II SA/Wa 3351/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Protokolant referent Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia za okres odbywania ćwiczeń rotacyjnych uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy [...] Dywizji [...] (bez daty) nr [...] oraz decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dowódcy Generalnego Rodzajów Sil Zbrojnych (dalej: "Dowódca Generalny RSZ", "organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dowódcy [...] Dywizji Zmechanizowanej (dalej: "Dowódca [...] DZ", "organ I instancji") nr [...] (bez daty) w sprawie odmowy zmiany decyzji Dowódcy [...] Dywizji Zmechanizowanej i przyznania na rzecz A. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") uposażenia za okres ćwiczeń rotacyjnych, które odbyły się w okresie [...] - [...] listopada 2018 r. w miejscowości [...]. Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "k.p.a.", oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2021 r., poz. 372), dalej: u.p.o.o.RP", w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (Dz. U. 2017 r., poz. 2146), dalej: "u.u.ż.n.", w związku z § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2015 r. w sprawie ćwiczeń wojskowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 950), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 15 czerwca 2015 r.". Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. A. S. zwrócił się do Dowódcy [...] DZ o przyznanie prawa do uposażenia z tytułu ćwiczeń rotacyjnych, które odbyły się w dniach [...] - [...] listopada 2018 r. w miejscowości [...], a w czasie których przebywał na zwolnieniu lekarskim. W odpowiedzi na ww. wniosek Dowódca [...] DZ pismem z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, że nie ma prawnych podstaw do naliczenia uposażenia za ten okres z uwagi na jego niestawiennictwo do pełnienia służby. Wnioskiem z dnia [...] października 2020 r. A. S. zwrócił się do Dowódcy [...] DZ o "zmianę decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. i wydanie postanowienia o wypłaceniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim podczas ćwiczeń Narodowych Sił Rezerwowych (dalej: "NSR") w dniach [...] - [...] listopada 2018 r.". Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Dowódca [...] DZ, działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 u.u.ż.n., odmówił wnioskodawcy przyznania uposażenia za okres ćwiczeń rotacyjnych, które odbyły się w okresie [...]-[...] listopada 2018 r. w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] stycznia 2018 r. wnioskodawca zawarł kontrakt na wykonywanie obowiązków w ramach NSR. Od Komendanta WKU w [...] otrzymał "Wykaz dni odbywania ćwiczeń wojskowych rotacyjnych w roku 2018", w którym określono zarówno datę ćwiczeń ([...]-[...] listopada 2018 r.), jak i miejsce stawiennictwa ([...]). Wnioskodawca nie stawił się do pełnienia służby w ww. miejscu. Dalej organ I instancji wskazał, że w świetle art. 7 ust 1 u.u.ż.n. uprawnienie do uposażenia powstaje z chwilą, gdy żołnierz przybędzie do określonego miejsca, a zatem stawi się do pełnienia służby (na ćwiczenia). Wnioskodawca nie stawił się na ćwiczenia, a zatem nie ma podstaw do przyznania mu prawa do uposażenia. Inna byłaby sytuacja, gdyby okoliczności powodujące zwolnienie od zajęć z powodu choroby zaistniały po stawieniu się wnioskodawcy do służby. W takim przypadku żołnierz zachowałby prawo do wynagrodzenia. Organ nie podzielił argumentacji wnioskodawcy, iż w okresie [...] - [...] listopada 2018 r. podlegał pod Jednostkę Wojskową nr [...] oraz, że na mocy kontraktu z dnia [...] stycznia 2018 r. wykonuje obowiązki w ramach NSR od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] stycznia 2020 r., tj. przez okres 2 lat, a nie tylko w czasie ćwiczeń. Żołnierz rezerwy wszelkie uprawnienia nabywa bowiem dopiero z chwilą stawienia się na ćwiczenia. Na skutek rozpatrzenia odwołania wnioskodawcy od ww. decyzji, Dowódca Generalny RSZ decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej m.in. art. 138 § 2 i art. 155 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Dowódcy [...] DZ z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż pismo Dowódcy [...] DZ z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] powinno być traktowane jak decyzja administracyjna. Zatem organ I instancji, rozstrzygając ponownie w przedmiocie wypłaty uposażenia za okres ćwiczeń rotacyjnych, wydał decyzję w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a tym samym wydał decyzję dotkniętą wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy organ II instancji zobowiązany był uchylić w całości zaskarżoną decyzję, jako wydaną w oderwaniu od treści żądania strony, i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ ten winien w pierwszej kolejności w sposób prawidłowy zrekonstruować treść żądania wynikającego z wniosku z dnia [...] października 2020 r., a następnie rozstrzygnąć w granicach tego żądania. Dopiero tak podjęte rozstrzygnięcie będzie mogło podlegać merytorycznej kontroli instancyjnej. Dowódca [...] DZ decyzją nr [...] (bez daty), powołując w podstawie prawnej m.in. art. 154 § 1 i art. 155 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 u.u.