II SA/Wa 356/05
WyrokWSA w Warszawie2005-07-06
Skład orzekający: Adam Lipiński, Bronisław Szydło, Eugeniusz Wasilewski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy osoba odbywająca karę pozbawienia wolności może być uznana za osobę bezrobotną w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy?Ratio decidendi
Osoba odbywająca karę pozbawienia wolności nie może być uznana za osobę bezrobotną, ponieważ ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2g wprost stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odbywa karę pozbawienia wolności. W związku z tym, decyzja organu o utracie statusu bezrobotnego przez osobę osadzoną w zakładzie karnym jest zgodna z prawem.Stan faktyczny
Skarżący M.O. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej decyzją Starosty, a następnie decyzją Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Starosty. Podstawą było odbywanie przez skarżącego kary pozbawienia wolności od grudnia 2004 r., co zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skutkuje utratą statusu bezrobotnego. Skarżący wniósł skargę do WSA, zarzucając naruszenie prawa i wskazując, że jego pobyt w więzieniu wynikał z bezprawnych działań organów, które są przedmiotem postępowań sądowych.Rozstrzygnięcie
Oddala skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Aleksandra Kołyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lipca 2005 r. sprawy ze skargi M.O. na decyzję Wojewody [...]. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego - oddala skargę -
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 95, poz. 1001 z późn. zm.), w dalszej treści uzasadnienia zwanej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., znak: [...], nr [...] orzekającą utratę przez M.O. od dnia [...] grudnia 2004 r. statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu podał, że w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności od dnia [...] grudnia 2004 r., w świetle postanowień art. 33 ust. 1 pkt 2g oraz art. 2 ust. 1 pkt 2g powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, M.O. przestał spełniać warunki wynikające z definicji osoby bezrobotnej. W tej sytuacji Wojewoda [...] uznał za uzasadnioną decyzję Starosty [...] orzekającą o utracie przez skarżącego (od dnia [...] grudnia 2004 r.) statusu osoby bezrobotnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. O. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] zarzucając, że przy ich wydawaniu naruszono prawo. Przyznał, że odbywał karę pozbawienia wolności, jednak fakt przebywania w więzieniu był skutkiem bezprawnych działań różnych organów, które to działania są w trakcie wyjaśnienia, między innymi w postępowaniach sadowych, które nie zostały zakończone.
Nie podał jednak żadnych bliższych informacji na temat toczących się postępowań sądowych, jak sygnatury akt, przedmioty postępowań, itp., a nawet w jakim stopniu te toczące się postępowania wyjaśniające mają związek z odbywaną przez niego od dnia [...] grudnia 2004 r. karą pozbawienia wolności.
W skardze zagroził ponadto, że w wypadku oddalenia jego żądania uchylenia zaskarżonych decyzji, zmuszony będzie do przedstawienia tej sprawy w mediach informacji publicznej oraz wystąpienia ze stosowną skargą do organizacji europejskiej.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, powołując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjnej sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę, pod względem zgodności z prawem, zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę M.O. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że Wojewoda [...], podejmując zaskarżoną decyzję w przedmiocie utraty przez skarżącego od dnia [...] grudnia 2004 r. statusu osoby bezrobotnej, nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą materialnoprawną utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej były przepisy art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2g powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Z treści tych przepisów wynika, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę bezrobotną, która odbywa karę pozbawienia wolności.
W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że M.O. od dnia [...] grudnia 2004 r. odbywał karę pozbawienia wolności.
Niewątpliwie więc, została spełniona przesłanka wynikająca z powołanych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uzasadniająca pozbawienie M.O. statusu osoby bezrobotnej i dlatego też zaskarżona decyzja Wojewody [...] prawa nie narusza.
Sąd ustalił także, że przy wydawaniu zaskarżonych decyzji organy zachowały w postępowaniu administracyjnym wszystkie wymogi procesowe, gwarantujące p. M.O. wszechstronne i wnikliwe rozpatrzenie sprawy. Przy wydawaniu zaskarżonych decyzji organy bowiem przestrzegały zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Należycie i wyczerpująco informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Wreszcie, w sposób wyczerpujący zebrały, rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.
Z tych względów Sąd, na mocy art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło