II SA/Wa 3435/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, 2. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącej M. B. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia jest rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: "Szef ABW", "organ") z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty M. B. (dalej: "strona", "skarżąca") 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 r. M. B. wystąpiła do Dyrektora Biura Kadr ABW o wypłatę 100% uposażenia za okres od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r., potrąconego z tytułu przebywania na zwolnieniach lekarskich. Uzasadniając żądanie podniosła, że zwolnienia lekarskie miały bezpośredni związek z wypadkiem, który miał miejsce w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w dniu [...] stycznia 2020 r. i został udokumentowany protokołem powypadkowym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] organ zwrócił się do Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] ABW (dalej: "RKL") o wydanie opinii czy wskazany przez stronę we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. okres zwolnień lekarskich pozostaje w związku z wypadkiem w służbie w dniu [...] stycznia 2020 r. W związku z przebywaniem na kolejnych zwolnieniach lekarskich strona wnioskiem z dnia [...] października 2020 r. wystąpiła do Dyrektora Biura Kadr ABW o wypłatę 100% uposażenia za okres od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. Uznając, że spełnione zostały przesłanki z art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] połączył sprawy wszczęte na podstawie wniosków strony z dnia [...] lipca 2020 r. oraz z dnia [...] października 2020 r. do wspólnego rozstrzygnięcia. RKL, powołując się na materiały przesłane przez Biuro Kadr ABW, protokół powypadkowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., posiadaną dokumentację medyczną oraz konsultację specjalistyczną ([...]) z dnia [...] stycznia 2021r., w opinii z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] stwierdziła, że schorzenie będące powodem zwolnień lekarskich w okresie od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. nie ma związku z urazem doznanym w dniu [...] stycznia 2020 r., a więc schorzenie będące powodem tych zwolnień nie pozostaje w związku z wypadkiem w służbie, któremu uległa strona. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2021 r. Szef ABW, powołując w podstawie prawnej art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 136b ust. 1 w związku z art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27), dalej: "ustawa o ABW oraz AW" w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 862 ze zm.), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 2 lipca 2003 r.", odmówił M. B. wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 136b ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, co do zasady, funkcjonariusz ABW otrzymuje 80% uposażenia. Natomiast zgodnie z art. 136b ust. 5 pkt 1 ww. ustawy, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Organ zaznaczył, że w wydanej na potrzeby niniejszego postępowania opinii z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], korzystającej z waloru opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., RKL działając w charakterze biegłego stwierdziła brak związku zwolnień lekarskich, na których strona przebywała w okresie od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. z jej wypadkiem w służbie w dniu [...] stycznia 2020 r. W związku z powyższym brak było przesłanek prowadzenia dalszego, dodatkowego postępowania dowodowego w przedmiotowym zakresie. Brak związku pomiędzy przedłożonymi zwolnieniami lekarskimi a wypadkiem strony w służbie nie budzi bowiem jakichkolwiek wątpliwości. Zdaniem organu, z uwagi na połączenie spraw wszczętych z wniosków strony z dnia [...] lipca 2020 r. oraz z dnia [...] października 2020 r. do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, opinia RKL z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] ma wpływ na kwestię wypłaty 100% uposażenia także za okres przebywania przez stronę na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. Jeżeli zwolnienia lekarskie obejmujące okres od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. nie mają związku z wypadkiem z dnia [...] stycznia 2020 r., to tym bardziej takiego związku nie można stwierdzić w odniesieniu do zwolnień lekarskich przypadających w okresie od dnia [...] sierpnia do dnia [...] stycznia 2021 r. Wobec powyższego, w świetle opinii wydanej w oparciu o art. 84 § 1 k.p.a., brak jest podstaw do uznania żądania strony za uzasadnione. Warunek określony w art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW nie został bowiem spełniony. Uposażenie, które otrzymała strona za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich zostało ustalone w prawidłowej wysokości, przy zastosowaniu dyspozycji art. 136b ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. M. B. wniosła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego zarzucając naruszenie: 1) art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, 2) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 79 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych, tj. z opinii