wygaśnięciem zawartej ze skarżącym umowy najmu tymczasowego pomieszczenia. Wobec tego słusznie stwierdził organ, że M. A. i I. P. nie byli osobami zajmującymi tymczasowe pomieszczenie wynajęte im przez Miasto, o których mowa w ww. § 7 ust. 2 pkt 7 uchwały. Wniosek skarżącego został złożony przed dniem [...] marca 2020 r., natomiast w dniu [...] marca 2020 r. zmieniły się zasady wynajmowania lokali komunalnych w związku z uchyleniem wcześniej obowiązującej uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy oraz wejściem w życie ww. uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Wobec powyższego prawidłowo organ rozpatrzył wniosek w oparciu o nowe przepisy, a w tym celu konieczne było pozyskanie od wnioskodawcy dodatkowych dokumentów. Jak wynika z zaskarżonej uchwały oraz akt sprawy, organ kilkakrotnie (pisemnie, mailowo oraz telefonicznie) wzywał skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez dostarczenie dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia analizy wniosku. Skarżący w grudniu 2020 r. uzupełnił złożony wniosek jedynie o część niezbędnych dokumentów. Ze złożonej deklaracji o dochodach wynikało, że jedyny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawcy pochodził z tytułu umowy o pracę M. A. Informacje te nie zostały potwierdzone z uwagi na brak dostarczenia niezbędnych dokumentów dotyczących uzyskiwania (bądź nie) dochodów przez skarżącego oraz jego syna I. P. W otrzymanej korespondencji skarżący został zaś poinformowany, że jeżeli któryś z członków gospodarstwa domowego nie był nigdzie zatrudniony oraz nie otrzymywał świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub ośrodka pomocy społecznej, powinien przedstawić zaświadczenie z urzędu pracy czy figurował, jako osoba bezrobotna lub zaświadczenie z ZUS, czy był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Wskazane zaświadczenia dotyczące skarżącego oraz I. P. nie zostały jednak dostarczone. Prawidłowo więc wskazał organ, że z uwagi na niekompletną dokumentację dotyczącą uzyskiwania dochodów przez członków gospodarstwa domowego skarżącego, nie było możliwości ustalenia średniego miesięcznego dochodu trzyosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia deklaracji, a tym samym ustalenia, czy skarżący spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w przepisie § 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Ponadto organ ustalił, że w chwili rozpatrzenia wniosku na koncie tymczasowego pomieszczenia nr 27 przy ul. [...] w [...] występowało zadłużenie (które w dniu [...] maja 2021 r. wynosiło 2 989,90 zł), a od lipca 2020 r. żadne opłaty za tymczasowe pomieszczenie nie były wnoszone. Wnioskodawcę w przesłanej korespondencji wzywano również do spłaty zaległości figurujących na koncie zajmowanego tymczasowego pomieszczenia, jednakże zaległości te nie zostały wówczas spłacone. Zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy. Natomiast w świetle § 32 ust. 8 tej uchwały niezłożenie oświadczeń i dokumentów w wyznaczonym terminie umożliwiających przeprowadzenie analizy, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Biorąc powyższe pod uwagę, brak jest więc podstaw do uznania, że podjęcie przez organ zaskarżonej uchwały stanowi naruszenie prawa. Zarząd prawidłowo odmówił zakwalifikowania skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skarżący pomimo prowadzonej do niego korespondencji nie dostarczył bowiem wymaganych dokumentów. Dodatkowo wnioskodawca udostępnił wskazane wyłącznie dla niego tymczasowe pomieszczenie osobom do tego nieuprawnionym oraz na koncie zajmowanego tymczasowego pomieszczenia występują zaległości w opłatach, a skarżący, pomimo odebrania pisemnego wezwania do spłaty zaległości, nie wniósł żadnych opłat za użytkowanie lokalu. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.