II SA/Wa 359/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi H. Z. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] (dalej jako "organ I instancji" lub "KPP") orzeczeniem nr [...] z [...] października 2023 r. działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji") uznał [...] H. Z. (dalej jako "obwiniony", "policjant" lub "skarżący") winnym popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej i wymierzył karę dyscyplinarną - ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby wraz z karą obniżenia stopnia. Policjant został obwiniony o to, że: 1. Podczas pełnienia w dniu [...]/[...].03.2023r. w godz. 20:00 - 08:00 służby patrolowo -interwencyjnej z wykorzystaniem radiowozu oznakowanego wspólnie z [...] M. B. ok. godz. 02:56 w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...] gm. [...], po podjęciu interwencji wobec kierującego pojazdem m-ki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez nie przeprowadzenie kompleksowego sprawdzenia pojazdu, przez co nie zabezpieczył miejsce wydarzenia przed zatarciem śladów i innych dowodów, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 36 pkt. 4 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14.08.2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z 2007 r. Nr 15 poz. 119 z późn. zm.) w zw. z pkt. 8 ppkt. 1 i 4 karty opisu stanowiska pracy z dnia [...].10.2021 r. 2. Podczas pełnienia w dniu [...]/[...].03.2023r. w godz. 20:00 - 08:00 służby patrolowo -interwencyjnej z wykorzystaniem radiowozu oznakowanego wspólnie z [...] M. B., po podjęciu ok. godz. 02:56 w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...] gm. [...], interwencji wobec kierującego pojazdem m-ki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez nieuzyskanie informacji o pojeździe i sprawdzenia czy pojazd posiada czynną rejestrację w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. § 80 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 02.12.2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (tj. Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 114 ze zm.). 3. Podczas pełnienia w dniu [...]/[...].03.2023 r. w godz. 20:00 - 08:00 służby patrolowo -interwencyjnej z wykorzystaniem radiowozu oznakowanego wspólnie z [...] M. B. po podjęciu ok. godz. 02:56 w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...] gm. [...], interwencji wobec kierującego pojazdem m-ki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez nie udokumentowanie podjęcia interwencji w notatniku służbowym, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1, ust 2 pkt. 2 ppkt. b i ust. 5 Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 14.08.2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (tj. Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz.30). 4. W dniu [...] marca 2023 r. w [...] jako funkcjonariusz Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] nie przestrzegał zasad etyki zawodowej w ten sposób, że w trakcie przesłuchania w charakterze świadka w postępowaniu przygotowawczym sygn. akt [...] nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w [...], podał niezgodne ze stanem faktycznym okoliczności przebiegu interwencji przeprowadzonej w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...] gmina [...] czym sprzeniewierzył się obowiązkowi wykonywania czynności służbowych według najlepszej wiedzy i z należytą uczciwością, nie dbając tym samym o społeczny wizerunek Policji, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i ust. 4 ustawy o Policji w zw. z § 3 i § 23 Zasad Etyki Zawodowej Policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie: "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP 2004 r. nr 1 poz. 3). W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia organu I instancji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go; ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w znacznej części, między innymi poprzez przeprowadzenie dowodu z protokołu przesłuchania skarżącego w Prokuraturze Rejonowej w [...] w dniu [...] października 2023 r. Skarżący zarzucił orzeczeniu organu I instancji: 1. naruszenie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie na niekorzyść odwołującego nie dających się usunąć wątpliwości, podczas gdy: - nie podjął wobec kierującego pojazdem marki [...] interwencji ponieważ w momencie zatrzymania radiowozu za samochodem [...] kierującego nie było w tym pojeździe; - policjanci nie widzieli kierującego, jak ten oddala się od samochodu, więc nie mieli możliwości jego wylegitymowania; - nie miał wiedzy, że w [...] dochodziło do kradzieży paliwa; - brak było podstaw do interwencji i kompleksowego sprawdzenia zaparkowanego na poboczu drogi pustego pojazdu, tym bardziej, że po otwarciu drzwi pojazdu od strony pasażera, nie stwierdził w pojeździe niczego, co mogłoby wskazywać na użycie pojazdu do popełnienia przestępstwa; - sytuacja która miała miejsce, nie stanowiła powodu do zastosowania przepisów § 80 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji; - brak było przesłanek do uznania za interwencję i odnotowania w notatniku służbowym faktu zatrzymania radiowozu za stojącym na poboczu samochodem [...] z powodu sprawdzenia, czy za pobliską figurką lub w jej pobliżu ktoś się znajduje; - podczas przesłuchania w dniu [...] marca 2023 r. przedstawił stan faktyczny tak jak go zapamiętał, będąc pod wpływem sugestii innych policjantów; dopiero podczas przesłuchania w dniu [...] października 2023 r. szczegóły stanu faktycznego podał po przypomnieniu sobie wszystkich okoliczności. 2. naruszenie przepisów, które mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 pkt 1 w zw. z art. 134h i art. 134a ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie niewspółmiernej kary, bez uwzględnienia nikłego naruszenia przez niego obowiązków służbowych, pobudek działania, dotychczasowej wzorowej służby. 3. naruszenie przepisów, które mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 132 pkt 1 i 2 w zw. z art. 132a pkt 2 oraz art. 134h ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nieuwzględnienie przez orzekającego okoliczności łagodzących, tj. niemożności zarzucenia obwinionemu nawet nieumyślnego zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, którego de facto nie popełnił. 4. naruszenie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia jego winy i wymierzenia niewspółmiernej kary dyscyplinarnej. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KWP") orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2023 r. działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności w obszerny sposób przedstawił stan faktyczny sprawy (str. 2 - 10 orzeczenia). Następnie przytoczył treść art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Wskazał, że naruszenie dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych zarzucono skarżącemu w pierwszych trzech z czterech przedstawionych w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów. KWP wskazał, że w pierwszym z przedstawionych zarzutów policjant został obwiniony o to, że po podjęciu interwencji wobec kierującego pojazdem m-ki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez nie przeprowadzenie kompleksowego sprawdzenia pojazdu, przez co nie zabezpieczył miejsca wydarzenia przed zatarciem śladów i innych dowodów, naruszając tym samym dyspozycję § 36 pkt 4 Zarządzenia Nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym. Materiał dowodowy zebrany w toku przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego potwierdził popełnienie przez skarżącego ww. przewinienia dyscyplinarnego. Nie ma żadnej wątpliwości, że obwiniony podjął interwencję w stosunku do osoby poruszającej się samochodem osobowym marki [...]. Niemożliwe jest, aby nie widział jak kierujący ucieka z pojazdu. Radiowóz zatrzymał się w bezpośredniej odległości za tym samochodem, który oświetlony był reflektorami radiowozu, a dodatkowo blaskiem świateł błyskowych. Na ziemi zalegał śnieg, dlatego noc nie była taka ciemna, jak określa to obwiniony. Policjanci sprawdzili przyległy do miejsca porzucenia samochodu teren, nie ujawnili jednak osoby która dokonała ucieczki. Należało zatem postąpić zgodnie z przyjętą pragmatyką wykonywania w takim przypadku czynności służbowych, tj. powiadomić dyżurnego KPP w [...] o zaistniałym zdarzeniu, a następnie zabezpieczyć porzucony samochód do czasu przyjazdu na miejsce innych patroli czy też grupy zdarzeniowej bez względu na to, czy pojazd posiadał tablicę rejestracyjną, czy też nie. Już wstępne sprawdzenie pojazdu ujawniłoby pojemniki na paliwo, które posiadał w tym pojeździe sprawca przestępstwa. Zamiast zabezpieczyć pojazd do przybycia innych policjantów, obwiniony zdecydował o dalszym samodzielnym poszukiwaniu zbiegłej osoby, co skutkowało utratą przedmiotowego pojazdu marki [...] (służącego do popełnienia przestępstwa), na skutek odjechania nim przez sprawcę, który posiadał do niego kluczyki. Również późniejsze działanie policjantów, zmierzające do zatrzymania samochodu, nie przyniosło żadnych efektów. Zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, o które został obwiniony w drugim z przedstawionych mu zarzutów, a które to polegało na niedopełnieniu obowiązków służbowych poprzez nie uzyskanie informacji o porzuconym pojeździe i sprawdzeniu, czy pojazd ten posiada czynną rejestrację w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji. Nie dokonując tej czynności, obwiniony niedopełnił obowiązku służbowego wskazanego w § 80 Zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Dyspozycja § 80 ust.1 przywołanego zarządzenia wskazuje, że w przypadku wykonywania przez policjantów czynności legitymowania osób lub czynności kontroli osobistej, kontroli pojazdu lub przeglądania zawartości bagaży i sprawdzenia ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, sprawdzenia czy osoba, podmiot lub rzecz jest zarejestrowana w KSIP oraz uzyskania informacji o osobach, podmiotach i rzeczach ze zbiorów danych KSIP, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1-4 i 6, z Ewidencji oraz ze zbiorów danych określonych w § 4 ust. 2 pkt 1-6, 8-10, 14-16, 18 i 19 dokonuje się poprzez aplikację Klient Mobilny SWD Policji lub poprzez Punkt Sprawdzeń SPP w SWD Policji. W przypadku kontroli pojazdu sprawdzenie w zbiorach KSIP informacji o czynnych rejestracjach dotyczących sprawdzanej osoby, rzeczy lub pojazdu obejmuje, w szczególności: numer rejestracyjny pojazdu, numer identyfikujący pojazd (VIN) (ust. 2 zdanie 2 pkt 1 i 2). W wyniku, sprawdzenia dokonanego w toku czynności określonych w ust. 1, w odniesieniu do sprawdzanej rzeczy uzyskuje się informacje o czynnych rejestracjach tej rzeczy (ust. 3 pkt 1). Sprawdzenia pojazdu obwiniony mógł dokonać za pomocą MTN. Patrol pobrał do służby mobilny terminal noszony (MTN). Na podstawie raportu wykorzystania terminali mobilnych ustalono, że logowania na przedmiotowym terminalu dokonał skarżący w dniu [...] marca 2023 r. o godz. 20:24:25, natomiast wylogowanie z systemu nastąpiło w dniu [...] marca 2023 r. o godz. 07:31:13. System SWD nie odnotował aby w trakcie pełnionej służby policjant dokonywał wylogowania z systemu oraz ponownego logowania. Będąc załogowanym użytkownikiem aplikacji Klient Mobilny SWD Policji i mając możliwość dokonania sprawdzeń w bazie danych KSIP, po podjęciu czynności służbowych powinien uzyskać informacje o pojeździe i sprawdzić czy pojazd posiada czynną rejestrację w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji. Co prawda obwiniony twierdzi, że nie dokonywał kontroli zostawionego na poboczu samochodu marki [...], jednak przeczy temu zebrany w tym zakresie materiał dowodowy. Z oględzin zapisu nagrania monitoringu z kamer w miejscowości [...]gm. [...] wynika, że pojazd ten był w zainteresowaniu policjantów. Po zatrzymaniu radiowozu za przedmiotowym samochodem i ucieczce jego kierowcy, zarówno obwiniony jak i drugi policjant wysiedli z radiowozu i podeszli do tego samochodu, a potem jeszcze dwukrotnie wracali w to miejsce. W trzecim z przedstawionych zarzutów skarżący został obwiniony o naruszenie dyscypliny służbowej poprzez nie dopełnienie obowiązków służbowych w zakresie nie udokumentowania w notatniku służbowym faktu podjęcia interwencji w miejscowości [...] gm. [...], wobec kierującego pojazdem marki [...], czym naruszył dyspozycję przepisu § 4 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ppkt b i ust. 5 Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. Dyspozycje przywołanych przepisów wskazują, że w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby (ust. 1) Wykonywanych czynności a w szczególności: podjętych interwencji i sposobu ich załatwienia (ust. 2 pkt 2 ppkt b). Zapisy powinny być czytelne, dokonywane w trakcie lub bezpośrednio po zakończeniu czynności służbowej (ust. 5). Analiza zapisów dokonanych przez obwinionego w notatniku służbowym potwierdza, że popełnił on zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne. Pomimo podjęcia interwencji w stosunku do poruszającego się samochodem marki [...], jego ucieczki, dalszego toku postępowania policjantów, które miało na celu ujawnienie i ujęcie zbiega, czynności te nie zostały odnotowane w notatniku służbowym przez skarżącego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący popełnił też przewinienia dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, w ten sposób, że w dniu [...] marca 2023 r. w trakcie przesłuchania w charakterze świadka w postępowaniu przygotowawczym sygn. akt [...] nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w [...], po uprzednim uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 1a kk, podał niezgodne ze stanem faktycznym okoliczności przebiegu interwencji przeprowadzonej w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...] gmina [...] (tj. ostatni z zarzucanych policjantowi czynów). Opisanemu przez policjanta przebiegowi interwencji w miejscowości [...] gmina [...] zaprzeczył zebrany materiał dowodowy w postaci zapisu nagrania monitoringu z kamer w miejscowości [...] gm. [...], na którym został utrwalony rzeczywisty przebieg interwencji oraz czynności faktycznie wykonywanych przez policjantów. Nie ulega wątpliwości, że zachowanie policjanta polegające na tym, że zeznaje nieprawdę w prowadzonym postępowaniu przygotowawczym, kształtuje u świadków takiego zdarzenia negatywny obraz samego policjanta i całej Policji. Skarżący swoim zachowaniem nadużył zatem zaufania, jakim opinia publiczna darzy osoby pełniące funkcje służebne wobec społeczeństwa. Natomiast ocena skutków tego przewinienia dyscyplinarnego w tym przypadku, jego wpływu na postrzeganie Policji, należała do przełożonego dyscyplinarnego, który po analizie całego materiału dowodowego, kierując się doświadczeniem życiowym i wiedzą, podjął decyzję co do sposobu rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Organ odwoławczy wskazał, że zbędne jest przeprowadzenie dowodu z protokołu przesłuchania obwinionego w charakterze świadka w dniu [...] października 2023 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...]