RKL z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], a także z udziału w konsultacji specjalistycznej - konsultacji [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., 3) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 79 § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie udziału w przeprowadzeniu dowodu w postaci ww. konsultacji [...], 4) art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez: - oparcie rozstrzygnięcia na błędnych podstawach (ustaleniach) faktycznych poprzez uznanie, że zwolnienia lekarskie obejmujące okresy: [...] maja - [...] sierpnia 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r. - [...] stycznia 2021 r. nie pozostawały w związku z wypadkiem w służbie, - wydanie zaskarżonego rozkazu w oparciu o niektóre tylko dowody, tj. o dowód z opinii RKL, jak również o konsultację [...] RKL, - nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, w szczególności poprzez pominięcie dowodu z zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2020 r., 5) art. 9 i art. 10 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność, co do której strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, a więc poprzez uznanie, że zwolnienia lekarskie obejmujące ww. okresy wystawione zostały w związku z innym urazem niż uraz związany z wypadkiem w służbie, 6) art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW poprzez błędne zastosowanie, co za tym idzie wydanie zaskarżonego rozkazu o odmowie wypłaty 100% uposażenia z tytułu przebywania przez stronę na zwolnieniach lekarskich, 7) art. 104 § 1 k.p.a. w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia PRM z dnia 2 lipca 2003 r. poprzez uznanie, że wydanie negatywnej decyzji w sprawie przyznania stronie uposażenia w wysokości 100% wymaga zachowania formy rozkazu personalnego, a nie formy decyzji administracyjnej. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. wyrażenie zgody na przyznanie stronie 100% uposażenia z tytułu przebywania na zwolnieniach lekarskich obejmujących okresy: [...] maja - [...] sierpnia 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r. - [...] stycznia 2021 r., w związku z wypadkiem w służbie, 2) ewentualnie, w razie uznania przez organ, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 104 k.p.a., o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i umorzenie postępowania, a w to miejsce wydanie nowego rozkazu, na mocy którego organ przyzna stronie 100% uposażenia, 2) na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. o przeprowadzenie dowodu z: - zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2021 r., wydanego przez dr. n. med. J. K., specjalisty [...], obejmującego okres od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] czerwca 2020 r., - karty wizyty lekarskiej z dnia [...] lutego 2021 r., sporządzonej przez dr. n. med. T. J., specjalisty [...], 3) na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. o ponowne przeprowadzenie dowodu z: - dokumentacji medycznej i zwolnień/zaświadczeń lekarskich, w szczególności z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2020 r., wydanego przez dr. n. med. J. K., które to zaświadczenie obejmuje okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r., - konsultacji specjalistycznej - [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., 4) z ostrożności, na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., a także art. 77 § 3 w związku z art. 75 § 1, art. 84 i art. 86 k.p.a. oraz w związku z art. 78 § 1 k.p.a.: - przesłuchanie w charakterze biegłego dr. n. med. J. K. - specjalisty [...] oraz dr. n. med. T. J. - specjalisty [...] lub zwrócenie się do nich o sporządzenie pisemnej opinii, - przesłuchanie strony przedmiotowego postępowania, - powołanie biegłego z zakresu [...] dla uzyskania wiadomości specjalnych. Powyższe dowody, jak wskazała strona, powinny być przeprowadzone dla wykazania, że ww. zwolnienia lekarskie wystawione były z powodu urazów, odniesionych przez stronę w związku z wypadkiem w służbie. Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku postępowania zgromadził zaświadczenia lekarskie dokumentujące niezdolność funkcjonariusza do służby oraz wystąpił do RKL o wydanie opinii czy zwolnienia lekarskie objęte wnioskami miały związek z wypadkiem, którego strona doznała w dniu [...] stycznia 2020 r. RKL w opinii nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. ustaliła, że brak jest takiego związku. Zatem organ na podstawie posiadanego materiału dowodowego prawidłowo stwierdził, że za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] maja 2020r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. brak jest podstaw do wypłaty stronie 100 % uposażenia. Organ uznał za nieuzasadnione zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdził, iż nie ma racji skarżąca co do nieprawidłowej formy rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie, bowiem w świetle art. 104 § 1 k.p.a. oraz § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia PRM z dnia 2 lipca 2003 r. sformułowanie "rozkaz personalny" stosowane jest do władczych aktów mających charakter decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. Zaskarżony rozkaz personalny posiada wszystkie formalne kryteria właściwe dla decyzji administracyjnej. Zdaniem organu nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 7, art. 9, art. 10, art. 19, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 k.