II SA/Wa 348/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na pismo Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację z lokalu postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z dnia 16 listopada 2017 r. skierowanym do Szefa Biura Ochrony Rządu, M. C. zażądał ponownego naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu. Zastępca Szefa Biura Ochrony Rządu pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] poinformował M.C., że zgłoszony wniosek o przyznanie prawa do wypłaty ekwiwalentu nie znajduje uzasadnienia ponieważ wnioskodawca nabył lokal mieszkalny nr [...] w [...] przy ul. [...] będący w zasobach Miasta i Gminy [...]. Organ nadmienił, że w myśl art. 47 ust. 9 pkt 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ekwiwalent pieniężny nie przysługuje osobie uprawnionej, która zajmuje lokal mieszkalny w zasobach jednostki samorządu terytorialnego lub pracodawcy jeżeli lokalu tego nie przekaże do dyspozycji samorządu terytorialnego lub pracodawcy. M. C. wniósł odwołanie od ww. pisma. Stwierdził, że w momencie składania wniosku posiadał uprawnienie do pięciu norm mieszkaniowych, a mieszkanie nr [...] przy ul. [...] w [...] nie spełniało należnych norm powierzchni mieszkaniowych. Zastępca Szefa Biura Ochrony Rządu pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] poinformował M. C., że organ nie znalazł podstaw do ponownego rozpatrzenia wniosku o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego. Nadmienił, że warunkiem przyznania ekwiwalentu jest stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnacje z lokalu mieszkalnego dla funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu zwolnienie i przekazanie lokalu mieszkalnego do jednostki samorządu terytorialnego. Wykupienie lokalu uniemożliwia realizację powyższego zobowiązania. M. C. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] lutego 2018 r. na jak to określił decyzję Zastępcy Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Służby Ochrony Państwa wniósł o odrzucenie skargi. Nadmienił, że skarżący posiadał lokal mieszkalny nr [...] w [...] przy ul. [...]. Będąc najemca lokalu w drodze właściwie sporządzonej w formie aktu notarialnego umowy nabył własność przedmiotowego lokalu. W tej sytuacji skarżący ma już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego z zasobów Służby Ochron Państwa wobec czego nie jest już uprawniony do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego. Nadmienił jednocześnie, że na organie nie ciażył obowiązek wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia na które służby zażalenie albo też wydania innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nadmienił, że roszczenie skarżącego na charakter cywilnoprawny i nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Z dniem 1 lutego 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 138 ze zm.). Zgodnie z art. 391 wskazanej ustawy, traci moc ustawa z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ustawy wymienia decyzje, postanowienia, akty, czynności, bezczynność a także przewlekłość organów, które podlegają kontroli działalności administracji publicznej. Będące przedmiotem skargi pismo Zastępcy Szefa BOR z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną, ani żadnym aktem wymienionym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wskazane pismo jest zdaniem Sądu skierowanym do strony pismem informacyjnym. Zawiera ono wprawdzie stwierdzenie, że wniosek o wypłatę ekwiwalentu nie znajduje podstaw oraz przytoczenie podstawy prawnej twierdzenia organu. Brak jest jednak obligatoryjnego elementu decyzji jakim jest subsumcja przepisów prawa do okoliczności faktycznych występujących w sprawie. W ocenie Sądu, zaskarżone pismo z dnia [...] grudnia 2017 r. nie może być uznane, za kończące postępowanie w sprawie. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Tak wszczęte postępowanie, o ile nie wydano postanowienia o odmowie wszczęcia na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., co do zasady powinno być zakończone wydaniem decyzji, co wynika wprost z art. 104 § 1 K.p.a. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, co przewiduje art. 105 § 2 K.p.a. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, aby organ zakończył procesowo sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego z dnia 16 listopada 2017 r. (karta 38 akt administracyjnych) o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację z lokalu. Organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisach szczególnych, a jedynie poinformował, że wniosek o wypłatę ekwiwalentu nie znajduje uzasadnienia. Zaskarżone pismo nie jest decyzją i nie można go zaliczyć do pozostałych aktów, o których mowa w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga jest zatem niedopuszczalna. Podkreślić należy, że wobec braku zakończenia postępowania zgodnie z regułami K.p.a. skarżącemu przysługuje skarga na bezczynność organu w przedmiocie braku rozpatrzenia wniosku z dnia 16 listopada 2017 r. o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację z lokalu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.