II SA/Wa 341/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Asesor WSA Joanna Kube Protokolant Monika Niewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. sprawy ze skargi G.Ż. na orzeczenie Komisji do Spraw Służby Zastępczej z dnia "bez daty" nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do odbywania służby zastępczej 1) stwierdza nieważność zaskarżonego orzeczenia 2) stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości II SA/Wa 341/05 UZASADNIENIE We wrześniu 2004 r. G.Ż. złożył wniosek o przeznaczenie go do służby zastępczej z uwagi na wyznawane zasady moralne. Wskazywał, że nie aprobuje służby wojskowej albowiem jest przeciwny stosowaniu przemocy w jakiejkolwiek formie, zaś konflikty między państwami powinny być rozwiązywane na drodze pokojowej. Wojny przyczyniają się do śmierci ludzi, dlatego nie chce służyć z bronią w ręku, nie chce uczyć się zabijania. Komisja Wojewódzka do Spraw Służby Zastępczej w T. orzeczeniem Nr [...] na posiedzeniu w dniu [...] października 2004 r. odmówiła przeznaczenia G. Ż. do odbywania służby zastępczej. W uzasadnieniu wskazała, że poborowy nie potrafił zdefiniować uznawanych przez siebie zasad moralnych oraz w sposób przekonywujący wskazać, że zasady te nie pozwalają mu odbywać służby wojskowej. Orzeczenie Komisja Wojewódzka oparła na treści art. 10 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U. Nr 223, poz. 2217). Od tego orzeczenia G.Ż. wniósł odwołanie, w którym przywołał poprzednio podniesione argumenty, rozwijając je oraz zarzucił uzasadnieniu orzeczenia komisji ogólnikowe potraktowanie jego wniosku. Organ odwoławczy - Komisja do Spraw Służby Zastępczej orzeczeniem Nr [...] wydanym na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2004 r. postanowiła odmówić przeznaczenia poborowego do odbywania służby zastępczej. Komisja wskazywała na treść art. 13 ustawy o służbie zastępczej. W uzasadnieniu orzeczenia Komisja uznała, że G.Ż. nie wykazał zasad moralnych i przekonań religijnych, które dawałyby Komisji podstawę do przeznaczenia do służby zastępczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na orzeczenie organu odwoławczego, G.Ż. wnosił o uchylenie orzeczenia. Zarzucił Komisji, że w czasie posiedzenia jej członkowie opuszczali salę - członkowie komisji wchodzili i wychodzili, zmieniając się. Podnosił nadto, że Komisja nie zadawała mu pytań związanych z jego przekonaniami. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zaś co do zarzutu niewłaściwego obradowania Komisji, przyznano fakt opuszczania posiedzenia przez jej niektórych członków, co wiązało się z potrzebą ustalania w drodze telefonicznej dodatkowych informacji od właściwej dla poborowego Wojskowej Komisji Uzupełnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badając legalność zaskarżonego orzeczenia Komisji do Spraw Służby Zastępczej pod powyższym kątem, należy stwierdzić, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U. Nr 223, poz. 2217), orzeczenie o przeznaczeniu do służby zastępczej wydaje komisja wojewódzka do spraw służby zastępczej, zwana dalej "komisją wojewódzką", natomiast stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 ustawy, poborowemu i wojskowemu komendantowi uzupełnień w terminie 14 dni, od dnia otrzymania orzeczenia komisji wojewódzkiej przysługuje odwołanie do komisji do spraw służby zastępczej, zwanej dalej "komisją". Jednocześnie w art. 6 ustawy o służbie zastępczej ustawodawca postanowił, że do postępowania w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), o ile ustawa nie stanowi inaczej - ust. 1. Z kolei przepis art. 14 ust. 5 przedmiotowej ustawy zawiera upoważnienie ustawowe dla Rady Ministrów, która określi, w drodze rozporządzenia, m.in. tryb działania komisji wojewódzkiej i komisji, sposób dokumentowania ich działalności, a także wzory orzeczeń w sprawach przeznaczenia do służby zastępczej. Rada Ministrów wykonała powyższe upoważnienie, wydając w dniu 24 lutego 2004 r., na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o służbie zastępczej, rozporządzenie w sprawie komisji wojewódzkich do spraw służby zastępczej i komisji do spraw służby zastępczej (Dz. U. Nr 35, poz. 307), którego załącznik nr 1 stanowi wzór orzeczenia komisji wojewódzkiej do spraw służby zastępczej w sprawie przeznaczenia do służby zastępczej, zaś załącznikiem nr 2 – wzór orzeczenia komisji do spraw służby zastępczej w sprawie przeznaczenia do służby zastępczej. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone orzeczenie komisji – organu II instancji zostało wydane według tego wzoru, zawierające sformułowanie "postanawia odmówić przeznaczenia go do odbywania służby zastępczej". Zgodnie z art. 138 par 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości, albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Należy zauważyć, że przepis art. 138 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, co oznacza, że organ nie jest uprawniony do wydania decyzji o innej sentencji niż jedna z wyżej wymienionych. Tym bardziej jest tu możliwe zastosowanie przez organ II instancji sentencji w brzmieniu: "postanawia odmówić przeznaczenia go do odbywania służby zastępczej". Załącznik nr 2 do powyższego rozporządzenia, jest sprzeczny z Kodeksem postępowania administracyjnego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Komisja do Spraw Służby Zastępczej winna wydać swoje orzeczenie kierując się unormowaniem zawartym we wspomnianym wyżej przepisie art. 138 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy w tym miejscu zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie (wyrok z dnia 26 lipca 2004 r. U 16/02, OTK-A 2004/7/70) konsekwentnie stoi na stanowisku, że rozporządzenie ma charakter aktu wykonawczego, wydawanego na podstawie ustawy i w celu jej wykonania. Po pierwsze – rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego oraz szczegółowego upoważnienia ustawy i zmieścić się w zakresie określonym w upoważnieniu. Po drugie – brak stanowiska ustawodawcy w danej sprawie, przejawiający się nieprecyzyjnością lub ogólnością upoważnienia, winien być interpretowany jako nieudzielenie w tym zakresie kompetencji normodawczej do wydania rozporządzenia. Upoważnienie nie może też opierać się na domniemaniu objęcia jego zakresem materii w upoważnieniu niewymienianych. Nie podlega ona wykładni rozszerzającej, ani też celowościowej. Po trzecie – jeżeli rozporządzenie określa tryb postępowania, winno to czynić tak, aby zachowana została spójność z postanowieniami ustawy. Po czwarte – akt tego rodzaju, oprócz niesprzeczności z ustawą, z której wynika upoważnienie i na podstawie której został wydany, nie może być sprzeczny z normami konstytucyjnymi, a także aktami ustawodawczymi, które pośrednio lub bezpośrednio dotyczą materii stanowiącej przedmiot rozporządzenia. Po piąte – sfera praw i wolności stanowi materię konstytucyjną, w ramach której przewiduje się upoważnienie na rzecz konstytucyjnie dopuszczalnej regulacji ustawowej. Sfera ta nie może zostać jednakże uregulowana wyłącznie w aktach podstawowych – tj. rozporządzeniach ministra. Reasumując, stwierdzić należy, że organ II instancji zastosował akt wykonawczy niezgodny z ustawą – tu Kodeksem postępowania administracyjnego (art. 138). Uchybienie to stanowi jedną z przyczyn wymienionych w treści przepisu art. 156 par. 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego skutkująca stwierdzeniem nieważności decyzji. Z kolei przepis art. 145 par. 1 pkt. 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w treści art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O zakresie, w jakim zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy.