II SA/Wa 353/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Adam Lipiński (spr.) Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2009 r. cofającą S.P. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: Prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] S. P. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 77 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i 9 § 3 kks, tj. tego, iż jako Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. [...], będącego płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zatrudnionych pracowników, w okresie od sierpnia 2004 r. do 2005 r. nie wpłacał w terminie na konto [...] Urzędu Skarbowego [...] kwot pobranego podatku, wynikających ze składanych miesięcznych deklaracji [...], w łącznej kwocie 20.168 § 3 kks, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 30 zł oraz zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 120 zł. Takich samych czynów S. P. dopuszczał się od czerwca 2005 r. do grudnia 2006 r., za co Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] skazał go na karę 20 stawek grzywny ustalając wysokość każdej stawki dziennej na kwotę 40 zł oraz zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 150 zł. Kolejnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...]z dnia [...] r. S. P. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 294 § 1 Kk w zw. z art. 33 § 2 Kk, za co wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając wykonanie kary na okres 3 lat próby i ponadto wymierzono mu karę 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 70 zł. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] r., sygn. akt [...] w ten sposób, iż za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności przyjęto art. 294 § 1 Kk i art. 284 § 2 Kk, a wymierzoną karę grzywny obniżono do stawki 30 zł. W pozostałej części wyrok pozostał bez zmian. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] Sądu Grodzkiego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] S. P. uznano winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kk, tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości (I badanie wykazało 2,11 ‰ alkoholu w wydychanym powietrzu, II - 2,32 ‰), za co wymierzono mu 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 30 zł, zastosowano ponadto wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, wyrok podano do publicznej wiadomości poprzez publikację jego treści na koszt oskarżonego w dodatku lokalnym "[...]", orzeczono również wobec niego świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz [...], a także zasądzono koszty sądowe w kwocie 1252,34 zł. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] r. S. P. uznany został winnym popełnienia czynu z art. 586 Khs, tj. tego, iż od dnia 3 listopada 2004 r. w [...] będąc Prezesem Zarządu firmy [...] Sp. z o.o. nie zgłosił wniosku o upadłość ww. spółki handlowej, pomimo powstania warunków uzasadniających zgłoszenie takiego wniosku według przepisów o upadłość spółki. Sąd skazał go na karę 10 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 15 zł oraz zasądzając od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 240 zł. Na podstawie powyższych okoliczności organ I instancji zakwalifikował S. P. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Komendant Główny Policji ocenę taką uznał za uzasadnioną, albowiem S. P. popełnił m.in. przestępstwo przeciwko mieniu (art. 294 § 1 i art. 284 § 2 Kk), a więc wprost wskazane przez ustawodawcę, jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przestępstwo z art. 284 Kk polega na przywłaszczeniu cudzej rzeczy ruchomej lub prawa majątkowego. Artykuł 294 Kk określa odpowiedzialność za ten czyn. Należy przy tym wskazać, że S. P. popełnił także dwukrotnie przestępstwa karno skarbowe, bowiem nie wpłacał terminowo podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zatrudnionych pracowników (art. 77 § 2 w zw. z art. 6 § 2 i 9 § 3 Kks). Dopuścił się też przestępstwa wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, bowiem w stanie nietrzeźwości prowadził samochód osobowy, popełnił także przestępstwo określone w art. 586 Ksh polegające na nie zgłoszeniu wniosku o upadłość kierowanej przez niego spółki, pomimo iż powstałe okoliczności uzasadniały takie działanie. Od posiadaczy broni organy Policji wymagają, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się kilku przestępstw, w tym przeciwko mieniu, takiej postawy nie wykazała, ponieważ kilkakrotnie naruszyła ład prawny godząc w różne dobra prawem chronione. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z tych okoliczności, a przede wszystkim z faktu, iż strona została skazana także za przestępstwo przeciwko mieniu, a więc takie, które sam ustawodawca zakwalifikował do czynów uzasadniających obawę użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie prawa. Organ podkreślił, że powyższy pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przede wszystkim w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, zgodnie z którą "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji". Fakt, że czyny, za które strona została skazana nie miały żadnego związku z bronią nie ma przy tym żadnego znaczenia, bowiem wymogu takiego przepisy ustawy o broni i amunicji, stanowiące podstawę materialnoprawną cofnięcia pozwolenia, nie ustalają. Zatem nawet dowody pozytywnie o stronie świadczące takie, jak opinia z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego nie mogą przesądzić sprawy na jej korzyść. Ustawodawca wykluczył bowiem możliwość zachowania osobie, którą należy zaliczyć do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, prawa do posiadania broni palnej. Polemizując z zarzutami odwołania, to jest z podniesionym przez stronę naruszeniem zasady domniemania niewinności i błędnym zastosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ podkreślił, iż wyroki sądów zapadłe wobec strony znajdują się w obrocie prawnym, a termin do zatarcia skazania orzeczonego tymi wyrokami nie minął. Nadto strona swoim postępowaniem zniweczyła rękojmię, iż nie użyje broni przeciwko takim dobrom jak zdrowie, życie lub mienie. Ocena ta nie jest dowolna, o czym świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. S. P. wniósł skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Skarżący uważał, iż nie została w żaden sposób wzruszona dotychczasowa decyzja zezwalająca mu na posiadanie broni. Obecne postępowanie administracyjne nie potwierdziło aby decyzja zezwalająca mu na posiadanie broni była niezgodna z prawem. Nadto organ wadliwie uznał za podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, popełnienie przestępstw związanych z kierowaniem spółką prawa handlowego. W ocenie skarżącego takie przestępstwa są popełnione przez organ spółki, a nie przez osobę fizyczną i dlatego nie powinny stanowić podstawy do oceny istnienia obawy określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Wskazując na powyższe zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Tak więc Sąd ten nie orzeka o świadczeniu, ale jedynie bada czy zaskarżona decyzja administracyjna jest zgodna z obowiązującym prawem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można zaliczyć do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (zasada potwierdzona uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09) albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń. Komendant Główny Policji w sposób prawidłowy zinterpretował treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w aspekcie bezspornego faktu skazania za popełnienie między innymi przestępstwa zakwalifikowanego w XXXV Rozdziale Kodeksu karnego, dotyczącego przestępstw przeciwko mieniu – art. 294 § 1 i art. 284 § 1 Kk. Nadto, co uciekło uwadze skarżącego, w pewnych fragmentach uzasadnienia decyzji Komendant Główny Policji wskazuje także na inne, istotne w jego ocenie okoliczności, które w całym kontekście sprawy legły u podstaw podjętego przez niego rozstrzygnięcia i które dobitnie przemawiają za tym, iż strona swoim postępowaniem zniweczyła rękojmię, iż nie użyje broni przeciwko takim dobrom jak zdrowie, życie lub mienie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w dacie wydania zaskarżonej decyzji był prawomocnie skazany za popełnienie pięciu przestępstw, i tak: - wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 77 § 2 Kks (nieodprowadzenie w terminie pobranych od podatnika kwot podatku), - wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] również za popełnienie przestępstwa z art. 77 § 2 Kks, - wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 294 § 1 Kk w zw. z art. 284 § 2 Kk (sprzeniewierzenia mienia wielkiej wartości), - wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 Kk (kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości), - wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 586 Ksh (niezgłoszenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki z o.o.). Nie ulega wątpliwości, iż trzeci ze wskazanych wyroków skazujących dotyczy popełnienia przestępstw przeciwko mieniu. Artykuł 294 § 1 i art. 284 § 2 Kk znajdują się w rozdziale XXXV Kodeksu karnego zawierającego przestępstwa przeciwko mieniu. Zatem organ wobec popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, miał wynikający wprost z samego prawa obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie organ zwrócił także uwagę na potwierdzony prawomocnymi wyrokami sądów powszechnych fakt częstego naruszania przez S. P. porządku prawnego, w tym zwłaszcza kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, trafnie konkludując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż strona swoim postępowaniem zniweczyła rękojmię, że nie użyje broni przeciwko takim dobrom jak zdrowie, życie lub mienie. Ocena ta nie jest dowolna ale poparta rzetelnie zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, analizą każdego z popełnionych czynów w kontekście obawy określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. A zatem nawet gdyby skarżącemu nie przypisano popełnienia przestępstw przeciwko mieniu (skazanie przez Sąd Rejonowy między innymi z art. 294 § 1 Kk i art. 284 § 2 Kk) to zebrany w sprawie materiał dowodowy wraz z zawartą w zaskarżonej decyzji argumentacją organu byłyby i tak wystarczającą podstawą do cofnięcia S. P. pozwolenia na broń. Wobec wyżej wykazanych i potwierdzonych wyrokami sądów, kryminalnych zachowań S. P., dowody pozytywnie o stronie świadczące jak opinia z miejsca zamieszkania oraz z koła łowieckiego nie mogą przesądzić sprawy na korzyść strony. Ustawodawca wykluczył bowiem możliwość zachowania osobie, którą należy zaliczyć do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, prawa do posiadania broni palnej. Fakt, że czyny, za które strona została skazana nie miały wprost żadnego związku z bronią palną, nie ma tu żadnego znaczenia, albowiem wymogu takiego przepisy ustawy o broni i amunicji, stanowiące podstawę materialnoprawną cofnięcia pozwolenia, nie przewidują. Skarżący prezentując własną ocenę niniejszej sprawy w ogóle abstrahuje od swojej karnej przeszłości i nadto dokonuje całkowicie błędnej i niezrozumiałej wykładni podmiotowej przestępstw, za które został skazany wyrokami Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., [...] r. oraz [...] r. Wyraźnie należy tu podkreślić, iż wyroki te dotyczą wprost S. P., a nie organu spółki prawa handlowego. Odpowiedzialności karnej podlegają jedynie osoby fizyczne i czynów opisanych w tych wyrokach dopuścił się skarżący. Z tych względów chybione są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez organ procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.