II SA/Wa 317/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez T. L. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W motywach uzasadnienia wskazał, że w dniu 27 października 2009 r. T. L. doręczono decyzję Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] (K-116), a wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył on w dniu 26 listopada 2009 r. (K-121), a zatem po upływie 14-dniowego terminu. Wskazał też, że stosownie do art. 134 k.p.a., z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny wyjaśnił nadto, że decyzja z dnia [...] października 2009 r. zawierała pouczenie, że na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. służy skarżącemu odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pouczenie zawierało również stwierdzenie, że na podstawie art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczących błędnego pouczenia go o środkach zaskarżenia, Minister stwierdził, że w pouczeniu wskazany został art. 127 § 3 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a. (K-110), a zatem pouczenie to było prawidłowe. Postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2009 r. stało się przedmiotem skargi T. L. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżący podniósł, że został błędnie pouczony o środkach zaskarżenia oraz że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnego pouczenia. Twierdził, że pouczenie Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego dotknięte było "brakiem dotyczącym terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a jeśli przyjąć, że był to termin 14-dniowy, to odnosił się on do odwołania, które nie przysługiwało". W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że pouczenie o środkach zaskarżenia było prawidłowe, aczkolwiek z nieprawidłowym określeniem jego nazwy. Podkreślił, że pouczenie wskazywało na termin 14-dniowy, a zatem zarzut braku określenia terminu do wniesienia środka odwoławczego uznać należy za bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przede wszystkim podkreślić należy, iż w sytuacji uchybienia terminu o charakterze procesowym stronie przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 k.p.a. W tym trybie strona może podnosić zarzuty i wykazywać, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, np. w wyniku błędnego jej pouczenia o środkach zaskarżenia. W niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez T. L. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do treści art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia ogranicza się zatem do oceny, czy istotnie doszło do uchybienia terminu oraz do ustalenia, czy w sprawie nie został wniesiony wniosek strony o przywrócenie terminu, bowiem taki wniosek wyłączyłaby czasowo możliwość wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z zestawienia dat doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] października 2009 r. (K-116, zwrotne poświadczenie odbioru K-108) wynika, że przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 27 października 2009 r., zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został przez skarżącego wniesiony w dniu 26 listopada 2009 r. (K-121), a zatem niewątpliwie z uchybieniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 k.p.a. Powyższa okoliczność przesądza, że zaskarżone postanowienie, stwierdzające uchybienie terminu, odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi, które koncentrują się na zarzucie nieprawidłowego, niejasnego pouczenia skarżącego o środkach zaskarżenia, stwierdzić należy, iż "nieoczywiste dla strony pouczenie o środkach zaskarżenia jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia tego środka" – wyrok NSA z 17 grudnia 2001 r. I SA 1268/00 – Lex 82802. Reasumując, zarzuty związane z przyczyną uchybienia terminu nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Trafnie zatem Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny uznał, że brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania środka zaskarżenia, albowiem wniesiony został po terminie. Merytoryczne rozpoznanie sprawy stanowiłoby rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2294/96, Lex nr 45698, analogicznie Lex – 43307). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.