. Myli się bowiem skarżący twierdząc, że regulacje dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów, zamieszczone w Rozdziale 10 ustawy o Policji, nie są autonomiczne. Należy wskazać, że odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów regulują przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji i w oparciu o nie zostało przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu. Przepisy te nie nakładają na przełożonego dyscyplinarnego obowiązku uzależnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta od stwierdzenia jego winy przez organy prowadzące postępowanie karne. W postępowaniu dyscyplinarnym zasada domniemania niewinności została bowiem wyrażona w art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Zatem reguły rządzące postępowaniem karnym nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania w sprawach dyscyplinarnych, w tym zasada domniemania niewinności. Nadto, w myśl art. 132 ust. 4 ustawy o Policji, czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Ta dwutorowość obu postępowań oznacza, że w toku każdego z nich konieczne jest czynienie własnych ustaleń oraz ich własnej oceny. Postępowanie dyscyplinarne służy ustaleniu odpowiedzialności innego rodzaju niż odpowiedzialność karna, chociaż niejednokrotnie te same zachowania będą powodowały odpowiedzialność dyscyplinarną i karną, każda z nich musi zostać wykazana przez inny organ i za pomocą środków dowodowych, które z punktu widzenia przełożonego dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie są konieczne do uzyskania realizowanego przez organ celu. Niewątpliwie odpowiedzialność dyscyplinarna stanowi dodatkową dolegliwość, ponieważ jest niezależna od odpowiedzialności karnej. W ramach postępowania dyscyplinarnego mieści się także odpowiedzialność za czyny, które uchybiają godności lub regułom wykonywania zawodu policjanta. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko skarżącemu, w ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego, nie daje podstaw do potwierdzenia zarzutu obwinionego, aby działanie rzecznika dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym było nieobiektywne i naruszało przepis art. 135g ustawy o Policji, zgodnie z którym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego (ust. 1) a obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). Nie można przypisać działaniu przełożonego dyscyplinarnego stronniczości tylko dlatego, że po powzięciu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, zgodnie z obowiązującymi przepisami polecił wszcząć przeciwko podległemu policjantowi postępowanie dyscyplinarne, a materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdził fakt popełnienia przez policjanta zarzucanych mu czynów. W ocenie KWP twierdzeniom obwinionego zawartym w odwołaniu, że nie widział kierującego pojazdem po zatrzymaniu się radiowozu, jak ten oddala się od samochodu, zatem brak było podstaw do interwencji i kompleksowego sprawdzenia zaparkowanego na poboczu drogi pustego pojazdu, tym bardziej, że po otwarciu drzwi pojazdu od strony pasażera, nie stwierdził w pojeździe niczego, co mogłoby wskazywać na użycie pojazdu do popełnienia przestępstwa, nie dokonał żadnej interwencji, gdyż nie było ku temu podstaw, dlatego nie było powodów do zapisania wykonanych czynności w notatniku służbowym, przeczy zapis monitoringu wizyjnego z miejscowości [...], na którym utrwalone zostały czynności podejmowane przez obwinionego podczas służby w patrolu zmotoryzowanym w nocy z [...] na [...] marca 2023 r. W świetle ustaleń dokonanych na podstawie ww. monitoringu, tłumaczenie obwinionego, że razem z [...] M. B. szukał osoby, którą ten zobaczył za przydrożną kapliczką, jest przyjętą przez niego linią obrony. Skoro bowiem nie widział uciekającego z pojazdu marki [...], za którym w tym czasie się zatrzymał, to czego w późniejszym czasie szukał, zarówno poprzez oświetlenie terenu światłami radiowozu jak i ręcznych latarek, a następnie poprzez patrolowanie okolicy. Niemożliwe jest też, aby obwiniony nie widział jak kierujący ucieka z pojazdu. Zdaniem KWP, nieuprawniony jest zarzut obwinionego, że nagranie kamery działa na zasadzie podczerwieni, nagrywając obraz w całkowitej ciemności, a nie zabezpieczono kamery czy też dysku z nagraniem, nie wiadomo więc czy nie zostało ono poddane modyfikacjom. Skarżący podnosi przy tym, że przesunięcie czasowe pomiędzy czasem wskazywanym przez monitoring a czasem rzeczywistym uniemożliwia ustalenie, jaki faktycznie był przebieg zdarzenia. Zauważyć należy, że patrol w którym pełnił służbę obwiniony, pobrał mobilny terminal noszony (MTN). Na podstawie raportu wykorzystania terminali mobilnych ustalono, że logowania na przedmiotowym terminalu obwiniony dokonał w dniu [...] marca 2023 r. o godz. 20:24:25, natomiast wylogowanie z systemu nastąpiło w dniu [...] marca 2023 r. o godz. 07:31:13. System SWD nie odnotował aby w trakcie pełnionej służby policjant dokonywał wylogowania z systemu oraz ponownego logowania. W toku prowadzenia czynności dowodowych, po przeprowadzeniu oględzin