II SA/Wa 342/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 342/16 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 342/16 oddalił skargę Z. R. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Na rozprawę, na której zapadł powyższy wyrok, stawił się wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu. W dniu 9 września 2016 r. (data nadania na kopercie 5 września 2016 r, k – 79) skarżący zwrócił się do Sądu z pismem, w którym cofnął pełnomocnictwo wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi oraz wniósł o uzupełnienie wyroku wydanego w jego sprawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że odpis wyroku doręczył mu jego pełnomocnik w dniu 31 sierpnia 2016 r. Natomiast on sam nie mógł działać w sprawie, ponieważ Sąd nie zawiadomił go o terminie rozprawy, ani też nie doręczył mu odpisu wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 86 § 1 cytowanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku (art. 87 § 2 cytowanej ustawy). Skarżący dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 cyt. ustawy, który rozpoczął swój bieg od dnia 1 września 2016 r., tj. od dnia następnego po dniu, w którym skarżący otrzymał od pełnomocnika odpis wyroku wydanego w jego sprawie. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżący wniósł do Sądu, w dniu 5 września 2016 r. (data nadania na kopercie). W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku został złożony w siedmiodniowym terminie. Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania wniosku należy w pierwszej kolejności wskazać, że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Jeżeli natomiast przy dokonywaniu określonych czynności procesowych strona korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, to przy tej ocenie również należy ocenić obiektywny miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zdaniem Sądu, wskazana przez skarżącego okoliczność nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powodem usprawiedliwiającym uchybienie terminu nie może być w niniejszej sprawie niepowiadomienie skarżącego o terminie rozprawy, ani też niedoręczenie mu odpisu wyroku. Należy bowiem podkreślić, że skarżący w tym czasie (aż do momentu skutecznego wypowiedzenia pełnomocnictwa z dniem 9 września 2016 r.) korzystał z pomocy wyznaczonego z urzędu pełnomocnika profesjonalnego, zatem Sąd miał obowiązek korespondować z pełnomocnikiem skarżącego. Natomiast skarżący miał możliwość przekazania pełnomocnikowi swoich uwag, co do kierunku prowadzonej sprawy i składania dozwolonych prawem wniosków, w tym wniosku o uzupełnienie wyroku. Dlatego też ewentualny brak porozumienia między skarżącym, a jego pełnomocnikiem nie może być powodem usprawiedliwiającym uchybienie terminu. Sąd bowiem nie ingeruje w kontakty między stroną, a jej pełnomocnikiem, co oznacza, że nie tylko nie ocenia tej współpracy ale też nie może brać pod uwagę okoliczności takich jak np. brak porozumienia. Konkludując, należy podkreślić, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.