II SA/Wa 337/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 w zw. z art. 17 ust. 3 i 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), a także w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...], odmawiającej zarejestrowania do celów łowieckich pistoletu marki [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, iż na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Z. K. uzyskał prawo do posiadania 3 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Pozwolenie to rozszerzono, na jego wniosek, o komplet 2 luf wymiennych do broni myśliwskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]. W ramach tego pozwolenia Z. K. nabył pistolet [...]i w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zgłosił go w dniu [...] sierpnia 2011 r. do zarejestrowania. Organ I instancji powziął jednak wątpliwości, czy strona jest przeszkolona z posługiwania się bronią krótką, w związku z czym zwrócił się z zapytaniem w tej kwestii do PZŁ w [...]. Z odpowiedzi udzielonej przez PZŁ wynika, iż organizowane przez ten związek szkolenia teoretyczne i praktyczne obejmują tylko zagadnienia dotyczące posługiwania się bronią długą. Biorąc powyższe pod uwagę oraz uznając, że broń nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. odmówił jej zarejestrowania jako broni do celów łowieckich. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji strona podniosła, iż nowelizacja ustawy o broni i amunicji umożliwiła wykorzystywanie do celów myśliwskich także broni krótkiej, a zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania oraz obowiązku znakowania tuszy, do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. W związku z powyższym nie ma podstaw do odmowy rejestracji broni krótkiej, a poza tym żaden przepis prawa łowieckiego nie odróżnia terminu broni palnej krótkiej od długiej. Strona zarzuciła też, iż w żaden sposób nie została zawiadomiona o procedurze administracyjnej w tej sprawie. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, że do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał zakaz używania do celów łowieckich, m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów. Zakaz ten określony był w § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195), rozporządzenie to uważa się za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy te zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Zatem w dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowiący, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadają energię 1000 J – jeżeli dotyczy polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki; 2000 J – gdy dotyczy polowania na jelenie, daniele, muflony i dziki i 2500 J – gdy jest to polowanie na łosie, przy czym dopuszcza się polowanie na wskazaną zwierzynę z wyłączeniem łosi i jeleni byków, również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych. Dlatego też w oparciu o te przepisy przedstawiona przez stronę do rejestracji broń – pistolet [...] – nie może być zarejestrowana jako broń do celów łowieckich, bowiem nie umożliwia ona nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu. Komendant Główny Policji zgodził się z odwołującym się, że § 3 ust. 5 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 grudnia 2011 r. nie zawiera ograniczeń co do energii kinetycznej pocisku używanego do polowań na drapieżniki, jednakże wykonaniu takiego polowania stoi na przeszkodzie konsekwentne używanie przez ustawodawcę określeń "naboje myśliwskie", "myśliwskie naboje śrutowe", "myśliwskie naboje kulowe", podobnie jak "myśliwska broń palna". Organ wskazał, że ustawa o broni i amunicji oraz przepisy wykonawcze nie zawierają definicji broni myśliwskiej czy myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, jednakże wyróżnienie przez ustawodawcę tych pojęć, tj. niepoprzestanie na określeniu "broń palna kulowa i śrutowa" oraz "broń palna o lufach gładkich i gwintowanych" czy analogicznie "amunicja kulowa i śrutowa", bez przymiotnika "myśliwska", należy uznać za odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto tradycyjnie broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem występują takie na rynku. Zatem, zdaniem organu, również polowanie na drapieżniki przy użyciu broni krótkiej nie jest dozwolone przepisami ustawy - Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r., bowiem stał temu na przeszkodzie obowiązek używania wyłącznie amunicji myśliwskiej, a zatem nie bojowej, stosowanej w pistoletach, a ponadto ograniczenie ładowności magazynka broni krótkiej do pięciu nabojów (ostatni dopuszczalny – szósty w komorze nabojowej). W ocenie Komendanta Głównego Policji, zasadne jest wymaganie od osób posiadających pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, chcących zarejestrować do tego celu broń krótką, wykazania się zdaniem stosownego egzaminu ze znajomości i używania takiej broni, jeśli nie zdawali go w warunkach, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ewentualnie w warunkach, które uprzednio wymagały zdania takiego egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji. Dlatego niewystarczające jest uznanie posiadania przeszkolenia praktycznego i wiedzy teoretycznej z zakresu posługiwania się bronią palną krótką przez samo bycie myśliwym i posiadanie kilku rodzajów broni. Ponadto organ wskazał, że w chwili obecnej rejestracja pistoletu jako broni myśliwskiej jest niemożliwa, ponieważ nastąpiła zmiana stanu prawnego z uwagi na nowelizację rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Używana do polowania broń myśliwska o lufach gwintowanych musi posiadać kaliber minimum 5,6 mm i być przeznaczona do strzelania amunicją charakteryzującą się energią pocisku nie mniejszą niż 1000 J w odległości 100 m od wylotu lufy. Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się wyłącznie z użyciem broni myśliwskiej oraz naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, przy czym energia pocisku w odległości 100 m od wylotu lufy nie może być mniejsza niż 2500 J przy polowaniu na łosie i 2000 J przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki, z wyłączeniem dzików warchlaków. Dopuszcza się przy tym polowanie na zwierzynę grubą, z wyłączeniem łosi i jeleni byków, z użyciem broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi kulowych. Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną używa się wyłącznie broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm, a do polowania na drapieżniki używa się broni myśliwskiej o lufach gwintowanych oraz myśliwskich naboi z pociskami półpłaszczowymi i pełnopłaszczowymi lub broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz naboi myśliwskich kulowych lub śrutowych (śrut o średnicy do 4,5 mm). Z powyższego przepisu wynika zatem, że strona nie może posiadać pistoletu [...] do celów łowieckich, ponieważ tego rodzaju broń nie może być używana do wykonywania polowania. Tym samym argumenty zawarte w odwołaniu należało uznać za niezasadne. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi Z. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowisku z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz polegające na błędnym przyjęciu, że broń krótka, w szczególności pistolet marki [...], nie stanowi myśliwskiej broni palnej; 2. naruszenia prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada kwalifikacji potrzebnych do posiadania wyżej wymienionej jednostki broni, podczas gdy z przywołanego przepisu wynika, iż z wynikiem pozytywnym złożył on teoretyczny i praktyczny egzamin, którego zakres obejmował m.in. zasady bezpiecznego i skutecznego posługiwania się bronią myśliwską; 3. naruszenie prawa procesowego, poprzez uchybienie art. 8 k.p.a., polegające na uprzednim poinformowaniu o możliwości rejestrowania broni krótkiej do celów łowieckich, a następnie odmowie dokonania takiej czynności. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art.10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4. W myśl zaś art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Wskazać należy, że takim odrębnym przepisem, na który organ II instancji powołał się, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą rejestracji skarżącemu pistoletu [...] jako broni myśliwskiej, jest § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Podkreślić należy, że w momencie orzekania w sprawie przez organ I instancji ani ustawa o broni i amunicji, ani przywołane przepisy wykonawcze nie zawierały definicji broni myśliwskiej, czy też myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, co nie oznacza, że organ I instancji, mimo to prawidłowo uznał, że wnioskowana przez skarżącego broń nie może zostać zarejestrowana jako broń myśliwska. Zgodzić się bowiem należy z organem, że wyróżnienie bez przymiotnika "myśliwska" należy uznać za symptomatyczne i odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto do tradycyjnej broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem takie występują na rynku. Oznacza to, że również polowanie na drapieżniki przy użyciu broni krótkiej nie było dozwolone przepisami ustawy Prawo Łowieckie oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. Niezależnie od tych argumentów podkreślić należy, że w momencie orzekania przez organ II instancji, rejestracja pistoletu jako broni myśliwskiej nie była możliwa, również z tej przyczyny, że nastąpiła zmiana stanu prawnego powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, a w tym jego § 3 ust. 1. Zgodnie z poprzednim brzmieniem, przepis ten nie zawierał zastrzeżenia, że do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczalna jest wyłącznie broń palna długa. Obecnie do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym, że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Podkreślić należy, że nowelizacja tego przepisu dokonana rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym wskazane rozporządzenie, weszła w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. (a zatem przed wydaniem decyzji przez organ II instancji) i nie zawierała przepisów przejściowych. Istotne dla sprawy jest zatem rozstrzygnięcie kwestii, jakie przepisy będą miały w niej zastosowanie, czy z chwili orzekania przez organ I instancji czy też przepisy obowiązujące w momencie orzekania przez organ odwoławczy. Przypomnieć należy, że Komendant Główny Policji, rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji i orzekając w sprawie, zastosował przepisy rozporządzenia już w nowym brzmieniu. Nie ulega wątpliwości, że każda nowa ustawa, a w szczególności ustawa, która wprowadza zmiany w innych ustawach, zgodnie z wymogami przyzwoitej legislacji, powinna zawierać przepisy przejściowe i dostosowujące, aby nie zaskakiwać zainteresowanych nowymi regulacjami (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 marca 1993 r. K 9/92 - OTK 1993 nr 1, poz. 6 i z dnia 24 maja 1994 r. K 1/94 - OTK 1994 nr 1, poz. 10). W sytuacji, gdy nowa ustawa (w tym wypadku przepisy rozporządzenia) nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub też w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa, polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania prawa, tj. nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości; po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. P 9/04 - OTK 2005 nr 1/A, poz. 9 odsyłający w uzasadnieniu do: J. Mikołajewicz, Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, str. 62). W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy (por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 1/06). Do pozytywnych aspektów bezpośredniego działania ustawy nowej najczęściej zalicza się to, że w stosunku do wszystkich podmiotów mają zastosowanie te same nowe przepisy prawa, które przynajmniej z założenia, powinny lepiej odzwierciedlać aktualne stosunki prawne. Ponadto, przepisy nowej ustawy są wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy, której wyrazem była ustawa wcześniejsza (P. Tuleja, Konstytucyjne podstawy prawa intertemporalnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego - Kwartalnik Prawa Prywatnego 1997 z. 1). To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Rozpoznając niniejszą sprawę uznać należy, że przepisy znowelizowanego § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia winny mieć zastosowanie w sprawie, a to oznacza, że działanie organu odwoławczego uznać należy za prawidłowe. Za zastosowaniem nowych przepisów przemawia niewątpliwie ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć interesem jednostki. Tym ważnym interesem publicznym jest niewątpliwie idea łowiectwa, jako element ochrony środowiska przyrodniczego. W rozumieniu ustawy oznacza to ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy - Prawo łowieckie, celem łowiectwa jest: 1. ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych; 2. ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny; 3. uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego; 4. spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej. Polowanie to, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo łowieckie, tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej (pkt 1) oraz łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska (pkt 2), zmierzające do wejścia w jej posiadanie. Ważna jest zatem istota i idea łowiectwa. Wykorzystywanie zaś jako broni myśliwskiej broni bojowej typu [...] niewątpliwie zaprzecza celom, jakie przyświecały ustawodawcy, dopuszczającemu możliwość polowania na zwierzynę tego rodzaju bronią. Rejestracja tego typu broni bojowej, jaką jest pistolet, do celów myśliwskich nie powinna mieć miejsca ze względu na naruszenie ratio legis powoływanych wyżej przepisów ustawy o broni palnej i amunicji (dotyczących podziału i zastosowania poszczególnych rodzajów broni), a także ustawy - Prawo łowieckie. Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa materialnego i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.