II SA/Wa 336/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specj. Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A.W. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji – oddala skargę – Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art.101 k.p.a. oraz § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013) a także § 18 ust.1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761), po rozpoznaniu wniosku Dowódcy [...] kierującego skarżącego [...] A. W. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w celu określenia przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, zawiesiła postępowanie na okres 3 miesięcy w sprawie ustalenia zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu podano, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] podjęła postępowanie orzecznicze w sprawie ustalenia określenia przydatności skarżącego na zajmowanym stanowisku. Po przeanalizowaniu całości posiadanej dokumentacji oraz powziętej przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] informacji, że skarżący od dnia [...] lipca 2016 r. został hospitalizowany w Wojewódzkim Szpitalu [...] w [...] i ustaleniu, że przewidywany okres leczenia i pobytu w szpitalu określono na około 3 miesiące, kierując się faktem, że rezultat leczenia może mieć wpływ na orzeczenie wydane przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] w sprawie określenia przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, postanowiono jak na wstępie. W zażaleniu z dnia [...] listopada 2016 r. do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że zlecono konsultacje i badania, a przy złożeniu karty obiegowej dołączył do niej dokumentację medyczną z leczenia szpitalnego z Wojewódzkiego Szpitala [...] w [...], które miało miejsce w dniach od [...] lipca 2016 r. do [...] września 2016 r. Dodał również, że dołączył do akt kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w Zespole Opieki Zdrowotnej w [...] z Oddziału [...]. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] postanowieniem z dnia z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., uchyliła postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] i umorzyła postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia zdolności do zawodowej służby. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała na wstępie, że podjęte postępowanie dotyczy skierowania Dowódcy [...] w [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie określenia przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Aktualnie obowiązujące przepisy nie znają wymienionej konstrukcji prawnej i przewidują jedynie możliwość określenia zdolności do służby na konkretnym stanowisku w przypadku określania ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej – kategoria Z/O. Zatem już ta nieprawidłowość skutkować winna odmową wszczęcia postępowania, ze względu na błędne skierowanie. Jednakże – a właściwie przede wszystkim – skarżący na podstawie rozkazu Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] czerwca 2015 r., co przesądza o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania. W takim stanie faktycznym całkowicie odpadła przesłanka prowadzonego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa administracyjnego, tj. art.7 k.p.a. przez niepełne i nieobiektywne rozpoznanie sprawy, wobec zaniechanie podjęcia wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia sprawy w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. z 2010 nr 15, poz. 80) mających bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy ze służbą wojskową i jej szczególnymi warunkami, a nadto jeszcze innych schorzeń pominiętych w orzeczeniach i postępowaniach, ujawnionych w trakcie leczenia oraz, że podjęte postępowanie toczy się według aktualnych przepisów tj. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z treścią § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z dnia 5 czerwca 2015 r.) wynika, że sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia prowadzi się według przepisów dotychczasowych, zaś w myśl § 28 rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 czerwca 2015 r. Zatem obowiązkiem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność, czy zostały już wszczęte wszystkie postępowania orzecznicze według obowiązujących przepisów dotychczasowych, czego jednak organ zaniechał. W odpowiedzi na skargę, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Wz. U. z 2015 r., poz. 761), właściwe do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej są rejonowe wojskowe komisje lekarskie w Bydgoszczy, Ełku, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu i Żaganiu. Z kolei w myśl § 4 rozporządzenia rejonowe wojskowe komisje lekarskie, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, stosownie do ich właściwości miejscowej określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 144 i 529) są właściwe w zakresie orzekania o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej: a) żołnierzy zawodowych, b) żołnierzy pełniących służbę kandydacką, c) osób ubiegających się o powołanie do służby kandydackiej lub zawodowej służby wojskowej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący M. G. w chwili orzekania nie pełnił już służby zawodowej ani kandydackiej, jak również nie ubiegał się o powołanie do służby kandydackiej lub zawodowej służby wojskowej, bowiem rozkazem personalnym Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] czerwca 2015 r. Zatem skoro zmienił się w sprawie stan faktyczny, ponieważ skarżący przestał już pełnić służbę zawodową i nie istniała już przesłanka podmiotowa do wydania orzeczenia lekarskiego załatwiającego sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty, to mamy z bezprzedmiotowością postępowania. Wobec powyższego należało – co organ drugiej instancji słusznie uczynił – uchylić postanowienie organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie (art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a.). Dodać również należy, że w podstawie rozstrzygnięcia powołano art. 105 § 1 k.p.a., co stanowi naruszenie przepisów postępowania, jednak – zdaniem Sądu – nie ma ono istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.