płyt DVD-R z zapisem monitoringu z kamer w miejscowości [...], ujawniono przesunięcie czasowe około 2-3 minut pomiędzy zapisem monitoringu a wskazaniami GPS urządzenia mobilnego. Dlatego, dla doprecyzowania czasu poszczególnych czynności wykonywanych w miejscowości [...] przez policjantów, dokonano oględzin śladu służby patrolu podczas służby w nocy z [...] na [...] marca 2023 r. w godz. 20:00 - 08:00, wygenerowany z wykorzystaniem Systemu Wspomagania. Dowodzenia. Oględzinom poddano wygenerowane zestawienie w zakresie zapisów położenia urządzenia mobilnego ID: [...] na podstawie wysyłanego sygnału GPS w oparciu o współrzędne geograficzne (długość i szerokość geograficzna) co pozwoliło na dokonanie ustaleń sprawie, które organ szczegółowo przedstawił na str. 16 orzeczenia. W wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono bezsprzecznie, że patrol przemieszczał się pojazdem służbowym w obrębie miejscowości [...] w godz. 02:54:11 do 03:05:34. Wskazany też został faktyczny czas poszczególnych czynności, wykonywanych przez policjantów. W ocenie organu odwoławczego za kuriozalne należy uznać tłumaczenie obwinionego, że nie wiedział nic o kradzieży paliwa w miejscowości [...], bo nikt go o tym nie poinformował, a podczas całego tego zajścia nie miał świadomości ani też żadnego przypuszczenia, że przedmiotowy pojazd mógł zostać użyty do popełnienia przestępstwa. KWP podzielił przy tym zdanie przełożonego dyscyplinarnego, w przedmiocie nie uwzględnienia wyjaśnień złożonych przez obwinionego odnośnie przebiegu zdarzenia w sposób przez niego opisany, ponieważ są ze sobą sprzeczne. Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu [...] maja 2023 r. skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i odmówił złożenia wyjaśnień. W związku ze zmianą i uzupełnieniem zarzutów w dniu [...] września 2023 r. skarżący ponownie został przesłuchany w charakterze obwinionego. Tym razem wskazał, że treść zarzutów zrozumiał, do zarzucanych przewinień dyscyplinarnych nie przyznaje się. Wyjaśnił, że nie podjął żadnej interwencji, z tego powodu nie była ona zgłoszona. Nie miał wiedzy, że w miejscowości [...] dochodzi do kradzieży paliwa. Taką wiedzę podjął zaś dopiero kilka dni później. KWP wskazał, że obwiniony nie przeprowadzając kompleksowego sprawdzenia pojazdu marki [...], nie dokonując sprawdzenia w KSIP, celem ustalenia czy pojazd nie znajduje się w zainteresowaniu Policji, a następnie nie odnotowując w notatniku służbowym czynności przeprowadzonych w miejscowości [...], zdawał sobie sprawę z konsekwencji wynikających z takiego postępowania, a więc godził się na popełnienie zarzucanych mu czynów. Zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne, jak słusznie wskazał przełożony dyscyplinarny, popełnił zatem z winy umyślnej, w zamiarze ewentualnym. Odnosząc się do umyślności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego ujętego w punkcie 4 zarzutów, o który obwiniony jest skarżący, to w dniu [...] marca 2023 r. przed przesłuchaniem w charakterze świadka, został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Pomimo to, złożył zeznania niezgodne ze stanem faktycznym. Zatem miał zamiar bezpośredni popełnienia zarzucanego mu czynu. Określając przesłanki wpływające na zaostrzenie wymiaru kary, przełożony dyscyplinarny wskazał, że czyny policjanta spowodowały znaczne, negatywne następstwa dla służby. Policjant powinien dawać przykład poprawnego zachowania i realizować czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością i rzetelnością, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Za takowe nie można zaś uznać sposobu postępowania skarżącego podczas wykonywania czynności służbowych, w związku z podjęciem interwencji wobec kierującego samochodem marki [...] w miejscowości [...], jak i późniejszych czynności z tym wydarzeniem związanych. Przedmiotowe postępowanie obwinionego zostało też ocenione w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego, pod kątem popełnienia przez niego przestępstw. W dniu [...] czerwca 2023 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...] w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego sygn. akt [...] skarżącemu zostały przedstawione zarzuty popełnienia 2 przestępstw, polegających na niedopełnieniu obowiązków służbowych podczas przeprowadzenia interwencji po zatrzymaniu do kontroli samochodu osobowego marki [...], w którym znajdował się sprawca kradzieży paliwa, a następnie nie podjęciu pościgu za nim oraz nie powiadomieniu dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] o zaistniałym zdarzeniu; czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk, oraz złożeniu do protokołu przesłuchania w charakterze świadka w sprawie o sygn. akt [...] nadzorowanej przez Prokuraturę Rejonową w [...] (po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zatajeniu prawdy), nieprawdziwych zeznań mających służyć za dowód w sprawie, co do przebiegu interwencji z dnia [...] marca 2023 r. w miejscowości [...] gmina [...], co uczynił nadto z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu, tj. o przestępstwo z .art. 233 § 1 kk w zb. z art. 233 § 1 a kk w zw. z art, 11 § 2 kk. Po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego, zebrany materiał dowodowy pozwolił na skierowanie w dniu [...] października 2023 r. do Sądu Rejonowego w [...] aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu. Zatem stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków należy określić jako znaczny. W ocenie organu odwoławczego nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem obwinionego zawartym w odwołaniu, o rzekomo znikomym stopniu naruszenia ciążących na nim obowiązków oraz niemożności zarzucenia obwinionemu nawet nieumyślnego zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, którego de facto nie popełnił, ponieważ zachował daleko idącą ostrożność wymaganą w okolicznościach sprawy. Zdaniem obwinionego, przełożony dyscyplinarny nie uwzględniając powyższych przesłanek, naruszył dyspozycje art. 134h ust. 3 pkt 1 i 2, w myśl których, na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: nieumyślność jego popełnienia oraz podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków. Natomiast ustalony w postępowaniu dyscyplinarnym stan faktyczny wskazuje, że takie przesłanki nie wystąpiły. Obwiniony wskazał też, że przełożony dyscyplinarny swoim postępowaniem naruszył dyspozycje art. 134 pkt 1 i art. 134a ustawy o Policji. Nie uzasadnił tego jednak w jaki sposób, albowiem art. 134 pkt 1 wskazuje karę upomnienia a art. 134a objaśnia, co oznaczają kary upomnienia i nagany. Przepisy te mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie, tak samo jak art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, który wskazuje, że wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie utrzymać w mocy. Realizując pozostałe przesłanki, określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny wskazał, że skarżący dotychczas w sposób należyty podchodził do swoich obowiązków służbowych. Przełożony, w ostatniej opinii służbowej realizację zadań i czynności przez policjanta ocenił na "4", natomiast kompetencje ogólne w kryterium: dyspozycyjności i kultura osobista na "5", zaś umiejętności współpracy i rozwoju własnego ocenił na "4". Ocena opiniowanego dokonana przez przełożonego oznacza, że realizował on prawidłowo swoje obowiązki, posiadał predyspozycje kwalifikujące go do służby na zajmowanym stanowisku. Jednakże w przedmiotowej sprawie wykazane zostało, że policjant w sposób lekceważący podszedł do obowiązku przestrzegania dyscypliny służbowej. Pomimo faktu, że obwiniony cieszył się dobą opinią przełożonych, to jednak dopuszczając się popełnienia przewinień dyscyplinarnych, spowodował poważne skutki naruszając dobre imię Policji. Z tych powodów, okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły. KWP wskazał, że skarżący popełnił kilka przewinień dyscyplinarnych. W myśl art. 134g ust. 2 ustawy o Policji, za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą. Po uwzględnieniu wszystkich okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych, organ odwoławczy uznał, że karami współmiernymi do popełnionych przez skarżącego przewinień jest ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby oraz obniżenie stopnia. Z decyzji podjętej przez przełożonego dyscyplinarnego wynika, że nie zachodziła potrzeba wymierzenia kary surowszej - wydalenie ze służby. W ocenie organu odwoławczego charakter przewinień dyscyplinarnych polegających na niedopełnieniu obowiązków służbowych, a następnie na poświadczeniu nieprawdy w zeznaniach złożonych na potrzeby prowadzonego postępowania przygotowawczego - z jednej strony oraz niekaralność w czasie popełnienia przewinień - z drugiej strony, pozwala na uznanie wymierzonych kar za współmierne do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia policjanta. Podsumowując, należy stwierdzić, że organ I instancji w swoim orzeczeniu przy wymiarze kary wziął pod uwagę treść art. 134h ustawy o Policji. Wymierzone skarżącemu kary są współmierne do charakteru popełnionych czynów i stopnia zawinienia policjanta. Podejmując decyzję o wymierzeniu kary - ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby wraz z obniżeniem stopnia, organ orzekający uwzględnił rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscypliny służbowej i nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta), okoliczności jego popełnienia (niedopełnienie obowiązków służbowych, popełnienie przewinienia dyscyplinarnego które wypełnia jednocześnie znamiona przestępstwa) - jako okoliczności mające wpływ za zaostrzenie wymiaru kary), skutki czynów, w tym następstwa dla służby (negatywny odbiór zachowania policjanta, który powinien być wzorem do naśladowania), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (rażące pogwałcenie zasad służbowych obowiązujących w Policji - dbanie o godność i dobre imię służby, jej społeczny wizerunek oraz podejmowaniu działań służących budowaniu zaufania do niej), pobudki działania, zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz przebieg jego służby. W związku z powyższym, KWP uznał, że zastosowany przez KPP w rozstrzygnięciu wymiar kary stanowi odpowiednią reakcję na zachowanie skarżącego. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego, zastosowanie łagodniejszej kary w przypadku obwinionego skutkowałoby obniżeniem dyscypliny służbowej. Obwiniony swoim zachowaniem sprzeniewierzył się przyjętym na siebie obowiązkom związanym z wykonywaniem zawodu opartego na szczególnym zaufaniu społecznym, bowiem tylko respektując prawo, policjant gwarantuje właściwą realizację ustawowych zadań Policji. Zasadnym jest wskazanie, że obwiniony powinien postępować w taki sposób, aby dawać rękojmię, że spełnia wymagania, jakie stawia przed nim służba w Policji. Należy podkreślić, że służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii podlegającej szczególnej dyscyplinie służbowej. Popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych podważyło zaufanie do jego osoby ze strony przełożonych. Nie budzi zatem wątpliwości, że postawa i zachowanie policjanta przyczynia się do budowania negatywnego wizerunku i utraty wiarygodności Policji w odbiorze społecznym. Wymieniony, skompromitował się nie tylko w oczach innych policjantów, ale również w oczach postronnych osób. Podsumowując należy stwierdzić, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi - w tym zakresie - przepisami prawa. W toku postępowania szczegółowo wyjaśniono okoliczności popełnienia zarzucanych obwinionemu czynów, a zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie pozostawił wątpliwości, co do stopnia zawinienia sprawcy i został oceniony przez organ orzekający w I instancji w sposób prawidłowy i zgodny z dyspozycją art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia orzeczenia organu I instancji. Pismem z [...] lutego 2024 r. skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę prawa materialnego, tj. : 1) art. 135n ust 4 pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie, podczas gdy wobec skarżącego nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia winy i wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby wraz z karą obniżenia stopnia, 2) art. 132 ust 3 pkt 4 ustawy o Policji poprzez uznanie, że podczas pełnienia w dniu [...]/[...].02.23r. w godz. 20.00-08.00 służby patrolowo-interwencyjnej z wykorzystaniem radiowozu oznakowanego wspólnie z [...] M. B. ok. godz. 02.56 w dniu [...] marca 2023r. w miejscowości [...] gm. [...], po podjęciu interwencji wobec kierującego pojazdem kierującego pojazdem marki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez nie przeprowadzenie kompleksowego sprawdzenia pojazdu, przez co nie zabezpieczył miejsca wydarzenia przed zatarciem śladów i innych dowodów, podczas gdy skarżący nie podjął wobec kierującego pojazdem [...] interwencji, gdyż w momencie zatrzymania radiowozu oznakowanego za samochodem [...], kierującego tym pojazdem nie było w samochodzie i ani skarżący ani [...] M. B. (według jego późniejszej relacji) nie widzieli tegoż kierującego jak oddalał się od samochodu, a tym bardziej nie mieli możliwości jego wylegitymowania, przy jednoczesnym braku wiedzy skarżącego, że w [...] dochodziło do kradzieży paliwa, brak było podstaw do interwencji i kompleksowego sprawdzenia zaparkowanego na poboczu drogi pustego pojazdu, tym bardziej, że po otwarciu jego drzwi od strony pasażera, skarżący nie stwierdził w pojeździe niczego co mogłoby wskazywać na użycie pojazdu do popełniania przestępstwa, a tym samym brak było jakichkolwiek podstaw do zabezpieczania miejsca zdarzenia, 3) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji poprzez uznanie, że w trakcie pełnienia w dniu [...]/[...].02.23r. w godz. 20.00-08.00 służby patrolowo-interwencyjnej z wykorzystaniem radiowozu oznakowanego wspólnie z [...] M. B. po podjęciu ok. godz. 02.56 w dniu [...] marca 2023r. w miejscowości [...] gm. [...], interwencji wobec kierującego pojazdem marki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez nie uzyskanie informacji o pojeździe i sprawdzenia czy pojazd posiada czynną rejestrację w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, podczas, gdy sytuacja, która miała miejsce nie stanowiła powodu do zastosowania przepisów § 80 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, 4) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji poprzez uznanie, że podczas pełnienia w dniu [...]