II SA/Wa 32/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, WSA Adam Lipiński, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2009 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę - Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmawiającą przyznania S. Ł. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej podniósł, że S. Ł. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. [...] w dniu 6 sierpnia 2008 r. Wymieniony PUP w dniu 19 sierpnia 2008 r. przesłał do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. wniosek S. Ł. o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wraz z dokumentacją sprawy, w tym formularzem E-301 potwierdzającym okres ubezpieczenia i zatrudnienia spełniony przez wnioskodawcę na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. W dniu 18 września 2008 r. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r. orzekł o odmowie przyznania S. Ł. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta została umotywowana faktem, że wnioskodawca nie spełnił ostatniego okresu ubezpieczenia lub zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie może on zostać uznany za pracownika posiadającego podczas pracy za granicą miejsce zamieszkania w Polsce. Nie zgadzając się z zasadnością powyższej decyzji, S. Ł. odwołał się od zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce podniósł, iż udokumentował ostatnie 23 lata nieprzerwanej pracy w Niemczech i w tym okresie posiadał i obecnie posiada stałe zameldowanie w Polsce. Odwołujący się wskazał, że nie mógł otrzymać zasiłku dla bezrobotnych w Niemczech, bowiem wyrejestrował się w niemieckim urzędzie pracy, aby przyjechać do Polski. Jako obywatel kraju członkowskiego Unii Europejskiej nie powinien być zatem pozbawiony świadczenia w Polsce. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej podjął, na podstawie art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 67 ust. 3 i art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE. L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1, ze zm.), rozstrzygnięcie o utrzymaniu decyzji Marszałka Województwa [...] w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji działał w oparciu o przepisy rozporządzeń 1408/71 i 574/72 dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 67 rozporządzenia 1408/71 bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstwa innych państw członkowskich Unii Europejskiej (UE), pozostałych państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacji Szwajcarskiej (Szwajcarii) pod warunkiem spełnienia ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium kraju, w którym bezrobotny ubiega się o zasiłek dla bezrobotnych. W rozpatrywanej sprawie S. Ł. wystąpił o prawo do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednak, że ostatnie okresy ubezpieczenia spełnił on na terytorium Niemiec. Co za tym idzie, zgodnie z art. 67 ust. 3 ww. rozporządzenia okresy te nie mogą być co do zasady uwzględnione przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 71 ust. 1 pkt b (ii) powołanego rozporządzenia, który stanowi, iż pracownik najemny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkuje lub który powraca na to terytorium korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Jednakże, aby bezrobotny mógł korzystać ze świadczeń z tytułu bezrobocia w państwie, w którym nie był ostatnio zatrudniony (na podstawie art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71) musi on nie tylko oddać się do dyspozycji służb zatrudnienia, ale także udokumentować fakt zamieszkania w tym państwie. Kwestią kluczową dla interpretacji powyższego przepisu jest rozumienie słowa "powraca". W tej sprawie wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS). Zgodnie z orzeczeniem C-76/76 — di Paolo (ECR 1977/1/00315) pojęcie państwa, w którym pracownik zamieszkuje, pojawiające się w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia nr 1408/71, musi zostać ograniczone do państwa, gdzie pracownik, chociaż pracujący w innym państwie, w dalszym ciągu stale przebywa i gdzie mieści się także stałe centrum jego interesów. Dodanie słów "lub który powraca na to terytorium" oznacza jedynie, iż pojęcie zamieszkania w danym państwie niekoniecznie wyklucza czasowy pobyt w innym państwie. W uzasadnieniu do omawianego wyroku ETS stwierdził również, że przeniesienie obowiązku wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z państwa członkowskiego będącego miejscem ostatniego zatrudnienia do państwa członkowskiego stanowiącego miejsce zamieszkania jest uzasadnione jedynie dla tej kategorii pracowników, którzy zachowują bliską więź z krajem, w którym osiedlili się i zwykle mieszkają. Jednak nie byłoby to uzasadnione, gdyby — z uwagi na zbyt szeroką interpretację terminu miejsca zamieszkania — doprowadzono do sytuacji, kiedy wszyscy pracownicy migrujący zatrudnieni w jednym państwie członkowskim, których rodziny mieszkają na stałe w innym państwie członkowskim, zostali objęci wyjątkiem zawartym w art. 71 rozporządzenia 1408/71. W tym samym orzeczeniu ETS zdefiniował także kryteria, na których należy się oprzeć przy ustalaniu, czy dana osoba może być uznana za pracownika powracającego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) ww. rozporządzenia, uznając za takie długość oraz ciągłość okresu pobytu przed wyjazdem zainteresowanej osoby, długość i cel jej nieobecności, charakter zatrudnienia podjętego