II SA/Wa 339/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] W. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską. W treści skargi zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został w żaden sposób uzasadniony. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji podniósł, że skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Organ nadmienił, także że kwestie zbycia broni po utracie uprawnień do jej posiadania tj. sposoby zbycia broni oraz związane z tym koszty są uregulowane w art. 22 i 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2012 r. poz. 576). Skarżący może złożyć broń do depozytu policji i w ten sposób wykona decyzję cofającą pozwolenie na broń (art. 22 ust. 2 ustawy o broni i amunicji). Organ nadmienił też, że nie w każdym przypadku osoba dokonująca złożenia broni do depozytu ponosi związane z tym koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 ppsa. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W ocenie Sądu, skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia i nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 ppsa oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji postanowienia.