II SA/Wa 315/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozliczenia finansowego za użytkowanie lokali stanowiących własność [...] postanawia odrzucić skargę. T. G. pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], informujące go, że zarówno lokal nr [...] przy ul. [...], w którym zamieszkiwał bez tytułu prawnego do czasu eksmisji, jak i lokal socjalny nr [...] przy [...], który obecnie zamieszkuje, stanowią własność miasta, co uprawnia właściciela do wspólnego rozliczenia zobowiązań finansowych za te lokale. Skarżący podniósł, iż nadpłata wynikła z tytułu przyznanego mu na obecnie zajmowany lokal dodatku mieszkaniowego i związku z tym zaliczenie jej na poczet zadłużenia z tytułu użytkowania innego, wcześniej zajmowanego lokalu, nie jest prawidłowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, iż jest ona niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych, bowiem dotyczy zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając, wniesioną skargę, Sąd ma obowiązek przede wszystkim zbadać, czy jest ona dopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). T. G. wskazał, że przedmiotem jego skargi jest pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], informujące go o stanowisku organu, dotyczącym rozliczeń finansowych za użytkowane przez skarżącego lokale, należące do [...]. Rozpoznając wniesioną skargę, Sąd stwierdził, iż zaskarżony dokument jest w istocie kolejną informacją w sprawie zaliczenia nadpłaty, wynikającej z rozliczenia liczników wody w lokalu zajmowanym obecnie przez skarżącego nr [...] przy [...], na poczet zadłużenia z tytułu użytkowania lokalu przy ul. [...] w [...]. Pismo to, w ocenie Sądu, nie ma charakteru decyzji, w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., ani nie jest innym, niż określone w pkt 1-3, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazać należy na dwoistość funkcji, jaką pełni gmina w obrocie prawnym. Gmina występuje bowiem nie tylko jako podmiot władczy w sferze administracji publicznej, gdy wykonuje zadania zlecone jej ustawą przez Państwo, czy gdy wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność jako wspólnota samorządowa, ale - w zakresie stosunków majątkowych - również jako podmiot cywilnoprawny, na takich samych zasadach, jak każdy inny uczestnik obrotu prawnego. Kwestia cywilnoprawna, jaką jest sprawa potrącenia części wierzytelności gminy z tytułu czynszu i opłat dodatkowych za lokal mieszkalny z wierzytelnością najemcy z tytułu rozliczenia wody za inny, obecnie zajmowany lokal, nie jest objęta właściwością sądów administracyjnych. W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.