II SA/Wa 327/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi L. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz L. S. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. (CKL), orzeczeniem z [...] grudnia 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania L. S. (skarżąca) od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w S. (RKL) o nr [...] z [...] lipca 2021 r., działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398; dalej ustawa o komisjach lekarskich), uchyliła w części zaskarżone orzeczenie, jednocześnie wydała orzeczenie własne o niezdolności kandydata do służby w Służbie Więziennej. Komisja wydała orzeczenie na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez ww. RKL, badania dodatkowego i badania własnego. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie sprawy. Skarżąca została skierowana na komisję lekarską celem ustalenia stopnia zdolności do służby oraz ustalenia zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w S. (RKL) orzeczeniem z [...] lipca 2021 r. o nr [...] uznała skarżącą za trwale niezdolną do służby. Przyznano skarżącej kategorię zdrowia C. Uznano, że schorzenie powodujące inwalidztwo nie ma związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Stwierdzono, że ww. jest zdolna do pracy. W rozpoznaniu wskazano na: - przewlekłe zaburzenia nerwicowe oporne na leczenie upośledzające sprawność ustroju [...]§ 70 p. 3 kol. 5 lit. C; - wielopoziomowa i wielomiejscowa dyskopatia od C4 do C7 oraz od L4 do S1 z przewlekłymi często zaostrzającymi się bólami promieniującymi do kończyn górnych i dolnych upośledzająca sprawność ustroju. § 34 p. 8 kol. 5 lit. C, § 66 p. 2 kol. 5 lit. C; - dawno przebyte okresowo występujące zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane po napaści osadzonego (2014 r.) nieznacznie upośledzające sprawność ustroju [...]. § 70 p. 2 kol. 5 lit. B; - dawno przebyte odbarczenie nerwu pośrodkowego nadgarstka prawego z powodu zespołu cieśni nadgarstka. § 66 p. 1 kol. 5 lit. A - w zastosowaniu; - torbiele w okolicy szyjki macicy i prawych przydatków. Bez §; - astma oskrzelowa w wywiadzie - postać łagodna. § 35 p. 1 kol. 5 lit. A; - zespół jelita drażliwego nieupośledzający sprawność ustroju. § 42 p. 14 kol. 5 lit. A. Skarżąca odwołała się od powyższego rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym części A orzeczenia pkt 13 i 14. Jak podała, zgodnie z orzeczeniem Komisji w części "A" orzeczenia pkt 13 i 14 wskazano, że schorzenia określone w pkt 11 przedmiotowego orzeczenia nie znajdują się w Załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 sierpnia 2010 (poz. 986) w sprawie wykazu chorób pozostających w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Biorąc pod uwagę wykaz chorób określony we wskazanym wyżej załączniku w pkt 17 znajduje się "zespół cieśni nadgarstka" oraz w pkt 18 "zaburzenia nerwicowe związane ze stresem", co nie zostało uwzględnione w orzeczeniu. Wskazane choroby zostały ujęte w orzeczeniu w części "A" pkt 11, natomiast nie zostały ujęte w pkt 14, co nie znajduje uzasadnienia i wskazuje na brak pozostających schorzeń w związku ze szczególnymi warunkami służby. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, nie został określony uszczerbek na zdrowiu, co w konsekwencji uniemożliwia ubieganie się o jednorazowe odszkodowanie z tytułu uszczerbku na zdrowiu. Ponadto skarżąca nadmieniła, że zastosowanie powinny znaleźć przepisy najnowsze i aktualne, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 maja (poz. 1046), które są korzystniejsze dla strony odwołującej się. Podkreśliła, że schorzenia te powstały w trakcie i w związku z długoletnią służbą, co zostało potwierdzone przez komisje lekarskie oraz pozostałą dokumentację 1. Orzeczenie Nr [...] z dnia [...].06.2015 r. 2. Orzeczenie [...] z dnia [...].02.2017 r. 3. Orzeczenie [...] z dnia [...].10.2018 r. Leczenie w dalszym ciągu jest kontynuowane u specjalisty w Centrum Zdrowia Psychicznego [...] - Poradnia Zdrowia Psychicznego w K. Skarżąca wyjaśniła, że do dnia [...] września 2021 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim z powodu przedmiotowych schorzeń. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, skarżąca zwróciła się z prośbą o rozpatrzenie odwołania przez CKL w celu uwzględnienia orzeczenia w części "A" pkt 13 i 14 i ustalenia uszczerbku na zdrowiu. Jak podała CKL, przeprowadziła wnikliwą analizę zebranej w toku procedowania dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej. Na podstawie całości obrazu klinicznego uznano, że stan zdrowia psychicznego dyskwalifikuje orzekaną z możliwości kontynuowania służby w Służbie Więziennej. Przyznano orzekanej kategorię zdrowia C na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz.U. z 2014 r. poz. 1989). Schorzenie wymienione w punkcie 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Więziennej. Schorzenia wymienione w punktach 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 nie sięgają granic inwalidztwa na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r., schorzenia te nie pozostają w związku ze służbą na podstawie na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2008 r. Inwalidztwo