II SA/Wa 3289/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Protokolant starszy referent Magdalena Frąckiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] Bank S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę [...] Bank S.A. z siedzibą w W. złożył skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021r, w przedmiocie przetwarzania danych osobowych Do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga D.K., na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Bank S.A. (dalej "Bank"), polegające na przekazaniu danych osobowych skarżącego do Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w W. (dalej "BIK"), bez podstawy prawnej. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił następujący stan faktyczny: 1. Skarżący zawarł z Bankiem w dniu [...] maja 2014 r. umowę kredytu gotówkowego nr [...], z tytułu której powstało zadłużenie. Zobowiązanie zostało spłacone całkowicie w dniu [...] sierpnia 2017 r. Opóźnienie w spłacie wynosiło powyżej 60 dni. Skarżący poinformował, że nie został poinformowany przez Bank o zamiarze przetwarzania jego danych osobowych stanowiących tajemnicę bankową bez jego zgody (dowód: skarga z dnia [...] września 2019 r.); 2. Bank wskazał, że dane osobowe skarżącego zostały zebrane w związku z umową o kredyt gotówkowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Dane osobowe skarżącego przetwarzane są obecnie przez Bank na podstawie art. 105 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896 ze zm.), zwanej dalej Prawem bankowym, w celach oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego (dowód: wyjaśnienia Banku wraz z załącznikami z dnia 12 marca 2020 r. oraz z dnia 16 listopada 2020 r., wyjaśnienia BIK z dnia 5 marca 2020 r.); 3. Bank wskazał, że w związku z zaległościami w spłacie zobowiązania wynikającego z umowy o kredyt gotówkowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Bank skierował do skarżącego oświadczenie o wypowiedzeniu ww. umowy wraz z zawiadomieniem wysłanym listem poleconym w dniu 28 kwietnia 2015 r. o zamiarze przetwarzania danych po wygaśnięciu zobowiązania, bez jego zgody, zgodnie z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego - przetwarzanie danych osobowych Skarżącego na tej podstawie prawnej rozpoczęło się [...] sierpnia 2017 r. (dowód: wyjaśnienia Banku wraz z załącznikami z dnia 12 marca 2020 r.); 4. Bank wskazał, że skarżący w piśmie dnia 24 sierpnia 2019 r. zwrócił się do Banku z wycofaniem zgody na przetwarzanie jego danych osobowych po wygaśnięciu zobowiązania, na które Bank odpowiedział w dniu 20 września 2019 r., wskazując, że wobec zaistnienia przesłanek określonych w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego złożony przez skarżącego wniosek będzie skuteczny po upływie 5 lat od wygaśnięcia zobowiązania wynikającego z umowy nr [...] (dowód: wyjaśnienia Banku wraz z załącznikami z dnia 12 marca 2020 r.); 5. Obecnie dane osobowe skarżącego w zakresie umowy kredytu nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. przetwarzane są w bazie BIK. Rachunek ma obecnie status rachunku zamkniętego i przetwarzany jest w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka, na podstawie art. 105a ust. 3 w zw. z art. 105 ust. 4 Prawa bankowego oraz na podstawie umowy zawartej przez Bank z BIK (dowód: wyjaśnienia BIK z dnia 5 marca 2020 r.). Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w pierwszej kolejności wskazał, że przepisem uprawniającym administratorów danych do przetwarzania zwykłych danych osób fizycznych jest art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), zwanego dalej RODO, zgodnie z którym, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy spełniona jest jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie. Katalog przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO, jest zamknięty. Każda z przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych ma charakter autonomiczny i niezależny. Organ wskazał, iż podstawą prawną przetwarzania danych osobowych klientów przez Bank w BIK jest obecnie art. 6 ust. 1 f RODO, tj. przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora. Wskazania ponadto wymaga, że przetwarzanie danych osobowych klientów Banku przez BIK odbywa się zgodnie z art. 28 ust. 3 RODO, tj. na podstawie zawartej z Bankiem będącym administratorem umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych. Zgodnie zaś z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową i informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy o kredycie, dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy o kredycie, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy o kredycie, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank, inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucję pożyczkową albo podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy o kredycie, o zamiarze przetwarzania dotyczących jej tych informacji, bez jej zgody. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że choć zobowiązanie wynikające z umowy o kredyt gotówkowy wobec Banku wygasło, to jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego odnośnie spłaty zadłużenia, strona umowy dopuściła się zwłoki trwającej dłużej niż 60 dni w przypadku ww. zobowiązania. Istotnym jednakże w niniejszej sprawie jest to, że Bank nie spełnił wobec niej obowiązku określonego w art. 105a pkt 3 Prawa bankowego, tj. nie poinformował skutecznie o zamiarze przetwarzania dotyczących jego informacji stanowiących tajemnicę bankową, bez jego zgody po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z przedmiotowej umowy. Stwierdzić należy, że sam fakt, iż strona nie wykonała zobowiązania lub spóźniła się z jego wykonaniem co najmniej 60 dni, nie upoważnia Banku do przetwarzania jej danych na warunkach określonych w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Moment, od którego należy liczyć sześćdziesięciodniowy termin, w którym konsument dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania, to termin wykonania zobowiązania. Dopiero po upływie 60 dni zaczyna biec termin 30 dni, w którym instytucja oczekuje jeszcze na wykonanie zobowiązania klienta. Termin 30 dni biegnie od momentu, w którym konsument zostanie skutecznie poinformowany przez instytucję o zamiarze przetwarzania. Ostatecznie to bezskuteczny upływ 30 dni od momentu poinformowania stanowi wypełnienie przesłanek żart. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Z powyższego wynika zatem, iż Bank przetwarzając dane strony na warunkach określonych w ww. przepisie, musi wykazać, że strona został poinformowany o zamiarze przetwarzania ich bez jego zgody. W niniejszej sprawie strona podniosła, że okoliczności wskazywane w art. 105a pkt 3 Prawa bankowego nie zostały spełnione w związku z czym Bank nie jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych w BIK. Bank podniósł, że ww. przesłanki, w tym poinformowanie o okolicznościach wskazanych w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego zostały spełnione, poprzez wysłanie korespondencji listem poleconym. Organ podkreślił, że brak jest dowodów wskazujących na prawidłowe i skuteczne poinformowanie skarżącego o treści 105a ust. 3 Prawa bankowego, natomiast oświadczenie Banku, pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami strony. W oparciu o powyższe ustalenia i przedstawioną wykładnię przepisów Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nakazał [...] Bank S.A., z siedzibą w W. zaprzestania przetwarzania danych osobowych D. K. w W., dotyczących umowy o kredyt gotówkowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w systemie Biura Informacji Kredytowej S.A, z siedzibą w W. przetwarzanych na podstawie art. 105a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896 ze zm.) w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. [...] Bank S.A. z siedzibą w W. złożył skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021r, w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Skarżący na podstawie art. 57 § 1 pkt 3) p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucał: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2187 z późn. zm., dalej jako: PB) poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa w powołanym przepisie, polega na skutecznym doręczeniu osobie fizycznej, po wygaśnięciu jej zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, informacji o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych bez jej zgody, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, iż "poinformowanie" oznacza rzeczywiste umożliwienie zapoznania się z treścią wyżej wymienionej informacji; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 7 ust. 1 UODO, polegające przede wszystkim na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i - w konsekwencji - błędnym przyjęciu, że potwierdzenie nadania pisma listem poleconym nie stanowi dowodu poinformowania Uczestnika postępowania o zamiarze przetwarzania jego danych osobowych bez jego zgody, w oparciu o w art. 105a ust. 3 PB, podczas gdy jest to dokument mający moc dokumentu urzędowego, stanowiący dostateczny dowód przekazania informacji zgodnie z wymogami art. 105a ust. 3 PB. Skarżący wskazuje, iż na podstawie art. 105a ust. 3 PB możliwe jest przetwarzanie informacji dotyczących osób fizycznych, stanowiących tajemnicę bankową, po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy spełnione zostaną dwa warunki: 1) osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów; 2) po zaistnieniu okoliczności z pkt 1) powyżej upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank lub inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji stanowiących tajemnicę bankową bez jej zgody. W niniejszej sprawie sporna jest jedynie przesłanka poinformowania D.K. przez Bank o zamiarze przetwarzania dotyczących go danych, bez jego zgody. Analiza treści art. 105a ust. 3 PB prowadzi do wniosku, że trzydziestodniowy termin, po upływie którego jest możliwe przetwarzanie danych osobowych osoby, która dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem, bez jej zgody, biegnie od momentu, gdy osoba ta została poinformowana przez bank o takim zamiarze. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca nie określił żadnych szczególnych wymogów formalnych, co do sposobu i treści takiego poinformowania. Nie ulega wątpliwości, że w każdym wypadku sposób ten powinien dawać sposobność potwierdzenia, że adresatowi umożliwiono zapoznanie się z informacją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3362/15, Legalis nr 1755324). Skarżący podnosi, iż dokonując analizy art. 105a ust. 3 PB nie można abstrahować od celu wprowadzenia uregulowanej tam możliwości przetwarzania danych bez zgody samego dłużnika. Omawiany przepis ma umożliwić przekazywanie przez m.in. banki danych nierzetelnych dłużników, tj. osób, które pomimo zaciągnięcia określonego zobowiązania wobec banku, nie wywiązują się z umowy i nie spłacają swojego zobowiązania przez okres dłuższy niż 60 dni, do Biura Informacji Kredytowej (BIK). Celem art. 105a ust. 3 PB nie jest więc ochrona nierzetelnego dłużnika, a ochrona sektora bankowego, a tym samym uczciwych kredytobiorców, przed zaciąganiem kredytów lub pożyczek przez osoby, które swoich zobowiązań nie regulują lub regulują je ze znacznym opóźnieniem. Przyjęcie wykładni art. 105a ust. 3 PB zaproponowanej