w innym państwie oraz zamiar osoby zainteresowanej w takiej postaci, jaka wynika ze wszystkich okoliczności sprawy. W decyzji Komisji Administracyjnej nr 160 z dnia 28 listopada 1995 r., dotyczącej zakresu stosowania artykułu 71(1) (b) (ii) rozporządzenia Rady (EWG) 1408/71 w sprawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na rzecz pracowników niebędących pracownikami przygranicznymi, którzy w trakcie swojego ostatniego okresu zatrudnienia mieszkali na stałe na obszarze państwa członkowskiego innego niż państwo właściwe (96/172/WE) (Dz. Urz. WE. L 49 z 28 lutego 1996 r.). Zgodnie z ww. decyzją, art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71 może być stosowany do pewnych kategorii pracowników, np. sezonowych, marynarzy, pracowników transportu międzynarodowego i pewnych innych kategorii, które również utrzymują bliskie związki z krajem swego pochodzenia. Nie można jednak zaakceptować tego, aby z powodu zbyt szerokiej interpretacji pojęcia miejsca stałego zamieszkania, zakres stosowania art. 71 rozporządzenia 1408/71 rozszerzono na wszystkich pracowników migrujących, którzy mają stałe zatrudnienie w państwie członkowskim i którzy pozostawili swoje rodziny w kraju swojego pochodzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w treści swojego odwołania S. Ł. oświadczył, iż przez cały okres swojego zatrudnienia w Niemczech posiadał on miejsce stałego zameldowania w Polsce. Niemniej posiadanie w danym kraju miejsca zameldowania nie jest równoznaczne z posiadaniem w tym kraju miejsca zamieszkania. Takie stanowisko potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedstawionego formularza E-301, odwołania strony, a także oświadczenia strony z dnia 8 września 2008 r., wnioskodawca przebywał na terytorium Niemiec od czerwca 1985 r. do sierpnia 2008 r. (tj. przez ponad 23 lata), a jego praca w tym kraju miała charakter stały, co potwierdza treść ww. oświadczenia. Oznacza to, że centrum interesów życiowych strony podczas ostatniego okresu zatrudnienia były Niemcy. Co więcej, w treści odwołania S. Ł. wyraźnie wskazał, że w latach 1985 — 2008 jego miejscem zamieszkania były Niemcy. Tym samym nie może być on traktowany jako osoba powracająca do swojego miejsca zamieszkania i nie może skorzystać z uprawnień zawartych w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71. Odwołujący się przyjeżdżając do Polski w istocie zmienił miejsce zamieszkania. Warunki, na jakich pracownik migrujący ma prawo do nabycia zasiłku dla bezrobotnych w Polsce określają przepisy rozporządzeń 1408/71 oraz 574/72, a także przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. Jak wykazano powyżej, odwołujący się nie może być uznany za osobę posiadającą podczas pracy na terytorium Niemiec miejsce zamieszkania w Polsce — a tym samym nie może zostać objęty postanowieniami preferencyjnego przepisu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71. Wobec faktu, że S. Ł. nie spełnił ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Polski, nie jest możliwe, zgodnie z art. 67 ust. 3 ww. rozporządzenia, uwzględnienie okresów ubezpieczenia i zatrudnienia spełnionych przez niego na obszarze Niemiec przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Zatem zainteresowany nie udokumentował spełnienia na terytorium Polski w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień jego rejestracji w PUP żadnych okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych w rozumieniu art. 71 ww. ustawy, tym samym nie jest możliwe przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2008 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił, iż organ podejmując rozstrzygnięcie zastosował przepisy prawa (rozporządzenia Rady EWG) z okresu sprzed wejścia Polski do Unii Europejskiej. Skarżący podniósł, iż bezspornym jest jego ścisły związek z Polską w okresie świadczenia pracy w Niemczech, albowiem posiada on tytuł własności nieruchomości gruntowej położonej w S., za którą opłacał podatki Gminie [...] i do której przyjeżdżał kilka razy w roku. Ponadto, w 2005 r. jako obywatel polski zaciągnął w kraju kredyt inwestycyjny na 17 lat. Wskazał, iż jego rodzina zamieszkuje w miejscowości S. i w czasie podejmowania legalnej pracy w Niemczech wspomagał ją finansowo. Nie jest zatem istotne, gdzie się znajdowało centrum życiowe skarżącego, jak to przyjął organ, lecz fakt, iż przebywał on i pracował w kraju członkowskim Unii Europejskiej. Skoro zatem Polska należy do krajów Wspólnoty Europejskiej, to skarżący ma prawo uzyskać zasiłek dla bezrobotnych z tytułu zatrudnienia w UE, a zarzut niespełnienia wymogu 18 miesięcy zatrudnienia w RP poprzedzających dzień rejestracji jest bezpodstawny. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zagadnienie uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Ponadto, do wskazanego okresu 365 dni zalicza się okresy wykonywania pracy, świadczenia usług, opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, opłacania składek na Fundusz Pracy i zatrudnienia wymienione w lit. b – i pkt 2 ust. 1 oraz ust. 2 - 4 powołanego art. 71 ustawy. Analiza powołanych przepisów pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych zostało, co do zasady, ściśle powiązane z koniecznością opłacania składki na Krajowy Fundusz Pracy. Na gruncie powołanej ustawy prawo do zasiłku dla bezrobotnych uzależnione jest od faktycznego odprowadzania składek na Fundusz Pracy, a więc ma rację Minister twierdząc, iż dokonanie tego obowiązku (poprzez spełnienie jednej z przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a – i oraz ust. 2 – 4 ustawy) daje podstawę organom zatrudnienia do przyznania zasiłku, przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków koniecznych do jego uzyskania. Wyjątek ustawodawca uczyni dla zatrudnionych za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybyłych do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit h), do których skarżący się nie zalicza. Odrębnie też ukształtował uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na świadczenie pracy na terenie państw Wspólnoty Europejskiej, przyjmując w art. 71 ust. 7 powołanej ustawy, iż do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się także okresy zatrudnienia w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c (państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej, państwach niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi) na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. Wskazać w tym miejscu należy, iż z uwagi na istnienie ustawowej delegacji do stosowania przepisów wspólnotowych z zakresu koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich UE nie jest uzasadniony zarzut zawarty w skardze o stosowaniu przez organy orzekające w sprawie przepisów wspólnotowych wydanych przed 1 maja 2004 r. W świetle postanowień art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE. L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.), bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstwa innych państw członkowskich Unii Europejskiej (UE), pozostałych państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacji Szwajcarskiej (Szwajcarii) pod warunkiem spełnienia ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium kraju, w którym bezrobotny ubiega się o zasiłek dla bezrobotnych. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż skarżący ostatni okres ubezpieczenia spełnił na terytorium Niemiec. Wynika to zarówno z oświadczenia strony z dnia 8 września 2008 r., jak i formularza E 301 wystawionego przez niemiecki urząd pracy - Agentur für Arbeit Nagold w dniu [...] lipca 2008 r. Zatem uprawnienie skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych, na zasadach określonych prawodawstwem niemieckim, niewątpliwie mogło zostać zrealizowane poprzez rejestrację w odpowiednim urzędzie pracy tego właśnie kraju. Skoordynowany system zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej przewiduje możliwość ubiegania się o świadczenie w innym kraju, niż ostatnio świadczył pracę, lecz jest skierowany tylko do określonej grupy osób pozostających bez pracy. Dotyczy to pracowników najemnych, którzy oddają się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkują, lub którzy powracają na to terytorium. Wówczas korzystają oni ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby byli tam ostatnio zatrudnieni – art. 71 ust. 1 pkt b (ii) 67 rozporządzenia Rady Nr 1408/71. W ocenie Sądu, Minister dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu (przywołując stanowisko ETS-u) i zasadnie uznał, iż skarżący nie jest podmiotem, do którego adresowana jest powyższa norma prawna. Z materiału aktowego wynika, iż skarżący wraz z żoną, córką i synem, kierując się potrzebą poprawy warunków materialnych i bytowych rodziny, opuścił Polskę w czerwcu 1985 r. Celem wyjazdu z kraju było przesiedlenie, [...]. Na terenie Niemiec skarżący przebywał do sierpnia 2008 r. i tam podejmował zatrudnienie. Celem powrotu do Polski, po 23 latach, było ponowne przesiedlenie. W czasie pobytu w Niemczech skarżący, jak podaje, utrzymywał kontakt z krajem, był stale zameldowany w Polsce, kilka razy w roku odwiedzał rodzinę, którą wspomagał finansowo, opłacał podatek od nieruchomości gruntowej, której jest właścicielem oraz regulował zobowiązania finansowe wynikające z umowy kredytowej zawartej w 2005 r. na cele inwestycyjne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż podejmując decyzję o przesiedleniu do innego kraju skarżący świadomie skoncentrował "życie codzienne" swojej najbliższej rodziny w Niemczech. Podjął tam zatrudnienie i skupił najważniejsze potrzeby swoje i najbliższej rodziny, tj. praca, edukacja, opieka zdrowotna, itp. w tym właśnie państwie. Związek skarżącego z poprzednim miejscem pobytu w Polsce do sierpnia 2008 r. opierał się w istocie na kontaktach z dalszą rodziną i regulowaniem spraw majątkowych, zaś sam fakt, iż zainteresowany nie dokonał administracyjnego wymeldowania ze stałego miejsca pobytu w Polsce, nie stanowi o zamieszkiwaniu w tym miejscu. Zatem w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) powołanego rozporządzenia Rady, skarżący w okresie poprzedzającym rejestrację w PUP nie zamieszkiwał na terenie Polski i nie powracał na terytorium zamieszkania. Podejmując decyzję o przesiedleniu, np. z powodów rodzinnych, ekonomicznych, stworzył sytuację nie objętą dyspozycją ww. przepisu. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż organy orzekające w niniejszej sprawie, wobec niespełnienia przez skarżącego wymagań określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasadnie odmówiły skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd nie dopatrzył się także w działaniu organów naruszeń przepisów procesowych, wobec czego wnioski strony zawarte w skardze nie mogły zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.