istnieje od [...] grudnia 2021 r., jest czasowe, badanie kontrolne wyznaczono na grudzień 2024 r. Przed badaniem komisyjnym należy odbyć konsultację psychiatryczną. W uzasadnieniu podanego na wstępie orzeczenia CKL wskazała, że RKL dokonała nieprawidłowej kwalifikacji orzeczniczej. Komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych działają na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398). Zgodnie z treścią ustawy, komisja przeprowadza badanie stosownie do treści skierowania wydanego przez jednostkę kierującą. Skarżąca została skierowana na badanie komisyjne w celu ustalenia zdolności do służby w SW oraz ustalenia zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym. Nie było skierowania na badanie w celu ustalenia związku schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zdaniem CKL RKL nieprawidłowo wypełniła literę B orzeczenia. CKL zwróciła uwagę, że w orzeczeniu RKL nie ma informacji o odniesieniu do schorzenia badanej, które mogłoby spełniać kryteria załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 sierpnia 2021 r. w sprawie wykazu chorób, z tytułu których funkcjonariuszowi Służby Więziennej przysługuje jednorazowe odszkodowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 736). CKL poinformowała, że czym innym jest ustalenie związku schorzenia ze służbą, czym innym jest ustalenie związku schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a czym innym jest orzekanie w sprawie wykazu chorób, z tytułu których funkcjonariuszowi Służby Więziennej przysługuje jednorazowe odszkodowanie. W danej sprawie ustalono związek schorzenia ze służbą. Określenie jest jasne. CKL, jak stwierdziła, przeprowadziła wnikliwą analizę zebranej w toku procedowania dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej. Na tej podstawie podjęto decyzję orzeczniczą jak wyżej. Na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich uchylono w części zaskarżone orzeczenie. Uchylenie w części wynika ze zmiany treści rozpoznania (podane powyżej oddaje obecny stan zdrowia orzekanej), zmiany treści punktu B orzeczenia oraz zmiany treści uzasadnienia. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie CKL do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca, reprezentowana przez adwokata. Jak wskazała, zaskarża orzeczenie CKL z [...] grudnia 2021 r., uchylające w części orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w S. [...] z [...] lipca 2021 r. – w zakresie części dotyczącej lit. C III 5, tj. przyjęcia ustalenia, że inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnym zastosowaniu art. 1 ust. 1 pkt 2a i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 roku o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 398), poprzez częściowe procedowanie w nieuprawnionym zakresie poprzez przyjęcie w skarżonej części orzeczenia, że stwierdzone inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Powołując się na powyższy zarzut wniosła o uchylenie części C III 5 orzeczenia nr [...] z [...] grudnia 2021 r. oraz orzeczenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej w niniejszym postępowaniu organy winny procedować wyłącznie w zakresie ustalenia stopnia zdolności do służby oraz ustalenia zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym, tak bowiem wynika z treści skierowania Dyrektora Aresztu Śledczego w K. z dnia [...] stycznia 2021 r. Jak stwierdziła skarżąca, słusznie zauważa to organ drugiej instancji, wskazując w treści uzasadnienia, że komisja rejonowa dokonała nieprawidłowej kwalifikacji orzeczniczej, odchodząc od przeprowadzenia badania stosownie do treści skierowania wydanego przez jednostkę kierującą (vide - s. 5 uzasadnienia). Nie została ona bowiem skierowana na badanie celem ustalenia związku schorzenia ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, a komisja w S. nieprawidłowo wypełniła literę B orzeczenia, dlatego też tą część orzeczenia uchylono, z czym skarżąca się zgodziła. Zdaniem skarżącej CKL słusznie wywodzi na kartach uzasadnienia, że czym innym jest ustalenie związku schorzenia ze służbą, a czym innym jest ustalenie związku schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisja słusznie konstatuje, że w danej sprawie ustalono tylko związek schorzenia ze służbą (jak słusznie wpisano w lit. C III 5 sentencji). Biorąc pod uwagę powyższe dyskusyjne jest zatem to, że w lit. C III 5 została wpisana wzmianka o tym, że stwierdzone inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W ocenie skarżącej ten aspekt postępowania nie powinien być w ogóle przedmiotem procedowania w niniejszej sprawie. Wzmianka o tym elemencie sprawy widnieje również w krótkim fragmencie uzasadnienia na s. 5, gdzie wskazuje się, że "Konsultujący lekarz psychiatra rozpoznał przewlekłe zaburzenia nerwicowe, utrwalone o charakterze neurastenicznym, brak związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby". Element znajdujący się w skarżonej części sentencji orzeczenia (lit. C III 5), ale też wzmiankowany we wskazanym wyżej fragmencie uzasadnienia, został włączony do skarżonego orzeczenia z naruszeniem prawa materialnego przytoczonego w punkcie 3 petitum niniejszej skargi. W ocenie skarżącej w