II SA/Wa 321/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania związku schorzeń ze służbą postanawia 1. oddalić wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla D. P. adwokata z urzędu. D. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania związku schorzeń ze służbą. Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje. Skarżący odbywa w zakładzie karnym karę pozbawienia wolności. Nie jest zatrudniony w zakładzie karnym i nie uzyskuje dochodów z pracy. Stały miesięczny dochód wnioskodawcy stanowi renta inwalidzka w wysokości 1300 zł. Córka wnioskodawcy studiuje i nie pracuje zarobkowo. Na skarżącym ciąży obowiązek alimentacyjny w wysokości 1500 zł oraz obowiązek alimentacyjny w wysokości 800 zł. Strona obowiązana jest do uiszczania opłat w wysokości 600 zł za służbowe mieszkanie. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych, a do takich należy wymieniona sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest w niniejszej sprawie od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania. Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. d P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia. Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, że prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na podstawie przedstawionych przez stronę informacji stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy. Skarżący przebywa w zakładzie karnym, w którym nie uzyskuje dochodów z tytułu pracy. Strona uzyskuje wprawdzie dochód z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości 1300 zł jednakże, na wnioskodawcy ciąży obowiązek alimentacyjny w łącznej wysokości 2300 zł. Strona obowiązana jest też do ponoszenia kosztów utrzymania mieszkania. Wnioskodawca nie ma żadnego majątku, w tym oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę oraz w związku z tym, że przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, wnioskodawcy należało przyznać prawo pomocy. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. 2 postanowienia.