II SA/Wa 318/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi P. H. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia w sprawie dalszej przydatności do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na rzecz P. H. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] (dalej: "WKL", "Komisja I instancji") orzeczeniem w sprawie dalszej przydatności funkcjonariusza do służby nr [...] z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz. U. Nr 20, poz. 108) orzekła, iż P. H. - [...] Służby Więziennej - jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem. Zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku - szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego. Konieczne kontrolne badanie komisyjne za rok. Komisja I instancji rozpoznała u orzekanego: (1) zaburzenia [...] (§ 70 pkt 2, r5, C załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia), (2) nadużywanie alkoholu w wywiadzie (§ 75 pkt 1, r5, C załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia). Pismem z dnia 10 października 2014 r. P. H. wniósł od powyższego orzeczenia odwołanie do Okręgowej Komisji Lekarskiej (dalej: "OKL", "Komisja II instancji") Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...]. W uzasadnieniu podniósł, iż nie zgadza się z rozpoznaniem zawartym w ww. orzeczeniu, w tym ze stwierdzeniem, że nadużywa alkoholu. Zakwestionował brak rozpoznania nadciśnienia tętniczego I stopnia. Ponadto zakwestionował prawidłowość orzeczenia w zakresie braku stwierdzenia związku ww. schorzeń ze służbą oraz ich nabycia w czasie służby. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem w sprawie dalszej przydatności funkcjonariusza do służby nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. uchyliła orzeczenie WKL nr [...] z dnia [...] września 2014 r. i wydała własne, orzekając, że badany jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem. Zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku - szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego. Konieczne badanie komisyjne za rok. Komisja II instancji rozpoznała u orzekanego: (1) zaburzenia [...] (§ 72 pkt 1, r5, C załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia), (2) zaburzenia [...] (§ 70 pkt 2, r5, C), (3) nadciśnienie tętnicze I okresu (§ 38 pkt 1, r5, A), (4) nadużywanie alkoholu w wywiadzie (§ 75 pkt 1, r5, C). W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Komisja II instancji wskazała, że po zapoznaniu się z odwołaniem, wnikliwym przeanalizowaniu dokumentacji medycznej, w tym kart informacyjnych z leczenia szpitalnego, skierowała zainteresowanego na dodatkową konsultację [...]. W oparciu o uzyskaną opinię i badanie własne OKL stwierdziła, że zgodnie z opinią lekarza [...] schorzenia wymienione w pkt 1 i 2 rozpoznania nie powodują całkowitej niezdolności funkcjonariusza do służby, a jedynie jej ograniczenie, co zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej w paragrafie 72, punkt 1 oraz w paragrafie 70, punkt 2 w rubryce 5 widnieje litera "C" - zdolny do służby z ograniczeniem - przeciwwskazana służba w ponadnormatywnym stresie. Schorzenia te nie pozostają w związku ze służbą zgodnie z protokołem warunków i przebiegu służby. Schorzenie wymienione w pkt 3 rozpoznania - nadciśnienie tętnicze I okresu, leczone od 2013 r. dwoma lekami hipotensyjnymi (w czasie przewodu komisyjnego RR=130/95mmHg) nie wymagało hospitalizacji ani rozszerzenia badań diagnostycznych - zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia w paragrafie 38, punkt 1, w rubryce 5 widnieje litera "A" - zdolny do służby w SW. Schorzenie to nie pozostaje w związku ze służbą, gdyż nie spełnia kryteriów Załącznika Nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 223, poz. 1473). Pismem z dnia 6 lutego 2015 r. P. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu zakwestionował stanowisko organu odnośnie niezaliczenia skarżącego do jednej z grup inwalidztwa w związku z nieuwzględnieniem schorzenia [...]. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] wniosła o oddalenie skargi, podnosząc, iż zaskarżone orzeczenie w sprawie dalszej przydatności funkcjonariusza do służby jest prawidłowe. U skarżącego nie stwierdzono schorzeń kwalifikujących do jednej z grup inwalidów. Zarzut podnoszony przez skarżącego jest wymierzony przeciwko słuszności orzeczenia. Przedmiot skargi leży poza zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Obecny na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował treść skargi wskazując, że przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie dotyczące zdolności skarżącego do Służby Więziennej. Pełnomocnik skarżącego powołał się na znajdującą się w aktach sprawy dokumentację medyczną z pobytu skarżącego w Oddziale Leczenia Zaburzeń [...] Szpitala Specjalistycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], w której wskazywano na lęki skarżącego związane z wykonywaniem przez niego służby na stanowisku szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego. Zarówno Komisja I jak i II instancji nie odniosła się do tego faktu orzekając, że skarżący może wykonywać służbę z ograniczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Oceniając zaskarżone orzeczenie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skarga na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie dalszej przydatności P. H. do służby w Służbie Więziennej jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez tutejszy Sąd. Pełnomocnik skarżącego zmodyfikował bowiem treść skargi wskazując w sposób jednoznaczny, że skarżący kwestionuje ww. orzeczenie odnośnie zdolności funkcjonariusza do służby, nie zaś - jak wskazywał w piśmie z dnia 6 lutego 2015 r. - niezaliczenie go do jednej z grup inwalidów. Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, komisje lekarskie MSW działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, dotyczące ustalenia zdolności do służby, są organami administracji publicznej i podejmują rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 930/11, publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 38 pkt 8 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1415), w Służbie Więziennej może pełnić służbę osoba posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby. W myśl art. 110 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną do służby więziennej ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Tryb postępowania komisji lekarskich, podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia, określało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie z 1991 r.". Przepisy te odnoszą się również do trybu odwoławczego w przypadku zakwestionowania przez stronę orzeczenia wydanego przez komisję lekarską I instancji (§ 26 - § 31 rozporządzenia). Natomiast zasady orzekania o zdolności do służby określają przepisy § 10 - § 25 rozporządzenia. Zgodnie z § 11 rozporządzenia z 1991 r., stopień zdolności do służby, z zastrzeżeniem § 10, ustala się przez zaliczenie osoby badanej do jednej z następujących kategorii: (1) kategoria A - zdolny do służby, co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności nie są przeszkodą do pełnienia służby, (2) kategoria C - zdolny do służby z ograniczeniem, co oznacza, że u osoby badanej stwierdzono przewlekłe schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne, które trwale lub czasowo zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną do służby, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na określonych stanowiskach, (3) D - całkowicie niezdolny do służby, co oznacza, że stwierdzone u osoby badanej schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne uniemożliwiają jej pełnienie służby. Z kolei w myśl § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać: (1) określenie "zdolny do służby" - jeżeli po przeprowadzeniu badania lekarskiego oraz ewentualnych badań specjalistycznych i dodatkowych nie stwierdzono żadnych schorzeń, (2) określenie "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak schorzenia te nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego, (3) określenie "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które czasowo zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, ale które mogą rokować poprawę jego stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; przy określaniu powyższego komisja wyznacza termin powtórnego badania wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności badanego do służby na zajmowanym stanowisku, (4) określenie "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono pewne schorzenia, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną i psychiczną, ale nie są przeszkodą do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, (5) określenie "całkowicie niezdolny do służby" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono pewne schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. Zgodnie z § 23 ww. rozporządzenia orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają: (1) trwałą niezdolność do służby, (2) trwałą niezdolność do służby na zajmowanym stanowisku, (3) istnienie lub nieistnienie związku schorzeń i ułomności ze służbą, (4) związek śmierci ze służbą, (5) trwały uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem w służbie lub chorobami określonymi w odrębnych przepisach - powinny być szczegółowo uzasadnione. W przedmiotowej sprawie materię poszczególnych schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz. U. Nr 20, poz. 108), wydane na podstawie art. 110 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, dalej jako: "rozporządzenie z 2011 r.". W myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, wymagania w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej, zwanej dalej "zdolnością do służby", kategorie zdolności do służby oraz zakres badań lekarskich, w tym specjalistycznych, kandydatów do Służby Więziennej, zwanych dalej "kandydatami", lub funkcjonariuszy Służby Więziennej, zwanych dalej "funkcjonariuszami", określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z kolei stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2011 r., którego treść jest zasadniczo tożsama z treścią cytowanego powyżej § 13 ust. 1 rozporządzenia z 1991 r., stopień zdolności do służby funkcjonariusza ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria A - "zdolny do służby", co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, (2) kategoria C - "zdolny do służby z ograniczeniem", co oznacza, że stwierdzono przewlekłe schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne, które trwale lub czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do pełnienia służby, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na określonych stanowiskach, (3) D - "niezdolny do służby", co oznacza, że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie pozwalają na pełnienie służby. Komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, określonych w ust. 1, bierze pod uwagę, w szczególności, charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku. Dotyczy to zwłaszcza zaliczenia funkcjonariusza do kategorii zdolności do służby określonej w ust. 1 pkt 2 (ust. 2). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że Wojewódzka komisja Lekarska MSW w [...], wydając orzeczenie z dnia [...] września 2014 r., rozpoznała u orzekanego: (1) zaburzenia [...] (§ 70 pkt 2, r5, C załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2011 r.), (2) nadużywanie alkoholu w wywiadzie (§ 75 pkt 1, r5, C załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia). W związku z powyższym orzekła, iż P. H. jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem (kat. C), a przy tym zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku - szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego. Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...], w celu weryfikacji orzeczenia Komisji lekarskiej I instancji w postępowaniu odwoławczym, skierowała skarżącego na dodatkową konsultację [...]. Badanie zostało przeprowadzone w dniu [...] grudnia 2014 r. przez lekarza specjalistę w zakresie [...] - dr. J. S. w Przychodni Zdrowia [...] Centralnego Szpitala Klinicznego MSW w [...]. W wyniku tego badania rozpoznano u skarżącego zaburzenia występujące pod postacią [...], zaburzenia [...]. Stwierdzono, że charakter rozpoznanych zmian chorobowych ogranicza zdolność do służby na zajmowanym stanowisku. Wskazano również, że schorzenie ma charakter długotrwały, rokowanie niekorzystne, badany wymaga terapii. W następstwie przeprowadzenia ww. dodatkowych badań specjalistycznych oraz ponownej oceny materiału dowodowego Komisja lekarska II instancji uchyliła zaskarżone orzeczenie i wydała własne rozpoznając u skarżącego: (1) zaburzenia [...] (§ 72 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2011 r.), (2) zaburzenia [...] (§ 70 pkt 2), (3) nadciśnienie tętnicze I okresu (§ 38 pkt 1), (4) nadużywanie alkoholu w wywiadzie (§ 75 pkt 1). Orzekła, że badany jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem (kategoria C), zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku - szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego. Stwierdziła konieczność badania komisyjnego za rok. Jednocześnie Komisja stwierdziła, że ww. schorzenia nie pozostają w związku ze służbą. Orzekając, Komisja lekarska II instancji kierowała się zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną (wynikami badań skarżącego) oraz treścią załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, gdzie w § 72 pkt 1 (Dział XVI - stan psychiczny), wykazane zostały zaburzenia [...] (kategoria C, D). Objaśnienia szczegółowe wskazują natomiast, że rozpoznanie ustala się po stwierdzeniu: (1) znacząco dysharmonijnej postawy lub zachowania, wyrażające się w takich obszarach życia psychicznego jak: afektywność, kontrola zachowań impulsywnych, style myślenia lub przeżywania, relacje z innymi osobami, (2) długiego okresu trwania ustalonych wzorców zachowań, (3) zaburzeń w funkcjonowaniu oraz relacjach z innymi osobami, (4) zaburzeń rozpoczynających się w okresie dzieciństwa lub adolescencji i trwających w okresie dorosłości, (5) pojawiającego się zwykle w późniejszym okresie trwania zaburzeń osobowości subiektywnego uczucia dyskomfortu, (6) gorszego funkcjonowania społecznego lub zawodowego, (7) braku organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, (8) braku choroby psychicznej. Dyspozycja § 72 pkt 1 dotyczy badanych z cechami nieprawidłowej osobowości, bez objawów trwałego nieprzystosowania. Z kolei w § 70 pkt 2 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia wykazane zostały zaburzenia nerwicowe związane ze stresem i pod postacią somatyczną, nieznacznie upośledzające sprawności ustroju (kategoria C, A). Zgodnie zaś z objaśnieniami szczegółowymi do § 70 pkt 2 zaburzenia nerwicowe należy rozpoznawać w przypadkach: (1) czynnościowych zaburzeń emocjonalnych, takich jak: zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenia dysocjacyjne, zaburzenia somatyzacyjne, neurastenia), (2) długotrwałego przebiegu w odróżnieniu od sytuacyjnych reakcji dezadaptacyjnych, (3) po wykluczeniu organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia nerwicowe spowodowane uszkodzeniem lub dysfunkcja mózgu należy kwalifikować jak w § 73), (4) po wykluczeniu zaburzeń psychotycznych. Dyspozycja § 70 pkt 2 dotyczy badanych z wyraźnymi psychicznymi i somatycznymi objawami nerwicowymi z względnie niezaburzonym przystosowaniem społecznym. W § 38 pkt 1 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia (Dział X - układ krążenia) wykazane zostało nadciśnienie tętnicze okresu I według WHO (kategoria A, C), zaś w § 75 pkt 1 szkodliwe używanie substancji psychoaktywnych (kategoria C), przy czym według objaśnień szczegółowych do pkt 1 należy kwalifikować osoby szkodliwie używające środków psychoaktywnych. Dokonując - zasadniczo w sposób prawidłowy - kwalifikacji rozpoznanych u skarżącego schorzeń do ww. paragrafów rozporządzenia oraz zaliczając skarżącego do kategorii C - zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem, Komisja II instancji jednocześnie orzekła, że skarżący jest zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku - szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego. Jednakże swego stanowiska w powyższym zakresie w żaden sposób nie wyjaśniła. Wskazała jedynie w sposób ogólnikowy, iż przeciwwskazana jest względem skarżącego służba w ponadnormatywnym stresie. Poza tym sformułowaniem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera żadnych argumentów, z których wynikałoby, że - stosownie do treści cytowanego powyżej § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2011 r. - Komisja rozważyła kwestie związane z charakterem i warunkami służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku. Zaznaczyć należy, że obowiązek wzięcia pod uwagę wskazanych powyżej czynników spoczywa na komisji lekarskiej zwłaszcza w przypadku zaliczenia funkcjonariusza do kategorii zdolności do służby określonej w § 4 ust. 1 pkt 2, tj. do kategorii C - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Potrzebę wyczerpującego umotywowania stanowiska Komisji II instancji odnośnie powyższej kwestii uzasadnia również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a zwłaszcza treść wyniku dodatkowego - kluczowego w istocie dla rozstrzygnięcia sprawy - badania specjalistycznego przeprowadzonego przez lekarza [...] w dniu [...] grudnia 2014 r. Jak już wyżej wskazano, w wyniku tego badania stwierdzono, że charakter rozpoznanych u skarżącego zmian chorobowych ogranicza zdolność do służby na zajmowanym stanowisku. Nie bez znaczenia pozostają również twierdzenia skarżącego podnoszone w toku przeprowadzonych wywiadów i badań, że odczuwane dolegliwości w postaci lęku, wewnętrznego napięcia, osłabienia fizycznego i psychicznego wiąże z doświadczeniami w pracy i towarzyszącym jej stresem (m.in. w badaniu przeprowadzonym w kwietniu 2014 r. przez lekarza [...] - M. Z. skarżący wskazał, że jako szef kuchni nadzorował pracę około 40 skazanych, których zachowań nie był w stanie przewidzieć). Jeżeli zatem Komisja II instancji, analizując całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, doszła do przekonania, że stwierdzone u skarżącego schorzenia zmniejszające zdolność do pełnienia służby, nie stanowią jednocześnie przeszkody do pełnienia przez niego służby na dotychczas zajmowanym stanowisku - szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego Aresztu Śledczego w [...], to powinna dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawiając przekonującą i wyczerpującą argumentację w tym zakresie. Brak należytego uzasadnienia powoduje, że podjęte rozstrzygnięcie nie poddaje się kontroli Sądu. Jak już wyżej wskazano, komisje lekarskie MSW działają jako organy administracji publicznej i wydają decyzje (orzeczenia) w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do służby ze względu na stan zdrowia. Z tych względów, w zakresie nienormowanym powołanymi wyżej przepisami szczególnymi, do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie - określone w Kodeksie postępowania administracyjnego - ogólne zasady postępowania administracyjnego. Wynika stąd, że warunkiem wydania prawidłowej decyzji (orzeczenia) jest podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 k.p.a.), a także prawne i faktyczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. W niniejszej sprawie brak wyczerpującego i przekonywującego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny stanowiska Komisji II instancji w świetle przytoczonych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych. W konsekwencji zaś stanowi wadliwość skutkującą wyeliminowaniem ww. orzeczenia z obrotu prawnego. Zaznaczenia przy tym wymaga, że z racji na niepodzielny charakter kontrolowanego orzeczenia w przedmiocie zdolności funkcjonariusza Służby Więziennej do służby (kategorii zdolności do służby i zdolności do służby na określonym stanowisku), Sąd obowiązany był uchylić zaskarżone orzeczenie OKL z dnia [...] grudnia 2014 r. w całości. Orzekając ponownie w sprawie Komisja II instancji uwzględni poczynione wyżej uwagi. Dokona ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście przydatności skarżącego do służby. Rozważy w szczególności, czy pomimo rozpoznanych schorzeń i przedstawionych opinii specjalistycznych skarżący jest zdolny do pełnienia służby na zajmowanym dotychczas stanowisku. Podjęte rozstrzygnięcie Komisja w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadni, czyniąc zadość obowiązkom wynikającym z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2011 r. oraz stosując się do wskazanych powyżej podstawowych zasad Kodeksu postepowania administracyjnego.