tym zakresie należy zatem uchylić orzeczenie poprzez wykreślenie zapisu zamieszczonego w lit. C III 5. Jednocześnie skarżąca wskazała, że kwestionowane sformułowania skarżonego orzeczenia mogą naruszać interes prawny skarżącej, albowiem wydaje się, że rozstrzygają one o elemencie relewantnym dla jej interesów związanych z ewentualną oceną wysokości wynagrodzenia przysługującego za okres zwolnienia lekarskiego, a także odszkodowania za ewentualnie stwierdzony stopień uszczerbku na zdrowiu (w obu przypadkach istotne znaczenie ma bowiem ustalenie związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby). Skarżąca nadmieniła, że już w maju 2021 r. złożyła odpowiedni wniosek dotyczący ustalenia przez komisję lekarską, czy zwolnienie lekarskie funkcjonariusza, na którym przebywała ona od dnia [...] grudnia 2020 roku, pozostawało w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Wniosek ten pozostaje do dnia dzisiejszego bez odpowiedzi, stąd skarżąca planuje w najbliższym czasie skorzystać z uprawnień do odwołania się do Sądu Pracy w trybie art. 4779 par. 4 k.p.c. Jednocześnie - wobec braku aktywności Aresztu Śledczego w K. - skarżąca planuje również złożyć odpowiedni wniosek o ustalenie stopnia uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej narusza przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącej od orzeczenia organu I instancji, dopuściła się przede wszystkim istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem wydając sporne orzeczenie z powołaniem się na ten przepis, nie zawarła w treści swojego orzeczenia żadnego wyraźnego rozstrzygnięcia, z którego wynikałoby, w jakiej części Centralna Komisja Lekarska uchyliła zaskarżone orzeczenie pierwszoinstancyjne. Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.). Wobec powyższego, zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W przepisie art. 47 ust. 1 ustawy określone zostały rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez Centralną Komisję Lekarską po rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, nie jest uprawniona do wydania orzeczenia o sentencji innej, niż wymienione expressis verbis w treści cytowanego przepisu.Tymczasem, należy zauważyć, że w analizowanej sprawie Centralna Komisja Lekarska, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącej od orzeczenia organu I instancji, uchyliła wydane w pierwszej instancji orzeczenie, nie precyzując jednak w sentencji orzeczenia, w jakiej dokładnie części uchyla zaskarżone odwołaniem orzeczenie. Zdaniem Sądu, tego rodzaju postępowanie nie znajduje umocowania w przepisach obowiązującego prawa. Każde rozstrzygnięcie powinno być sformułowane w sposób dokładny, szczegółowy i nie pozostawiający marginesu niepewności co do woli wyrażanej przez organ. W szczególności odnosi się to do orzeczeń wydanych w postępowaniu odwoławczym, które muszą być wyartykułowane w sposób wyjątkowo stanowczy, niepowodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i - co ważne - winno zawierać jedno z rozstrzygnięć opisanych w art. 47 cyt. ustawy. Treści i faktycznego zakresu rozstrzygnięcia organu, nie można się bowiem domyślać. Nadto skoro przepis art. 47 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć Centralnej Komisji Lekarskiej, jako organu odwoławczego, oznacza to, że organ ten nie jest uprawniony do wydania orzeczenia o sentencji innej, niż wymienione w komentowanym przepisie. Zdaniem Sądu, uznać należy w związku z tym, że wskazane powyżej uchybienie, daje podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej. Warto zauważyć w tym miejscu, że stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń, rozporządzenie określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia". Uzasadnienie orzeczenia winno zaś w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać to, dlaczego (na jakiej podstawie) zostało stwierdzone u skarżącego schorzenie, czy też ułomność fizyczna określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2035), a także jak stwierdzone rozpoznanie przekłada się na możliwość pełnienia przez osobę badaną służby w Służbie Więziennej. Uzasadnienie orzeczenie komisji winno być więc sporządzone tak, aby w oparciu o nie, można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia. W przypadku więc wydania orzeczenia częściowo uchylającego rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, uzasadnienie organu odwoławczego także winno szczegółowo opisywać powyższą materię. W ocenie Sądu zatem uznać należy, że naruszenie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżone orzeczenie, nie precyzując zakresu częściowego uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, pozbawiło tut. Sąd realnej możliwości weryfikacji swojej merytorycznej poprawności. Tego typu uchybienie, w konsekwencji musiało spowodować uchylenie spornego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej oraz zobowiązanie tego organu do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, organ odwoławczy dopuścił się też - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a., oraz art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art.200 w zw. z art.205 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi