II SA/Wa 3293/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na pokrycie kosztów przekwalifikowania zawodowego oddala skargę Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 120 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 860 z późn. zm.) i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. poz. 1622), po rozpatrzeniu odwołania [...] M. W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie odmowy [...] M. W. wyrażenia zgody na pokrycie kosztów studiów podyplomowych na kierunku "Prawo w obrocie gospodarczym" edycja II w kwocie 4 800 zł, organizowanych przez Centrum Edukacji Menedżerskiej Uniwersytetu [...] w [...] oraz zwrotu kosztów sześciu przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca szkolenia oraz dwudziestu noclegów w miejscu szkolenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że M. W. na podstawie decyzji Dyrektora WBE w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. uzyskał pomoc na przekwalifikowanie zawodowe, będąc w tym czasie w okresie dwóch lat przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej planowanym - przy procedowaniu tej decyzji - na dzień 31 grudnia 2019 r. Przedmiotowa decyzja została zmieniona decyzją Dyrektora WBE w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., w konsekwencji czego M. W. uzyskał prawo i skorzystał ze sfinansowania studiów podyplomowych "Finansowania projektów" w wysokości 4 200 zł i zwrotu kosztów czternastu przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca szkolenia i z powrotem. W dniu [...] maja 2020 r. M. W. ponownie wystąpił do Dyrektora WBE w [...] z wnioskiem o wyrażenie zgody na sfinansowanie przekwalifikowania zawodowego, wskazując tym razem termin planowanego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na dzień 31 stycznia 2022 r. Dyrektor WBE w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. wyraził wnioskodawcy zgodę na pokrycie kosztów przekwalifikowania zawodowego na studiach podyplomowych na kierunku "Prawo w obrocie gospodarczym" w kwocie 4 800 zł, organizowanych przez Centrum Edukacji Menedżerskiej Uniwersytetu [...] w [...] oraz zwrot kosztów sześciu przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca szkolenia oraz dwudziestu noclegów w miejscu szkolenia. Przedmiotowa decyzja, decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r, - za zgodą strony została uchylona, z powodu nieuruchomienia w roku akademickim 2020/2021 w Uniwersytecie [...] w [...] II Studiów Podyplomowych "Prawo w obrocie gospodarczym" . Następnie wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. wnioskodawca ponownie wystąpił do Dyrektora WBE w [...] o sfinansowanie kosztów tożsamych studiów podyplomowych w edycji II na kierunku "Prawo w obrocie gospodarczym" w kwocie 4 800 zł, organizowanych przez Centrum Edukacji Menedżerskiej Uniwersytetu [...] w [...] oraz zwrot kosztów sześciu przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca szkolenia oraz dwudziestu noclegów w miejscu szkolenia. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. odmówił wnioskodawcy prawa do sfinansowania wnioskowanych kosztów. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej utrzymując decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. tę decyzję w mocy w uzasadnieniu przytoczył m.in. art. 120 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazał, że zgodnie z art. 120 ust. 4 ww. ustawy - żołnierzowi zawodowemu na dwa łata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej mogą być pokrywane koszty przekwalifikowania zawodowego. Organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca na podstawie decyzji Dyrektora WBE w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. - zmienionej decyzją nr [...] - uzyskał już pomoc na przekwalifikowanie zawodowe, będąc w tym czasie w okresie dwóch lat przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej planowanym - przy procedowaniu tych decyzji - na dzień 31 grudnia 2019 r. Organ podniósł, że wnioskodawca nie zwolnił się we wskazanym przez siebie terminie i pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2021 r. wnioskodawca ponownie wystąpił do Dyrektora WBE w [...] z wnioskiem o wyrażenie zgody na sfinansowanie przekwalifikowania zawodowego, wskazując tym razem termin planowanego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na dzień 31 stycznia 2023 r. W ocenie organu odwoławczego oświadczenie woli, w którym żołnierz określa termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ma ten skutek prawny, że jako żołnierz będzie mógł korzystać z pomocy na przekwalifikowanie zawodowe najdalej do tego właśnie terminu, niezależnie od tego, czy faktycznie zwolnienie w tym czasie nastąpiło. Wobec powyższego zdaniem organu nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku zainteresowanego w sytuacji upływu terminu planowanego zwolnienia ze służby określonego przez żołnierza w oświadczeniu, wówczas gdy żołnierz ten w tej służbie nadal pozostaje. Zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy ma również to, że żołnierz faktycznie skorzystał z oczekiwanej pomocy, na podstawie decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. i nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Organ wskazał też, że celem regulacji art. 120 ww. ustawy jest przygotowanie żołnierzy do późniejszego życia zawodowego (aktywności zawodowej), po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Z tych względów prawodawca zdecydował się na wydatkowanie przez Skarb Państwa środków finansowych na przekwalifikowanie żołnierzy. Nie ma jednak obowiązku ponoszenia kosztów kilkukrotnego przekwalifikowania, skoro zainteresowany żołnierz już dokonał przekwalifikowania. Skarb Państwa nie może ponosić konsekwencji zmiany decyzji przez żołnierza, ani w zakresie terminu skorzystania z przysługujących uprawnień wynikających z art. 120 ww. ustawy, ani w zakresie merytorycznej decyzji żołnierza co do kierunku podejmowanego przekwalifikowania. Organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 912/20). Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie znaczenie ma fakt, że M. W. wykorzystał (jako żołnierz) przysługujące mu uprawnienie ustawowe, zmaterializowane w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. - zmienionej decyzją nr [...] - Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] i został należycie przygotowany do utrzymania swojej aktywności zawodowej po zakończeniu pełnienia służby wojskowej, w terminie samodzielnie przez siebie określonym. Ziścił się zatem cel prawodawcy ujęty w art. 120 ww. ustawy pragmatycznej. Decyzja Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 77 §1 i art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyprowadzenie z niego błędnych wniosków skutkujących odmową przyznania pomocy rekonwersyjnej, podczas gdy z okoliczności sprawy oraz z zebranych dowodów wprost wynika, że spełnił wymogi ustawowe warunkujące przyznanie wnioskowanej pomocy; - art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się, do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie wiążąca pozostaje wcześniej wskazana data planowanego zwolnienia, podczas, gdy organ winien kierować się oświadczeniem żołnierza wskazanym we wniosku i tam wskazaną datą planowanego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, nie zaś wcześniejszymi wnioskami, które zostały rozpatrzone a postępowanie zakończyło się wydaniem prawomocnych decyzji; - art. 80 k.p.a przez dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się, do pominięcia faktu wystąpienia pandemii COVID-19 co uniemożliwiło skarżącemu odbycie studiów podyplomowych w ramach przekwalifikowania zawodowego i co również było główną przyczyną odstąpienia od decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w pierwotnie zaplanowanym terminie. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędne zastosowanie i odmowę przyznania mi pomocy rekonwersyjnej mimo spełnienia ustawowych przesłanek, w tym przedłożenia wymaganej zgody Dowódcy Jednostki Wojskowej oraz złożenia oświadczenia o planowanej dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej; - art. 120 ust. 4 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez dokonanie błędnej interpretacji przepisu, polegającej na przyjęciu, że przekwalifikowanie zawodowe sprowadzać się może wyłącznie do odbycia jednego kursu/szkolenia co winno być traktowane jako równoznaczne z przekwalifikowaniem zawodowym, podczas gdy proces przekwalifikowania zawodowego jest procesem długotrwałym, w niniejszym przypadku wymagającym odbycia wielu kursów, szkoleń oraz pracy własnej celem podniesienia własnych kwalifikacji oraz osiągnięcia odpowiedniego poziomu wiedzy, umożliwiającego funkcjonowanie na cywilnym rynku pracy; - art. 120 ust. 4b pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że koszt przekwalifikowania zawodowego limitowany jest ilością odbytych kursów lub szkoleń, podczas gdy limit ten określony jest jedynie kwotą pieniędzy, wynikającą z przedmiotowego przepisu, a którego to limitu skarżący nie wykorzystał w przysługującej mu wysokości. W uzasadnieniu skarżący rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Wskazał m.in., że uzasadniając swe stanowisko organ I instancji wskazał jedynie, iż wniosek nie może zostać rozpatrzony pozytywnie, gdyż żołnierz nie może korzystać z pomocy rekonwersyjnej po upływie wskazanego przez siebie terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Podniósł, że tymczasem w oświadczeniu o planowanym terminie zwolnienia wskazał dzień 31 stycznia 2023 r. Zdaniem skarżącego, to ta data winna być