przez organ prowadziłoby do istotnych nadużyć po stronie nierzetelnych dłużników i wypaczałoby sens regulacji, dając osobom niewywiązującym się ze swoich zobowiązań możliwość unikania ujawnienia informacji o nich w BIK poprzez proste uchylanie się od odbioru korespondencji. Dłużnicy tacy mogliby każdorazowo zarzucać, że nie mogli zapoznać się z treścią pisma, jeśli zwrotne potwierdzenie odbioru nie zostałoby podpisane przez daną osobę osobiście. Wykładnia przyjęta przez Prezesa PUODO jest błędna także i z tego powodu, że gdyby przyjąć ją za słuszną, w analogiczny sposób należałoby oczekiwać od każdego wierzyciela, że będzie wysyłał dłużnikowi wezwanie do zapłaty za potwierdzeniem osobistego odbioru lub doręczał do rąk własnych dłużnika. Miałoby to ten skutek, że nierzetelny dłużnik starający się uniemożliwić skuteczne dochodzenie roszczeń, uchylałby się od odebrania przesyłek, co utrudniłoby w istotnym stopniu proces windykacji i dawało niezasadne przywileje osobom niewywiązującym się ze swoich zobowiązań. Skarżący podkreśla, że wysłał do uczestnika postępowania oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytowej zawierające stosowną, wymaganą prawem informację o zamiarze przekazania jego danych osobowych do Biura Informacji Kredytowej. Pismo w tej sprawie datowane na [...] kwietnia 2015r, zostało wysłane listem poleconym w dniu 30 kwietnia 2015r. Zostało ono skierowane na podany przez D.K. adres do korespondencji podany przy podpisywaniu umowy kredytowej (wskazany we wniosku kredytowym). Przy czym uczestnik postępowania zobowiązał się na bieżąco informować Bank o zmianie nazwiska, adresu lub miejsca pracy - zgodnie z pkt VI. ust. 8 umowy o kredyt gotówkowy nr [...]. W kartotece zawartej umowy Bank nie posiada żadnych informacji o zmianie danych adresowych i sam uczestnik takiej zmiany nie zgłaszał. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019r., poz.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny, stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że Sąd rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej decyzji, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania administracyjnego. Warto też wyjaśnić, że Sąd administracyjny w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz bada czy w trakcie postępowania administracyjnego ujawniono wszelkie istotne okoliczności i czy były one uwzględnione przy wydawaniu decyzji i w jaki sposób zostały ocenione zebrane w sprawie dowody. Skarga rozpoznawana w oparciu o powyższe kryteria nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 128 z późn. zm.). Banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania: 1) bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w zw. ze stosowaniem metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 oraz w art. 128d ust. 1; 2) innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń; 3) instytucjom kredytowym - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Na podstawie art. 105a cytowanej ustawy, przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego (ust. 1). Instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank lub inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji stanowiących tajemnicę bankową, bez jej zgody (ust. 3). Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, dla celów stosowania metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 (ust 4.). W rozpoznawanej sprawie Prezes UODO nakazał skarżącemu Bankowi zaprzestania przetwarzania danych osobowych D.K. W ocenie organu Bank nie wykazał, że dopełnił wymaganego art. 105a ust. 3 ustawy Prawo bankowe obowiązku poinformowania o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji, stanowiących tajemnicę bankową, w zakresie jej rachunku bankowego, bez jej zgody. W ocenie Sądu stanowisko to jest prawidłowe. W aktach administracyjnych brak jest bowiem dowodów wskazujących na fakt, że Bank poinformował klienta o zamiarze przetwarzania powyższych danych. Przekazanie przez Bank danych D.K. do Biura Informacji Kredytowej po wygaśnięciu zobowiązania wymagało powiadomienia ww. o zamiarze przetwarzania danych oraz upływu 30 dni od poinformowania o zamiarze przetwarzania danych osobowych, stanowiących tajemnicę bankową (ar. 105a ust. 3 ustawy Prawo Bankowe). Wskazane powiadomienie musi zatem być doręczone osobie zainteresowanej w taki sposób, by mogła zapoznać się z jego treścią. Okoliczności te nie mogą budzić wątpliwości, bo od ich zaistnienia zależy uprawnienie banku do przetwarzania danych osobowych. W niniejszej sprawie wątpliwości te istnieją, ponieważ wysłanie tzw. listu poleconego, nie pozwala na bezsporne przyjęcie, że powiadomienie istotnie dotarło do adresata. Jeżeli Bank wywodzi skutki prawne z powiadomienia strony o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych, to musi wykazać, że bezskutecznie upłynęło 30 dni od daty poinformowania strony o tym zamiarze. Wykazanie tej okoliczności wymaga wykazania początkowego biegu ww. terminu. W przedmiotowej sprawie brak jest natomiast możliwości wykazania tej okoliczności. Konsekwencją powyższych stwierdzeń jest to, że również pozostałe zarzuty, podniesione przez skarżący Bank, dotyczące błędnie i jedynie częściowo ustalonego stanu faktycznego oraz niewyczerpującego uzasadnienia zapadłego rozstrzygnięcia w sprawie, są niezasadne. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, dopuszczając jako dowód wszelkie oświadczenia i dowody przedstawione przez skarżący Bank, ocenił je i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji wskazuje zarówno podstawę prawną, jak i faktyczną podjętego rozstrzygnięcia. Dlatego też skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.