II SA/Wa 341/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia A. S., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] maja 2024 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za okres 2015-2016 (58 dni). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 K.p.a. i może nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. oraz art. 145a i 145b K.p.a. Organ administracji rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, bada w pierwszej kolejności, czy nie zachodzą przesłanki przedmiotowe lub podmiotowe, uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Do tego etapu postępowania prowadzonego w związku ze złożonym podaniem o wznowienie należy ustalenie, czy został zachowany termin do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania. Ponadto, w toku postępowania wstępnego organ sprawdza, czy podanie spełnia wymagania formalne, tj. czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia oraz, czy pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia, tj. od strony postępowania. Jako podstawę żądania A. S. podał art. 145a K.p.a. w związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, w którym uznano art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Ponadto strona podniosła fakt niedoręczenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2020 r. nr [...]. Organ podkreślił, że ustawodawca, wobec niekonstytucyjności art. 115a ustawy o Policji zmienił treść tego przepisu na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610); zwanej dalej ustawą o szczególnych rozwiązaniach (...). Jednocześnie w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy ustawodawca określił, że przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą o szczególnych rozwiązaniach (...) stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed 6 listopada 2018 r. oraz od 6 listopada 2018 r. Organ wyjaśnił, że powołany powyżej przepis art. 9 ust. 1 o szczególnych rozwiązaniach (...) wraz z art. 104 K.p.a. oraz art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy o Policji stanowiły podstawę prawną decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Żaden z ww. przepisów nie został uznany za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny. Ponadto podał, że wniosek o wznowienie postępowania złożony [...] kwietnia 2024 r. został wniesiony po upływie terminu przewidzianego w art. 145a § 2 K.p.a., ponieważ zgodnie z ww. przepisem skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, natomiast wyrok Trybunału Konstytucyjnego wszedł w życie 6 listopada 2018 r. Odnosząc się zaś do zarzutu niedoręczenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2020 r. nr [...] organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach elektronicznego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. decyzję doręczono stronie [...] października 2020 r., zatem zarzut należy uznać za nieuzasadniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. zakwestionował postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2025 nr [...] wnosząc o jego uchylenie oraz postanowienia organu pierwszej instancji, a także zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 115a ustawy o Policji, w zakresie związanym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, poprzez pozbawienie go należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz działanie, które uniemożliwiło mu realizację gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania, pod pretekstem konieczności stosowania ustawy o szczególnych rozwiązaniach (...) z pominięciem powyżej wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący wskazał, że wnioskiem z [...] listopada 2018 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o ponowne ustalenie wysokości należnego mu ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz zarządzenie jego wypłaty w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą należną a kwotą wypłaconą, z uwzględnieniem należnych odsetek ustawowych. Jako podstawę żądania wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowany 6 listopada 2018 r., zgodnie z którym art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. W odpowiedzi na wniosek Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z [...] stycznia 2019 r. poinformował, że obecnie nie może być rozpoznany jego wniosek, bo brak jest zmiany przepisów ustawy o Policji uwzględniających treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zaznaczono, że nie stanowi to odmowy wypłaty świadczenia. Skarżący podkreślił, że z uwagi na brak reakcji na wniosek i odpowiedzi z zachowaniem terminów procesowych ponownie zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem z [...] kwietnia 2024 r. o ponowne ustalenie wysokości należnego mu ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz zarządzenie jego wypłaty w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą należną, a kwotą wypłaconą, z uwzględnieniem należnych odsetek ustawowych. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał postanowienie z [...] maja 2024 r. nr [...] odmawiając wznowienia postępowania, które zostało zakończone decyzją administracyjną z [...] października 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że decyzję tą doręczono mu [...] października 2020 r., której jednak nie otrzymał. Po rozpoznaniu zażalenia Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] stycznia 2025 . nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W jego ocenie powyższe rozstrzygnięcia są krzywdzące i w związku z tym należy zobowiązać organ Policji do ponownego przeliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z powyższym Sąd rozpoznał sprawę w trybie postępowania uproszczonego. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący wnioskiem z [...] kwietnia 2024 r. wystąpił na podstawie art. 145a K.p.a. i w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2020 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz ponownie przeliczenie przedmiotowego świadczenia. Instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte wadą przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a., bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Postępowanie może zostać wznowione z urzędu, bądź też na wniosek strony. Przepis art. 145a K.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, a skargę o wznowienie wniesie się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie może być jednak utożsamiane z wszczęciem postępowania. Po wniesieniu podania o wznowienie postępowania organ przede wszystkim bada, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach, wymienionych w m.in. w art. 145a § 1 K.p.a. i czy w tym przypadku został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 145a § 2 K.p.a. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe do wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją, albo czy zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego w stosunku do przepisu, który był podstawą wydania kwestionowanej decyzji. Dopiero w drugim etapie postępowania, prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ weryfikuje twierdzenia wnoszącego podanie, przeprowadzając merytoryczną ocenę materiału sprawy. W przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145a K.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. Reasumując, aby wznowić postępowanie administracyjne na podstawie art. 145a K.p.a. muszą zostać spełnione następujące przesłanki: nastąpiło rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, następnie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana ta decyzja oraz skarga o wznowienie została wniesiona w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W analizowanym przypadku skarżący wystąpił pismem z [...] kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania decyzji ostatecznej, która została wydana po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15, tj. 16 października 2020 r. Przedmiotowy wyrok o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, został opublikowany 6 listopada 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 2102). Zatem skarżący bezsprzecznie wystąpił o wznowienie postępowania po terminie przewidzianym na złożenie skargi w trybie art 145a § 2 K.p.a. Nadto skarżący domaga się weryfikacji w trybie wznowieniowym postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku o sygn. akt K 7/15, a takiej sytuacji nie obejmuje dyspozycja art. 145a § 1 K.p.a. Podstawę rozstrzygnięcia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] października 2020 r. o odmownie wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (poprzez zastosowanie zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny współczynnika ekwiwalentu 1/30, w miejsce 1/21) stanowił art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610). Przepis ten nie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego pod kątem zgodności ze wzorcem konstytucyjnym. Tym samym nie sposób przyjąć, że wniosek skarżącego spełnia przesłanki z art. 145a § 1 (decyzja została wydana na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją) oraz 2 K.p.a. (wniosek został złożony w terminie 1 miesiąca od wejście w życie orzeczenia TK). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo odmówiły wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. W zaistniałej sytuacji zarzut skargi mówiący o niedoręczeniu skarżącemu ww. decyzji z [...] października 2020 r. nie ma istotnego znaczenia. Z akt sprawy wynika, iż organ dysponuje dowodem doręczenia skarżącemu przedmiotowej decyzji w dniu [...] października 2020 r. (k. 13 – akt administracyjnych). Twierdzenie organu może zostać wprawdzie obalone innymi dowodami, jednakże w niniejszej sprawie takowych nie przedstawiono. Gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, iż skarżącemu przedmiotowej decyzji nie doręczono, to oznacza, iż nie uzyskała ona przymiotu ostateczności. Nie jest natomiast dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego decyzją nieostateczną. Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.