wiążąca dla organu i przez jej pryzmat organ winien decydować o moich uprawnieniach do skorzystania z pomocy rekonwersyjnej. Organ II instancji w zasadzie podtrzymał stanowisko organu I instancji, wskazując jedynie, że wobec realizacji wcześniej odbytego przekwalifikowania na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. jest należycie przygotowany do utrzymania aktywności zawodowej co odpowiada intencji ustawodawcy wyrażonej w art. 120 ustawy. Skarżący podniósł, że nie zgadza się z decyzją również z uwagi na fakt wystąpienia pandemii COVID-19, która skutecznie uniemożliwiła mu rozpoczęcie planowanych studiów podyplomowych. Powyższe spowodowało również zmianę pierwotnie planowanego terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Okoliczność ta, zdaje się, została całkowicie pominięta przez organ II instancji. Podkreślił, iż w przypadku kiedy to miałby możliwość odbycia zaplanowanych studiów podyplomowych, z pewnością złożyłby wypowiedzenie stosunku służbowego i zakończył służbę wojskową w pierwotnie planowanym terminie. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że skarżący w przeszłości skorzystał już z pomocy rekonwersyjnej w zakresie przekwalifikowania zawodowego. Decyzją Dyrektora WBE w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. uzyskał pomoc rekonwersyjną. Pomoc została przyznana na przekwalifikowanie, które odbyło się w terminie od lutego 2018 do stycznia 2019 r., a więc w ciągu 2 lat przed planowanym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej określonym w najwcześniejszym (pierwszym) oświadczeniu skarżącego, w którym jako planowaną datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskazano 31 grudnia 2019 r. Skarżący ukończył wybrane przez siebie studia, a organ za tą formę pomocy rekonwersyjnej zapłacił. Skarżący został więc już przekwalifikowany zawodowo w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia MON i w konsekwencji - w jego przypadku osiągnięte zostały cele pomocy rekonwersyjnej. Skarżący nie zwolnił się z zawodowej służby wojskowej oraz nie zwrócił otrzymanej pomocy rekonwersyjnej. Tym samym już sam fakt, że w obrocie prawnym istniało wcześniejsze, skutecznie złożone oświadczenie o planowanym zamiarze zwolnienia z zawodowej służby wojskowej uzasadniał negatywne dla Skarżącego rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 1 czerwca 2021 r. Pełnomocnik wskazał też, że za nietrafne uznać należy wywody skarżącego odnoszące się do sytuacji związanej z pandemią COVID-19. Wskazał, że stan epidemii na terenie Polski został ogłoszony od 20 marca 2020 r., a więc już po upływie daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej określonej na dzień 31 grudnia 2019 r. Skarżący nie został więc w żaden sposób pozbawiony prawa do przekwalifikowania zawodowego ani zmuszony do zmiany swoich planów zawodowych wskutek pandemii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem, żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie: przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata, - udzielanej przez właściwe organy. W art. 120 ust. 4 pkt powołanej ustawy wskazano, że w ramach pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3, do wysokości limitów, mogą być pokrywane koszty: 1) przekwalifikowania zawodowego; 2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki; 3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub odbywania praktyki zawodowej; W art. 120 ust. 4a pkt 1 ustawy określono wysokość limitu za przekwalifikowanie zawodowe. W art. 120 ust. 7 ustawy zawarto delegację ustawową dla Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia trybu korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-6, trybu dokonywania zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 4, oraz właściwości organów w sprawach przyznawania pomocy. Wskazano, że rozporządzenie powinno zagwarantować odpowiednie przygotowanie uprawnionych do funkcjonowania na rynku pracy oraz prawidłowe wykorzystanie środków finansowych przeznaczanych na ten cel. W § 6 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych wskazano, że koszty przekwalifikowania zawodowego, o których mowa w art. 120 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwanej dalej "ustawą", gdy to przekwalifikowanie jest rozumiane jako zmiana posiadanych przez uprawnionego kwalifikacji zawodowych na inne w celu wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu, pokrywa dyrektor WBE przez: 1) przekazanie należności na rachunek bankowy ośrodka szkolenia realizującego przekwalifikowanie zawodowe na podstawie oryginału faktury lub rachunku wystawionego przez tę instytucję; 2) wypłatę należności po przedstawieniu oryginału dokumentu potwierdzającego opłacenie kosztów przekwalifikowania zawodowego oraz zaświadczenia o ukończeniu