II SA/Wa 314/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Adam Lipiński Protokolant stażysta referent Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] P. Z. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] października 2012 r., w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia [...] października 2012 r. Zastępca Prokuratora Apelacyjnego w P. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o prowadzeniu śledztwa w sprawie przyjęcia, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy przez funkcjonariuszy Policji w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 K.k. w zw. z art. 12 K.k. oraz w sprawie udzielenia, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy funkcjonariuszom Policji w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. o przestępstwo z art. 229 § 1 i 3 K.k. w zw. z art. 12 K.k. W ramach tego postępowania, w dniu [...] października 2012 r. prokurator Prokuratury Apelacyjnej w P. postawił [...] P. Z. – [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. [...] zarzutów tego, że w okresie od [...] września 2001 r. do [...] grudnia 2011 r., w związku z pełnieniem służby publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska funkcjonariusza Wydziału [...] KWP w P., przyjął korzyści majątkowe w wysokości od [...] zł do [...] zł, jak również w postaci [...] oraz wartości co najmniej [...] zł, w zamian za odstąpienie od czynności służbowych w przebiegu prowadzonej kontroli drogowej, tj. o przestępstwa z art. 228 § 1 i 3 K.k. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia P. Z. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] października 2012 r. KWP w P. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby P. Z. z uwagi na ważny interes służby. Pismem z dnia [...] października 2012 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] poinformował, że Zarząd Wojewódzki uznaje, że charakter czynów zarzucanych funkcjonariuszowi przez prokuraturę jest bardzo poważny i wpływa bardzo negatywnie na wizerunek policjantów i całej formacji, lecz na obecnym etapie nie czuje się upoważniony dokonać oceny tych czynów. W dniu [...] października 2012 r. pełnomocnik P. Z. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia strony ze służby w Policji oraz oświadczył, że nie wnosi uwag do akt postępowania. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił P. Z. ze służby w Policji z dniem [...] października 2012 r. Organ I instancji wskazał, ze zachowanie wymienionego uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako dobre imię i wiarygodność. Komendant podkreślił, że policjant przestał legitymować się przymiotem nieskazitelności charakteru, utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. KWP w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] sprostował oczywistą omyłkę pisarską w rozkazie personalnym nr [...] w dacie jej wydania. W dniu [...] października 2012 r. funkcjonariusz złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego KWP w P. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, podniósł, że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ podniósł, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Stąd decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. W ocenie organu II instancji, KWP w P. w sposób dostateczny wyjaśnił okoliczności faktyczne sprawy, a wydając decyzję nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Komendant Główny Policji zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie P. Z. w służbie narusza jej ważny interes. Komendant wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu [...] października 2012 r. wymienionemu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 1 i 3 K.k., tj. przyjęcia korzyści majątkowej. Zdaniem organu odwoławczego, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, bezwzględnie przestrzegający prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Komendant wyjaśnił, że P. Z. jest jednym z [...] policjantów Wydziału Ruchu Drogowego KWP w P., którzy zostali zatrzymani w trybie procesowym i którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 K.k. Przedmiotowe śledztwo prowadzone jest w Wydziale [...] do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Apelacyjnej w P., zostało ono wszczęte w oparciu o materiały z czynności operacyjnych zgromadzonych przez Wydział w P. Zarządu [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP. Jak wynika z materiałów uzyskanych z Prokuratury, z uwagi na wielkość ujawnionych zdarzeń, proceder ten miał nagminny charakter, a nadto zmierzał do permanentnego pozyskiwania korzyści majątkowych. Z racji zatem, że sprawa prowadzona jest w wyspecjalizowanej komórce prokuratury wysokiego szczebla, Komendant wywiódł, że ma ona szczególnie duży ciężar gatunkowy. Organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest na podstawie materiałów z czynności operacyjnych zgromadzonych i przekazanych przez Biuro Spraw Wewnętrznych KGP. Tym samym podejrzenie popełnienia przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej przez P. Z. nie wynika z gołosłownych oskarżeń osoby postronnej, która mogłaby kierować się chęcią odwetu lub osiągnięcia innej korzyści, lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną powołaną do przeciwdziałania przestępczości w Policji. W ocenie KGP, pozostawienie P. Z. w służbie w Policji mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpływać demoralizująco na innych policjantów. Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten określa wymóg zasięgnięcia opinii przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów. Komendant zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zdaniem organu odwoławczego, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., bowiem P. Z. został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałami prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu [...] października 2012 r. Powyższe wskazuje na intencję organu umożliwienia stronie zapoznania się z materiałami prowadzonej sprawy i wydania decyzji nie wcześniej niż w tej dacie. Należy zatem uznać za wiarygodne wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu postanowienia KWP w P. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], dotyczące omyłki co do daty wydania decyzji organu I instancji popełnionej przez pracownika organu. W ocenie organu odwoławczego, KWP w P. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. Zdaniem KGP, bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, bowiem wydany w sprawie rozkaz personalny stanowi w istocie decyzję administracyjną, której specyficzna nazwa wynika z przepisów pragmatyki służbowej, tj. z brzmienia § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261). W ocenie organu II instancji, KWP w P. słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 K.p.a.), mając na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do wniosku o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, KGP stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony, albowiem w niniejszej sprawie nie ma do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe, KGP uznał, że zwolnienie P. Z. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było w pełni zasadne. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. P. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. wydaną w formie rozkazu personalnego nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2012 r. wydaną w formie rozkazu personalnego nr [...], zarzucając naruszenie: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji jest uzasadnione ze względu na ważny interes służby, podczas gdy jego postawa, tak w życiu prywatnym, jak i zawodowym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu, 2) art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie rozkazu personalnego, podczas gdy zgodnie z przedmiotowym przepisem zwolnienie policjanta ze stanowiska służbowego następuje w formie decyzji, 3) art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez zaniechanie uwzględnienia pozytywnych opinii z przebiegu służby, 4) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, 5) art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Wskazał w szczególności, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego nie wynika duże prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanego mu przestępstwa oraz dotychczasowy nienaganny przebieg służby, nie dają podstaw do zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniósł, iż w toku postępowania nie wzięto pod uwagę dotychczasowej, wzorowo pełnionej przez niego służby oraz licznie przyznawanych mu nagród i wyróżnień. Nie przesłuchano żadnych świadków, w tym funkcjonariuszy Policji współpracujących ze skarżącym. Skarżący zakwestionował również stanowisko organów odnośnie prymatu interesu społecznego nad interesem jednostki. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nie narusza prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W myśl powyższego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przewyższa słuszny interes strony. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmuje się ją w ramach uznania administracyjnego. Kontrola sądowa takiej decyzji polega na ustaleniu, czy na podstawie obowiązujących przepisów dopuszczalne było jej wydanie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy w sposób dostateczny uzasadnił owo rozstrzygnięcie na podstawie zindywidualizowanych przesłanek. Uznanie zakresu, w jakim organ administracji uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle - mających zastosowanie w sprawie - przepisów prawa materialnego. Natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje jednak poza granicami kontroli sądowej. Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy oraz materialnoprawną podstawę wydania rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "ważnego interesu służby". Nie ulega jednak wątpliwości, że należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji zwolniony policjant stał pod zarzutem popełnienia [...] przestępstw z art. 228 § 1 i 3 K.k. Okolicznością niekwestionowaną było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanych skarżącemu czynów miał znaczny ciężar gatunkowy. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. W świetle powyższego za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt wszczęcia postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko skarżącemu, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Należy również pamiętać o tym, że postępowanie prokuratorskie prowadzone jest wobec skarżącego na podstawie materiałów z czynności operacyjnych, zgromadzonych i przekazanych prokuraturze przez Biuro Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji. Podejrzenie popełnienia przestępstwa przez skarżącego nie jest więc wywodzone z wątpliwych co do ich wiarygodności dowodów (np. oskarżenia przez postronną osobę), lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną Policji, powołaną do przeciwdziałania przestępczości wśród funkcjonariuszy. Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Wskazać w tym miejscu należy, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie wpływa okoliczność, że skarżący przed postawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa był wysoko cenionym funkcjonariuszem, wielokrotnie nagradzanym za należyte wykonywanie obowiązków i zaangażowanie w służbę. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach Policji. Brak jest też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym, a w konsekwencji bezpodstawnie zastosował rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby (art. 108 § 1 K.p.a.). Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m. in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01 (publ.: LEX nr 82811), w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Z samej już więc treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje w ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych i wyników w zakresie dobra społecznego, jakie ma realizować. Z kolei w wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ.: LEX nr 47389) wyrażono pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może to być uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Dodać w tym miejscu należy, że w praktyce, na podstawie ww. przepisu, dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Podkreślenia wymaga również fakt, że przepis stanowiący podstawę skarżonej decyzji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta od wyniku postępowania karnego. W takim też duchu wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1738/07 (publ.: CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Co się tyczy pozostałych zarzutów wskazanych w skardze, to w ocenie tutejszego Sądu, są one również nieuzasadnione. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że organ uniemożliwił stronie zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, przez co dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pełnomocnik P. Z. zapoznał się z materiałami sprawy w dniu 12 października 2012 r. (k. 25 akt admin.), jednak nie wniósł uwag do akt postępowania. Odnośnie twierdzenia skarżącego, że rozkaz personalny I instancji został wydany w dniu [...] października 2012 r., a więc przed udostępnieniem stronie do wglądu akt postępowania wskazać należy, że materia dotycząca daty wydania kwestionowanego rozkazu personalnego została wyjaśniona w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż w rozkazie personalnym nr [...] wystąpiła oczywista omyłka polegająca na widocznym, niezgodnym z zamierzonym i błędnym oznaczeniu daty wydania rozkazu. Wskazano, iż właściwą datą jego wydania jest [...] października 2012 r., zaś błąd wynikał ze znacznej ilości decyzji codziennie rejestrowanych i wydawanych przez organ. Wobec treści ww. postanowienia, za datę wydania rozkazu personalnego nr [...] należy uznawać dzień [...] października 2012 r., a więc dzień, w którym doszło do zaznajomienia pełnomocnika strony z materiałami postępowania. Niezależnie jednak od powyższego, nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że w istocie nie doszło do zaznajomienia strony z zebranym w sprawie materiałem, to takie uchybienie nie musiało prowadzić do eliminacji z obrotu prawnego skarżonego rozstrzygnięcia. Wskazane uchybienie skutkowałoby uchyleniem kwestionowanej decyzji w sytuacji, gdyby mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy, tutejszy Sąd nie dopatrzył się możliwości wystąpienia takiego wpływu (nie tylko istotnego, ale wręcz żadnego). Sam skarżący również nie podnosił, aby w związku z powyższym utracił możliwość składania wniosków dowodowych czy też jakiejkolwiek innej ingerencji w bieg postępowania, mogącej doprowadzić do innego jego zakończenia. Stąd też, przyjmując nawet hipotetycznie zasadność przedmiotowego zarzutu, potraktować go należało jako pozostający bez wpływu na wynik postępowania. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, bowiem wydane w sprawie rozkazy personalne I i II instancji stanowią w istocie decyzje administracyjne, spełniające wymogi określone w art. 107 § 1 K.p.a. Jednakże, zgodnie z nomenklaturą wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), decyzja administracyjna przybiera konkretyzację jako rozkaz personalny. Przepis § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, iż nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Powyższe nie zmienia jednak decyzyjnego charakteru aktu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w kontekście art. 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu wnikliwe i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Podkreślić należy, że organy orzekające w sprawie podjęły rozstrzygnięcie w następstwie analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z którego wynika, że funkcjonariuszowi postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa oraz zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze. Te właśnie okoliczności poddane zostały przez organ ocenie pod kątem zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ocena ta zaś skutkowała wydaniem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. W tym stanie rzeczy zarzut zaniechania uwzględnienia przez organ - dotychczas uzyskiwanych przez skarżącego - pozytywnych opinii służbowych, a także zaniechania przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczności dotyczące inkryminowanego zachowania funkcjonariusza - nie jest zasadny. Podkreślenia wymaga, iż organ Policji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. Nie jest rolą organu administracji w sprawie dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu przeprowadzanie na wniosek policjanta dowodów mających podważyć zasadność wydanego w sprawie karnej postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów popełnienia określonych przestępstw. Ustalenia w tym zakresie czynione są na użytek postępowania prowadzonego w innej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07; publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ całościowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, prawidłowo rozważył prymat interesu społecznego (interesu służby) nad słusznym interesem skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, całokształt przedstawionych okoliczności nie pozostawia wątpliwości, iż doszło do naruszenia dobrego interesu służby, co daje podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.