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, w tym w procesie wydawania opinii przez RKL. W szczególności strona była dwukrotnie ([...] listopada 2020 r. i [...] grudnia 2020r.) wzywana do dostarczenia dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia podlegającego opiniowaniu przez RKL. Prezentowała jednak bierną postawę w ramach procesu sporządzania opinii. Nie jest również trafny zarzut nieprawidłowego zebrania materiału dowodowego, nierozpatrzenia go w całości oraz braku możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Organ rozpatrzył sprawę w związku z raportami strony z dnia [...] lipca 2020 r. oraz z dnia [...] października 2020 r. Do żadnego z ww. pism strona nie przedłożyła dodatkowego materiału dowodowego. Organ zauważył przy tym, że zarzut naruszenia art. 10 i art. 81 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem oprócz bezzasadnego zarzutu naruszenia ww. przepisów strona nie wskazała dokonanie jakich konkretnie czynności w ramach prowadzonego postępowania zostało jej uniemożliwione. Odnosząc się do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych organ stwierdził, że przeprowadzenie tych dowodów nie jest konieczne w niniejszej sprawie. Zebranie pełnego materiału dowodowego jest niewątpliwie obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla tej strony okoliczności. To na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Strona miała możliwość przedstawienia swojej dokumentacji medycznej w toku przygotowywania opinii przez RKL. Była wówczas informowana o konieczności przesłania kserokopii dokumentacji medycznej z okresu leczenia podlegającego opiniowaniu przez RKL. Pismem z dnia 24 sierpnia 2021 r. M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] lipca 2021 r. zarzucając naruszenie: 1) art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW poprzez błędne zastosowanie normy art. 136b ust. 1 ww. ustawy zamiast zastosowania normy wynikającej z art. 136b ust. 5 pkt 1 ww. ustawy, a co za tym idzie utrzymanie w mocy rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], 2) art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie niżej wymienionych dowodów, 3) art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez: - oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że zwolnienia lekarskie za okres: [...] maja - [...] sierpnia 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r. - [...] stycznia 2021 r. nie pozostawały w związku z wypadkiem w służbie, - wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niektóre tylko dowody, tj. o dowód z opinii RKL z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] oraz konsultacji [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., - nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, w szczególności poprzez pominięcie dowodu z: zaświadczeń lekarskich wydanych przez dr. n. med. J. K. z dnia [...] czerwca 2020 r. i [...] lutego 2021r. oraz karty wizyty z dnia [...] lutego 2021 r. sporządzonej przez dr. n. med. T. J., 4) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie lub nieprzeprowadzenie dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie były sprzeczne z prawem, w szczególności dowodów, o których mowa we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 5) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącej, dotyczącego przeprowadzenia dowodów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz zgłaszanych w toku postępowania przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2021 r., a których przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, 6) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 79 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych, tj. z opinii RKL i konsultacji [...] RKL oraz poprzez uniemożliwienie skarżącej wzięcia udziału w przeprowadzeniu ww. konsultacji, 7) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności, że zwolnienia lekarskie obejmujące okresy: [...] maja - [...] sierpnia 2020r. i [...] sierpnia 2020 r. - [...] stycznia 2021 r., wystawione zostały w związku z innym urazem niż uraz związany z wypadkiem w służbie, 8) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 84. § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ortopedii dla uzyskania wiadomości specjalnych, a która to opinia miałaby odpowiedzieć na pytanie, czy uraz, który powstał na skutek wypadku jest także podstawą powstania urazu, na skutek którego skarżąca przebywała na zwolnieniach lekarskich w ww. okresie, a których to wiadomości specjalnych nie miała RKL, 9) art. 9 i 10 k.p.a. w związku z art. 86. k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie skarżącej, co mogłoby wyjaśnić w jakich okolicznościach powstał uraz objęty ww. zwolnieniami lekarskimi, 10) art. 10 k.p.a. w związku z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów zebranych w sprawie, w sytuacji gdy było to niezbędne ze względu na naruszenia podnoszone przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 11) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], 12) art. 104 § 1 k.p.a. w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia PRM z dnia 2 lipca 2003 r., poprzez nierozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w formie decyzji administracyjnej. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], - zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni od daty uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego do wydania nowego rozkazu personalnego, w którym organ uchyli rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] oraz przyzna skarżącej 100% uposażenia z tytułu przebywania przez nią na zwolnieniach lekarskich, obejmujących okresy: [...] maja - [...] sierpnia 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r. - [...] stycznia 2021 r. w związku z wypadkiem w służbie, - ewentualnie, z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do zobowiązania organu do wydania nowego rozkazu personalnego, uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w wyniku czego nastąpi wznowienie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Uchylając zaskarżony rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny tego organu z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] o odmowie wypłaty 100% uposażenia za okresy przebywania na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt lit. b p.p.s.a.). Stwierdził natomiast, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Szef ABW co najmniej przedwcześnie bowiem uznał, że rozstrzygnięcie o odmowie wypłaty uposażenia w ww. wysokości jest prawidłowe w sytuacji, gdy cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie został należycie rozpatrzony i oceniony, a w konsekwencji okoliczności faktyczne sprawy nie zostały w sposób pełny i jednoznaczny ustalone. Mianowicie, organ nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości, czy zwolnienia lekarskie skarżącej w ww. terminach obejmują okres, w którym była ona zwolniona od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby w dniu [...] stycznia 2020 r., czy też nie. Zgodnie bowiem z art. 136b ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia. Jednakże w myśl art. 136b ust. 5 pkt 1 ww. ustawy, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z regułami postępowania administracyjnego organ jest zobligowany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ustalenie okoliczności faktycznych jest bowiem zawsze zagadnieniem kluczowym i pierwszoplanowym, a także niezbędnym elementem zastosowania normy prawa materialnego. Prowadząc postępowanie administracyjne organ winien zatem realizować zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a związku z tym winien wyczerpująco zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz należycie uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Obowiązki te spoczywają również na organie orzekającym na skutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. Organ rozpatrujący ww. środek zaskarżenia ma, podobnie jak organ odwoławczy, obowiązek dokonania powtórnego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Ma w związku z tym obowiązek dokonać ponownej merytorycznej kontroli sprawy, respektując obowiązki w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz przekonującego motywowania podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji (rozkazu personalnego) powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wynika to z odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji (art. 127 § 3 in fine k.p.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2498/98 (publ. LEX nr 48645): "Cechą postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 k.p.a. jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji I-instancyjnej, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozstrzygnąć. Wymieniony przepis nakłada na organ administracji obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zasada ta obowiązuje również ściśle w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. mimo tożsamości podmiotowej organu I i II instancji". W ocenie Sądu, Szef ABW wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2021 r. wskazanym wyżej obowiązkom nie uczynił zadość. Przede wszystkim organ nie przeprowadził dowodu z załączonych do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dokumentów, tj. z Karty wizyty z dnia [...] lutego 2021r. sporządzonej przez dr n. med. T. J. - Specjalistę [...] (Specjalistyczna Praktyka Lekarska T. J., [...]) oraz z zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez w dniu [...] lutego 2021 r. przez dr n. med. J. K. - Specjalistę [...] (Praktyka Lekarska J. K., [...]), w którym wskazano, że "niezdolność do pracy w okresie [...].05.2020 do [...].06.2020r ma bezpośredni związek z urazem z dnia [...].01.2020". Organ nie wyjaśnił przy tym w sposób przekonujący z jakich względów uznał, że ww. wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy w tym względzie, że podstawą faktyczną podjętego przez organ rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2021 r. (rozkaz personalny nr [...]) była opinia Rejonowej Komisji Lekarskiej nr [...] ABW w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]. Opinia ta odnosiła się wyłącznie do zwolnień lekarskich wystawionych w okresie: [...] maja 2020 r. - [...] sierpnia 2020 r. Nie