przekwalifikowania zawodowego z wynikiem pozytywnym. Pomoc rekonwersyjna, o której mowa w art. 120 ust. 4 ustawy, jest udzielana uprawnionym na ich wniosek (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 7 ust. 3 pkt1 rozporządzenia, uprawniony, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit.a, dołącza do wniosku dokument określający termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej albo oświadczenie żołnierza o planowanym zamiarze zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Dołącza też m.in. zgodę dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego (§ 7 ust. 3 pkt 2). W sprawie niniejszej jest bezsporne, że skarżący w przeszłości skorzystał już pomocy rekonwersyjnej w zakresie przekwalifikowania zawodowego. Pomoc ta udzielona została decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. zmienioną decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Pomoc ta udzielona została na wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r., do którego skarżący załączył oświadczenie o planowanym zamiarze zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] grudnia 2019 r. Skarżący nie zwolnił się jednakże z zawodowej służby wojskowej, zgodnie z oświadczeniem załączonym do wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r., z dniem 31 stycznia 2019 r., lecz postanowił kontynuować służbę wojskową. W ocenie Sądu, zasadnie organ w sprawie niniejszej – w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym - przyjął, że nie ma podstaw, aby uwzględnić kolejny wniosek skarżącego o udzielenie pomocy na przekwalifikowanie zawodowe w sytuacji, gdy skarżący skorzystał już z pomocy rekonwersyjnej na to przekwalifikowanie. Okres 2 lat przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej należy rozumieć w tym przypadku, jako okres 2 lat przed terminem zwolnienia zawartym w dokumencie określającym termin zwolnienia lub okres 2 lat przed terminem zwolnienia zawartym w oświadczeniu żołnierza o planowanym zamiarze zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (§ 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia). Okoliczność, że skarżący nie dopełnił oświadczenia o planowanym terminie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a skorzystał już z pomocy na przekwalifikowanie zawodowe, nie daje podstaw do korzystania po raz kolejny, po upływie pierwotnie planowanego terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, z pomocy na kolejne przekwalifikowanie zawodowe. Okoliczności, z uwagi na które skarżący nie dokonał zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w planowanym przez siebie terminie (do dnia [...] grudnia 2019 r.), zawartym w oświadczeniu złożonym do wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r., nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Znaczenia dla sprawy niniejszej nie ma również okoliczność, że skarżący po złożeniu kolejnego wniosku z [...] maja 2020 r. uzyskał kolejną pozytywną decyzję organu z dnia [...] czerwca 2020 r., uchyloną następnie za zgodą strony. Także okoliczności, z uwagi na które skarżący nie miał możliwości wykorzystać kolejnej pomocy przyznanej tą drugą pozytywną decyzją, tj. decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że z przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jak i aktu wykonawczego wskazanego wyżej nie wynika, że pomoc na przekwalifikowanie zawodowe może być udzielona wyłącznie w ramach jednego kursu czy szkolenia. Niewątpliwie natomiast żołnierz może z niej korzystać – jak wynika z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Sąd podziela pogląd organu, że Skarb Państwa nie może ponosić konsekwencji zmiany decyzji przez żołnierza, ani w zakresie terminu skorzystania z przysługujących uprawnień wynikających z art. 120 ww. ustawy, ani w zakresie merytorycznej decyzji żołnierza co do kierunku podejmowanego przekwalifikowania. Celem regulacji art. 120 ww. ustawy jest przygotowanie żołnierzy do późniejszego życia zawodowego (aktywności zawodowej), po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Pomoc w zakresie przekwalifikowania, o której mowa w art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie może być rozumiana jako finansowanie kolejnych studiów podyplomowych, w związku ze zmianą przez żołnierza pierwotnie planowanego terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przesunięcia tego terminu o 2 lata i 1 miesiąc w stosunku do terminu wskazanego w złożonym już wcześniej oświadczeniu. W sprawie jest bezsporne, że skarżący w terminie dwóch lat przed samodzielnie określoną datą pierwotnego planowanego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, to jest 31 grudnia 2019 r., otrzymał i wykorzystał pomoc rekonwersyjną. Z tego też względu zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.