II SA/Wa 330/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazania sprostowania danych o stanie zdrowia postanawia - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - E. R. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie nakazania sprostowania danych o stanie zdrowia. Na stronie skarżącej spoczywa w niniejszej sprawie obowiązek uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)). Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje. Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Na dochód składa się świadczenie w wysokości 764 zł oraz zasiłek z pomocy społecznej w wysokości 200-250 zł. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie o powierzchni 77 m2 oraz działkę rekreacyjną. Nie wykazała oszczędności. Jako stały miesięczny wydatek strona wymieniła czynsz w wysokości 772 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko zwolnienie od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Skarżąca wykazała, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wnioskodawczyni dysponuje jedynie kwotą około 1.000 zł miesięcznie i po uwzględnieniu stałego wydatku, z pewnością nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.