II SA/Wa 318/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Z. z dnia 18 marca 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia przyznać W. Z. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata W. Z. wnioskiem z dnia 18 marca 2013 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. We wniosku W. Z. oświadczył, że prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe oraz, że wraz z żoną utrzymuje się z wynagrodzenia żony, które wynosi 1500 zł. Do wniosku W. Z. załączył pasek płacowy żony, z którego wynika, że wysokość otrzymywanego przez nią wynagrodzenia wynosi 1371,71 zł netto. Ponadto oświadczył, że zarówno on jak i jego żona nie posiadają oszczędności ani innych nieruchomości prócz mieszkania o wielkości 60 m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. W istocie rzeczy jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego ze środków publicznych i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się wyłącznie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście niemożliwe (por. postanowienie NSA z 6 października 2004r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz. 8). Zasadność wniosku strony oceniana jest w dwóch aspektach - z jednej strony uwzględnienia się wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z pod uwagę brane są jej możliwości finansowe (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05). Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna, nie ma on majątku oraz nie miał możliwości poczynić oszczędności we własnych wydatkach celem ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, bowiem jest na utrzymaniu żony. Skarżący wykazał zatem, że nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w postanowieniu.