II SA/Wa 349/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. L. z dnia 27 października 2009 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy na rzecz radcy prawnego K. J. w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: odmówić przyznania radcy prawnemu K. J. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 349/09 przyznano D. G. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła radcę prawnego K. J. wykonującego zawód w Kancelarii [...] w W. (zawiadomienie OIRP w W. z dnia 25 maja 2009 r., k. 61). Następnie do akt sprawy złożono pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego wyznaczonemu radcy prawnemu – K. J., uprawniające do reprezentowania D. G. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (k - 69 akt sądowych). Wraz z tym pełnomocnictwem Sądowi przedłożone zostało pełnomocnictwo substytucyjne, w którym wyznaczony radca prawny upoważnił adwokata M. L. do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w niniejszej sprawie. W dniu 2 listopada 2009 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe dalszego pełnomocnika – adwokata M. L. z dnia 27 października 2009 r., w którym wymieniony poinformował, że w niniejszej sprawie sporządził i wysłał do skarżącego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 listopada 2009 r. odmówiono przyznania wyznaczonemu radcy prawnemu K. J. wynagrodzenia. Zachowując siedmiodniowy termin adwokat M. L. wniósł sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 250 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Ponadto wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Powołany wyżej przepis art. 250 cytowanej ustawy jednoznacznie stanowi, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony pełnomocnik. Przez wyznaczonego adwokata, czy radcę prawnego rozumieć należy adwokata, radcę prawnego wskazanego przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką, czy właściwą Okręgową Izbę Radców Prawnych. W niniejszej sprawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego wyznaczyła radcę prawnego K. J. Oznacza to, iż ten właśnie pełnomocnik jest uprawniony do ubiegania się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Ponadto należy stwierdzić, iż przyznanie - wyznaczonemu pełnomocnikowi - kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi natomiast podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i to niezależnie od tego, czy ubiega się on o wynagrodzenie na swoją rzecz, czy też na rzecz radcy prawnego wyznaczonego przez Radę Okręgowej Izby Prawnej w W. Pełnomocnictwo to nie stanowi bowiem podstawy do uznania, że substytut staje się pełnomocnikiem pełnomocnika strony, który udzielił substytucji. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia wyznaczonego radcy prawnego od udzielenia pomocy prawnej z urzędu, nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, Lex nr 182874, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt I CZ 78/06, Lex nr 276382). Natomiast w wyniku powyższego nie następuje zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wyznaczonego przez właściwą korporację. Należy również podkreślić, iż wymagane oświadczenie, dotyczące opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, powinno być złożone przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu. Z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.