ż.n., odmówił zmiany decyzji własnej w sprawie odmowy uprawnienia do wypłaty uposażenia z tytułu przebywania na zwolnieniu lekarskim na czas ćwiczeń wojskowych z dnia [...] stycznia 2021 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przepisy art. 154 i 155 k.p.a. uzależniają możliwość ich zastosowania jako podstawy zmiany decyzji m.in. od nabycia decyzją praw przez stronę postępowania. Przedmiotową decyzją strona nie nabyła praw, zatem podstawę zmiany decyzji mógłby stanowić art. 154 k.p.a. Postępowanie prowadzone w oparciu o art. 154 § 1 k.p.a. powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek dla których mógłby, bez naruszania zakreślonych przez prawo norm, zmienić decyzję na korzyść wnioskodawcy. Jak bowiem wskazano w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. nie ma podstaw prawnych do przyznania żołnierzowi uposażenia w sytuacji, gdy nie stawił się on do pełnienia służby w określonym miejscu i czasie. Stosując przepis art. 7 ust. 1 u.u.ż.n., zgodnie z którym prawo do uposażenia powstaje z dniem stawienia się żołnierza do pełnienia służby w określonym miejscu, organ nie korzysta z luzu decyzyjnego. Względy interesu społecznego, wskazane jako warunek zastosowania art. 154 k.p.a., również przemawiają za podjętym w sprawie rozstrzygnięciem, bowiem nie są one tożsame z interesem strony. Interesem społecznym jest działanie zgodne z prawem, natomiast słusznego interesu obywateli nie można utożsamiać z akceptowaniem przez stronę tylko takich rozstrzygnięć, które są dla niej korzystne. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. A. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, iż przepis art. 1 u.u.ż.n. nie odnosi się do wojskowych ćwiczeń rotacyjnych żołnierzy, którzy podpisali kontrakt jako żołnierze mający nadany przydział kryzysowy na wykonanie obowiązków w NSR. Żołnierz w ramach NSR wykonuje obowiązki przez okres 2 lat (od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] stycznia 2020 r.), a nie tylko w czasie ćwiczeń i w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej. Ponadto przepis art. 7 ust. 1 u.u.ż.n. nie odnosi się do wynagrodzeń chorobowych. Zdaniem wnioskodawcy, prawo do ostatnio pobieranego uposażenia w okresie choroby oraz zwolnienia od zajęć służbowych zachował on na podstawie art. 36 u.u.ż.z. W okresie [...] - [...] listopada 2018r. podlegał pod Jednostkę Wojskową nr [...], co wynika z treści zwolnienia lekarskiego. Powyższych argumentów organ nie uwzględnił, czym dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Generalny Dowódca RSZ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wnioskodawca w dniu [...] stycznia 2018 r. zawarł z Dowódcą [...] DZ kontrakt na wykonywanie obowiązków w ramach NSR (seria [...] nr [...]) na okres 2 lat (od dnia [...] lutego 2018 r. do [...] stycznia 2020 r.). Zgodnie z § 2 kontraktu wnioskodawca zobowiązał się wykonywać zadania wynikające z obowiązków w ramach NSR na określonym stanowisku służbowych, w tym w szczególności pełnienia czynnej służby wojskowej. Ponadto, zgodnie z § 7 kontraktu wnioskodawca zobowiązał się do odbycia ćwiczeń wojskowych realizowanych w ramach przydziału kryzysowego, w tym ćwiczeń wojskowych rotacyjnych, na które ma obowiązek stawić się zgodnie z § 10 kontraktu. W dniu [...] listopada 2018 r., poprzedzającym stawiennictwo na rotacyjne ćwiczenia wojskowe, wnioskodawca otrzymał zaświadczenie lekarskie od lekarza rodzinnego o niezdolności do pracy na okres od [...] listopada 2018r. do [...] listopada 2018 r., tj. na okres zaplanowanych rotacyjnych ćwiczeń wojskowych. W wystawionym zaświadczeniu jako płatnika błędnie wskazano [...] WOG [...], bowiem na skutek braku stawiennictwa wnioskodawcy do jednostki wojskowej oraz nieujęcia go na ewidencji jednostki wojskowej, Komendant [...] WOG [...] nie miał podstaw do wypłacenia uposażenia z tytułu odbycia ćwiczeń wojskowych rotacyjnych. Uwzględniając powyższe okoliczności, a w szczególności fakt, że wnioskodawca nie stawił się do odbycia rotacyjnych ćwiczeń żołnierzy rezerwy, organ II instancji stwierdził, że jest to wystarczająca przesłanka do negatywnego rozpatrzenia wniosku i wydania decyzji o odmowie przyznania uposażenia z tytułu ćwiczeń wojskowych rotacyjnych. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Jakkolwiek decyzja ta jest wadliwa (nie zawiera daty jej wydania), to jednak posiada minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania jej jako decyzji administracyjnej. Reasumując organ II instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zmiany decyzji Dowódcy [...] DZ wyrażonej w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. (nr wych. [...]), bowiem wnioskodawca nie nabył żadnych praw do uposażenia w związku z niestawieniem się do odbycia zaplanowanych ćwiczeń rotacyjnych. Tym samym nie ma w sprawie zastosowania art. 154 i art. 155 k.p.a. Legitymowanie się przez wnioskodawcę zwolnieniem lekarskim obejmującym cały okres ćwiczeń rotacyjnych nie stanowi podstawy do przyjęcia na ewidencję, a co za tym idzie uzyskania przez wnioskodawcę prawa do wypłaty uposażenia z tytułu ćwiczeń wojskowych rotacyjnych. Pismem z dnia 24 sierpnia 2021 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dowódcy RSZ z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na tym, że "podciągnięto" służbę w Narodowych Siłach Rezerwowych pod ustawę o uposażeniu żołnierzy niezawodowych oraz zrównano pod względem prawnym żołnierzy rezerwy z żołnierzem, który podpisał kontrakt na wykonywanie obowiązków w ramach NSR. Nie wskazano też przepisu prawnego dotyczącego wynagrodzenia za czas choroby. W związku z powyższym skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W motywach skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiając argumentację zbieżną z argumentacją zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dowódca Generalny RSZ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 października 2021 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi podkreślając, iż organ nie wyjaśnił kwestii obowiązków i uprawnień pracownika - żołnierza NSR do uposażenia w sytuacji wezwania pracownika - żołnierza NSR przebywającego na urlopie bezpłatnym - do pełnienia służby w czasie choroby i skierowania do szpitala. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże zasadniczo z innych powodów aniżeli w niej podniesione. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Dowódca Generalny RSZ podzielił stanowisko Dowódcy [...] DZ wyrażone w decyzji nr [...] (bez daty) co do braku podstaw do zmiany decyzji tego organu "wyrażonej w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 (nr wych. [...])", ponieważ strona nie nabyła żadnych praw do uposażenia w związku z niestawieniem się do odbycia zaplanowanych ćwiczeń rotacyjnych". Zaskarżona decyzja została zatem wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego przewidującym możliwość zmiany decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Przy czym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ powołał art. 155 k.p.a., zaś w uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie ma zastosowania zarówno art. 154 k.p.a., jak i 155 k.p.a., bowiem "strona nie nabyła prawa do uposażenia oraz nie przemawia za tym interes społeczny". Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Natomiast stosownie do art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepisy art. 154 k.p.a. i art. 155 k.p.a. konstruują dwie odrębne drogi wzruszania wadliwych decyzji administracyjnych. Mimo bowiem tożsamych kryteriów odwołujących się do aksjologii pozaprawnej (interes społeczny i słuszny interes strony) zawierają istotne różnice w odniesieniu do pozostałych, wymienionych w nich, przesłanek. Ze względu na owe różnice niedopuszczalne jest "mieszanie" trybów postępowań określonych w ww. przepisach, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ bowiem błędnie przyjął, że istnieje możliwość jednoczesnej oceny przesłanek z art. 154 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. w odniesieniu do konkretnego (indywidualnego) stanu faktycznego. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że w trybie art. 154 k.p.a. lub art. 155 k.p.a. mogą być uchylane lub zmieniane jedynie decyzje ostateczne, tj. takie, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.). Aby zatem możliwe było zastosowanie trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. lub 155 k.p.a. konieczne jest istnienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej mającej walor decyzji ostatecznej. Zdaniem organu, decyzja taka została wydana przez Dowódcę [...] DZ w dniu [...] stycznia 2020 r. (nr wych. [...]). Ze stanowiskiem organu, w ocenie Sądu, nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Brak któregoś z elementów decyzji wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. nie musi oznaczać, że pismo przestaje być decyzją i staje się innego rodzaju formą działania administracji. W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowane jest bowiem stanowisko, że pismo niemające formy decyzji jest decyzją administracyjną, jeżeli pochodzi od organu administracji, skierowane jest na zewnątrz i w sposób władczy rozstrzyga o prawach i obowiązkach podmiotów administrowanych w sprawie indywidualnej. Zatem aby dane pismo organu mogło zostać zakwalifikowane jako decyzja administracyjna musi zawierać minimum elementów decyzji administracyjnej wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a., na które składają się: oznaczenie organu, oznaczenie adresata decyzji czyli strony, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania (por. M. Dyl [w:] R. Hauser i M. Wierzbowski /red/, k.p.a. Komentarz, CH. BECK 2014, s. 416, 458; wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81, publ. OSPiKA 1982, z. 9-10, poz. 169 z aprobującą glosą J. Borkowskiego; wyrok NSA z dnia 21 lutego 1994 r. sygn. akt I SAB 54/93, publ. OSP 1995, z. 11, poz. 222 z glosą B. Adamiak i J. Borkowskiego). Każde "pismo" zawierające takie konstytutywne wymogi jest decyzją administracyjną. Powyższych wymogów nie spełnia jednak pismo Dowódcy [...] DZ z dnia [...] stycznia 2020 r. (na piśmie tym widnieje również data [...] stycznia 2020 r.) nr [...] będące odpowiedzią "na wniosek w sprawie wypłaty wynagrodzenia za okres ćwiczeń rotacyjnych". Pismo to nie zawiera bowiem rozstrzygnięcia w przedmiocie uprawnienia do ww. wynagrodzenia w rozumieniu art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Pismo to stanowi jedynie informację o stanowisku organu w przedmiotowej sprawie, o czym świadczy użyty w jego treści zwrot: "uprzejmie informuję, że nie ma podstaw prawnych (...)". Skoro zatem ww. pismo z dnia [...] stycznia 2020 r. nie jest decyzją administracyjną, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a., a tym bardziej decyzją ostateczną, to niedopuszczalne było zastosowanie nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego z art. 154 k.p.a. lub 155 k.p.a. poprzez wydanie decyzji Dowódcy [...] DZ (bez daty) nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym. Zaznaczyć należy, że Dowódca [...] DZ rozstrzygnął - w procesowej formie decyzji administracyjnej - kwestię uprawnień skarżącego do wynagrodzenia za okres ćwiczeń rotacyjnych w dniu [...] lutego 2021 r. (decyzja nr [...]). Prawidłowo bowiem uznał, że wnioskiem z dnia [...] października 2020 r. skarżący domaga się w istocie rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną w sytuacji, gdy decyzja taka nie została dotychczas wydana. Decyzja organu I instancji została jednak uchylona w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzją Dowódcy Generalnego RSZ z dnia [...] kwietnia 2021r. nr [...]. Przy czym organ II instancji błędnie uznał, że ww. decyzją organ I instancji ponownie rozstrzygnął kwestię ww. uprawnień skarżącego, a więc wydał decyzję w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, tj. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]. Nieprawidłowo bowiem przyjął, że pismo Dowódcy [...] DZ z dnia [...] stycznia 2020 r. jest decyzją administracyjną. Uwzględniając powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dowódcy Generalnego RSZ z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy [...] DZ (bez daty) nr [...] z powodu naruszenia art. 154 i art. 155 k.p.a. Stosując uprawnienie z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił również decyzję kasacyjną Dowódcy Generalnego RSZ z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] uznając, że została ona wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a uchylenie ww. decyzji jest niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Ze względu na wadliwości natury procesowej jakimi dotknięte były ww. decyzje, na obecnym etapie Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny zarzutów skargi. Wobec uchylenia wskazanych wyżej decyzji, rzeczą organu II instancji będzie rozpatrzenie odwołania od decyzji Dowódcy [...] DZ z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...]. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.