II SA/Wa 357/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Rektora [...] na rzecz skarżącego K. S. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prodziekan [...], działając na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz § 30 ust. 9 pkt a Regulaminu Studiów [...], uchwalonego uchwałą Senatu [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] z dnia [...] października 2006 r., w dniu [...] września 2010 r. wydał decyzję (bez numeru), którą skreślił K.S. z dniem [...] września 2010 r. z listy studentów drugiego roku zarządzania pierwszego stopnia, studia stacjonarne Wydziału [...], z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce. W uzasadnieniu decyzji podano, co następuje: "Jak wynika z dotychczasowego przebiegu Pana studiów dotychczasowe osiągnięte przez Pana wyniki w nauce są niezadowalające. Fakty te świadczą o braku postępów w nauce oraz nie rokują terminowego i pomyślnego ukończenia studiów. W związku z powyższym podjęta została ww. decyzja, która jest faktycznie i prawnie zasadna". Prorektor ds. studenckich, działając na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że w roku akademickim 1999/2000 odwołujący się rozpoczął studia na Wydziale [...]. Pierwszy rok studiów został zaliczony w ciągu dwóch lat, gdyż pod koniec roku akademickiego udzielono K.S. pierwszego urlopu zdrowotnego. Na przestrzeni kolejnych 9 lat studiów, udzielono ww. czterech urlopów zdrowotnych i dwa okolicznościowe. K.S. umożliwiono indywidualny tok studiów, jednak nie zaliczył on w tym czasie drugiego roku studiów. Pomimo tego, władze Wydziału zezwoliły mu na kontynuowanie nauki w kolejnych latach. W związku z niezaliczeniem przez niego przedmiotów na drugim roku studiów, decyzją Prodziekana ds. Studenckich z dnia [...] września 2010 r. został on skreślony z listy studentów. W złożonym odwołaniu od tej decyzji K.S. podniósł, iż jest osobą chorą, wymagającą leczenia i pozostawania pod opieką lekarską. Władze Wydziału nie kwestionują tego faktu, gdyż był on podstawą do podejmowania decyzji ułatwiających ww. kontynuowanie studiów i niepodjęcia wcześniej decyzji o jego skreśleniu z listy studentów. Brak postępów w nauce powoduje, iż brak jest perspektyw na zmianę tej sytuacji. Z wydłużeniem czasu studiów do ponad 10 lat związane są liczne zmiany programowe wynikające m. in. z rozwoju nauki, czy też zmian administracyjno – prawnych. Brak jest zatem podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji i należy utrzymać ją w mocy. Decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K.S., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 110 Kpa, poprzez określenie w decyzji, że skreślenie następuje ze skutkiem na dzień 20 września 2009 r., 2) art. 19 Kpa w zw. z art. 60 ust. 6 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i art. 190 ust. 2 tej ustawy, poprzez wydanie decyzji pierwszoinsytnacyjnej przez Wydział [...], a zaskarżonej decyzji przez [...], względnie przez Prorektora ds. Studenckich, 3) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 190 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, przez organ pierwszej instancji, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w sytuacji, w której decyzja zaliczała się do decyzji o charakterze uznaniowym, 4) art. 107 § 3 Kpa, przez organ II instancji, poprzez brak uzasadnienia prawnego podejmowanej decyzji, 5) art. 7, art. 77 Kpa, poprzez pominięcie wyjaśnienia stanu zdrowia oraz postępów w nauce skarżącego, 6) art. 190 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, § 30 ust. 9 pkt a Regulaminu Studiów na [...], poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący po okresie przerwy w ostatnim roku akademickim przystąpił do kolejnych egzaminów w ramach ITS. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powyższych kryteriów, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, że w art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), ustawodawca określił przesłanki skreślenia studenta z listy studentów. Przesłanki te mogą mieć charakter obligatoryjny (ust. 1) lub fakultatywny (ust. 2). Materialnoprawną podstawę decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów stanowił art. 190 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, że kierownik podstawowej jednostki administracyjnej skreśla studenta z listy studentów w przypadku braku postępów w nauce. Decyzja podjęta na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Zakres fakultatywności wynikający z powyżej przytoczonego przepisu nie oznacza jednak dowolności. Decyzja organu pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja nie zawierają uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3 Kpa. Z treści tego przepisu wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały przez organ rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z uzasadnienia musi wynikać też, iż organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dowodów lub dokonał oceny tego materiału wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Uzasadnienie powinno odzwierciedlać wyrażoną w art. 11 zasadę przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Ponadto podkreślić należy, że stwierdzone przez Sąd uchybienie uniemożliwiło dokonanie oceny, czy podjęta decyzja o skreśleniu skarżącego z listy studentów jest zasadna. Organy ponownie rozpoznając sprawę zobowiązane są wziąć pod uwagę rozważania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.