dotyczyła natomiast okresu: [...] sierpnia 2020 r. - [...] stycznia 2021 r., za który organ również odmówił wypłaty 100% uposażenia. Organ wskazał przy tym, że "skoro zwolnienia lekarskie obejmujące okres od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. nie mają związku z wypadkiem z dnia [...] stycznia 2020 r., to tym bardziej takiego związku nie można stwierdzić w odniesieniu do zwolnień lekarskich przypadających w okresie od dnia [...] sierpnia do dnia [...] stycznia 2021 r.". Stanowiska tego organ jednak bliżej nie wyjaśnił. Tym bardziej zatem na organie spoczywał obowiązek oceny treści ww. Karty wizyty z dnia [...] lutego 2021 r., podczas której, jak wynika z "Wywiadu", dr n. med. T. J. dokonał kontroli po [...] przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2020 r. po - "z relacji Pacjentki" - [...] w dniu [...] stycznia 2020 r. Wskazał również na potrzebę dalszego leczenia i rehabilitacji, wyjaśnił też z jakich względów nie przeprowadził ww. operacji samodzielnie. Zaznaczyć również należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się: kopia druku ZUS ZLA, z którego wynika, że skarżąca była niezdolna do pracy w dniach: [...] sierpnia 2020 r. - [...] października 2020 r., a w dniach [...] sierpnia 2020r. - [...] sierpnia 2020 r. przebywała w szpitalu ("SP ZOZ [...] ODDZ [...]") oraz kopia zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu [...] października 2020 r. przez dr n. med. T. J. o niezdolności skarżącej do służby w okresie: [...] października 2020 r. - [...] stycznia 2021 r., a więc w drugim z objętych rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2021 r. okresów przebywania skarżącej na zwolnieniach lekarskich. Na zaświadczeniu lekarskim znajduje się adnotacja ww. lekarza specjalisty następującej treści: "Kontynuacja leczenia po wypadku z dnia [...] stycznia 2020 r.". Z zaskarżonego rozkazu personalnego nie wynika aby organ dokonał analizy i oceny ww. materiału aktowego. Nie wyjaśnił również czy, a jeśli tak, to z jakich względów odmówił wiarygodności ww. dowodom. Jak już wyżej wskazano, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ma obowiązek dokonać ponownej merytorycznej kontroli sprawy, respektując obowiązki w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz przekonującego motywowania podjętego rozstrzygnięcia wraz ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ oparł swe rozstrzygnięcie w całości na opinii RKL z dnia [...] stycznia 2021 r., która dotyczy tylko pierwszego z okresów przebywania skarżącej na zwolnieniach lekarskich: [...] maja 2020 r. - [...] sierpnia 2020 r. Co więcej, opinia ta została wydana m.in. na podstawie badania specjalistycznego przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2021 r., w którym stwierdzono, iż nie ma podstaw do wypłaty 100% uposażenia za ww. okres "wobec braku dokumentacji medycznej" wskazanej w części opisowej tego badania. Rację ma organ, iż skarżąca była dwukrotnie wzywana przez RKL do nadesłania stosownej dokumentacji medycznej, czego ostatecznie nie uczyniła. Nie zwalnia to jednak organu z obowiązku rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego na etapie wydawania rozstrzygnięcia z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym rozpatrzenia wymienionych powyżej materiałów i dowodów. Opinia RKL jest bowiem jednym z elementów całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, który podlega ocenie łącznie z pozostałymi dowodami. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego nie wynika, aby takiej oceny organ dokonał. Skutkowało to uchyleniem zaskarżonego rozkazu personalnego z powodu naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę Szef ABW uwzględni powyższą ocenę prawną. Organ dokona ponownej analizy i oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentów złożonych przez skarżącą do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozważy wystąpienie do komisji lekarskiej o ponowne wydanie orzeczenia w sprawie mając na względzie, iż opinia RKL z dnia [...] stycznia 2021 r. dotyczyła tylko okresu przebywania na zwolnieniach lekarskich w dniach: [...] maja - [...] sierpnia 2020 r. Przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie organ zawiadomi skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 k.p.a.). Organ zważy, że uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Końcowo zaznaczyć należy, iż Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skargi o zobowiązanie Szefa ABW "do wydania w terminie 14 dni od daty uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego nowego rozkazu personalnego, w którym organ uchyli rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] oraz przyzna skarżącej 100% uposażenia z tytułu przebywania przez nią na zwolnieniach lekarskich, obejmujących okresy: [...] maja - [...] sierpnia 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r. - [...] stycznia 2021 r. w związku z wypadkiem w służbie". Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaistniały przesłanki z art. 145a § 1 p.p.s.a., warunkujące wydanie orzeczenia, o którym mowa w ww. przepisie. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w stawce minimalnej oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 2 sentencji wyroku.