/[...].02.23r. w godz. 20.00-08.00 służby patrolowo-interwencyjnej z wykorzystaniem radiowozu oznakowanego wspólnie z [...] M. B. po podjęciu ok. godz. 02.56 w dniu [...] marca 2023r. w miejscowości [...] gm. [...], interwencji wobec kierującego pojazdem marki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez nie udokumentowanie podjęcia interwencji w notatniku służbowym, podczas gdy skarżący nie podjął wobec kierującego pojazdem [...] interwencji, gdyż w momencie zatrzymania radiowozu oznakowanego za samochodem [...], kierującego tym pojazdem nie było w samochodzie i ani skarżący ani [...] M. B. (według jego późniejszej relacji) nie widzieli tegoż kierującego jak oddalał się od samochodu, a tym bardziej nie mieli możliwości jego wylegitymowania, przy jednoczesnym braku wiedzy skarżącego, że w [...] dochodziło do kradzieży paliwa, brak było przesłanek do uznania zatrzymania radiowozu służbowego za stojącym na poboczu samochodem [...], z powodu zamiaru sprawdzenia czy za figurką lub w jej pobliżu faktycznie ktoś się znajduje, za interwencję i udokumentowania tego zdarzenia w notatniku służbowym, 5) art. 132 ust. 1 i 4 ustawy o Policji w zw. z § 3 i § 23 Zasad Etyki Zawodowej Policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta, poprzez uznanie, że w dniu [...] marca 2023 r. w [...] jako funkcjonariusz Wydziału [...] Komendy Powiatowej w [...] nie przestrzegał zasad etyki zawodowej w ten sposób, że w trakcie przesłuchania w charakterze świadka w postępowaniu przygotowawczym sygn. akt [...] nadzorowanym przez prokuraturę Rejonową w [...], podał niezgodne ze stanem faktycznym okoliczności przebiegu interwencji przeprowadzonej w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...], gmina [...] czym sprzeniewierzył się obowiązkowi wykonywania czynności służbowych według najlepszej wiedzy i z należytą uczciwością, nie dbając tym samym o społeczny wizerunek Policji, podczas, gdy skarżący przedstawił stan faktyczny tak jak go na gorąco zapamiętał, będąc co jest istotne pod wpływem sugestii ze strony kolegów funkcjonariuszy KPP w [...], a szczegóły stanu faktycznego po przypomnieniu sobie wszystkich okoliczności, oddzielając to, czego dowiedział się później od kolegów funkcjonariuszy, podał dopiero w przesłuchaniu, które odbyło się w Prokuraturze Rejonowej w [...] w dniu [...] października 2023 r. 6) art. 134 pkt 1 w zw. z art. 134h i art. 134a ustawy o Policji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie dalece niewspółmiernej, bo niezasadnej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby wraz z karą obniżenia stopnia, wobec obwinionego, któremu nie sposób zarzucić zawinionego postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności - bez uwzględnienia okoliczności towarzyszących twierdzeniom wskazanym w stawianych obwinionemu zarzutach, bez uwzględnienia, rodzaju ani stopnia (nikłego) naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudek jego działania, zachowania obwinionego przed postawieniem zarzutów w niniejszej sprawie (wzorowa służba bez postępowania dyscyplinarnego jakichkolwiek kar lub zastrzeżeń ze strony przełożonych i nadzorujących, za to z nagrodami), ani dotychczasowego - wzorowego - przebiegu służby; 7) art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, tj. zasady obiektywizmu, 8) art. 135g ust. 12 ustawy o Policji, tj. zasady domniemania niewinności, 9) nie wykazanie w żadnym z zarzutów na czym konkretnie polegać miała wina skarżącego, poprzez dokładne wskazanie jakie konkretnie obowiązki naruszył skarżący. W związku z powyższym autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, jej autor w obszerny sposób rozwinął jej zarzuty. Wskazał, że wszystkie stawiane skarżącemu zarzuty są wynikiem nie przeprowadzenia wszechstronnego i obiektywnego postępowania wyjaśniającego. Wszelkie wątpliwości zinterpretowano wyłącznie na niekorzyść skarżącego. Nie wzięto pod uwagę zeznań skarżącego złożonych w dniu [...] października 2023 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...] w postępowaniu sygn. akt [...] Przyjęto nie znajdujące potwierdzania w materiale dowodowym i nieprawdziwe założenie, że skarżący miał wiedzę, że w miejscowości [...] gm. [...] dochodziło do kradzieży paliwa, a co za tym idzie powinien był podejrzewać, że stojący na poboczu samochód ma związek z tymi kradzieżami. Pierwsze zawiadomienie w sprawie kradzieży wpłynęło zaś dopiero po [...] marca 2023 r., a więc po dacie zdarzenia, które stanowi podstawę stawianych skarżącemu zarzutów. W postępowaniu nie zebrano materiału dowodowego potwierdzającego, że skarżący widział kierującego pojazdem [...] oddalającego się od samochodu (uciekającego). Przyjęcie takiego założenia w oparciu o nagranie z kamery jest nieporozumieniem, gdyż kamera działała na podczerwień, a oko człowieka nie ma takich funkcji i nie widzi w ciemności. W tej sprawie nawet nagranie z kamery mającej odpowiednie wyposażenie techniczne do nagrywania w nocy nie dało informacji o tym gdzie oddalił się kierujący, więc przyjęcie, że skarżący widział wszystko jest nieuprawnione. W takiej sytuacji patrol nie miał przesłanek do kompleksowego przeszukania samochodu i podjęcia innych działań w postaci zabezpieczenia miejsca przed zatarciem śladów i innych dowodów. Sam postój samochodu na poboczu drogi nie jest jeszcze żadnym zdarzeniem, które uprawniałoby patrol do przeszukania samochodu i zabezpieczenia śladów. Zdarzenie w [...] nie miało cech interwencji, co potwierdza również nagrane na monitoringu zachowanie skarżącego i jego partnera z patrolu, którzy nie zachowują się tak jak przy interwencji. Rozbieżność zeznań świadka - osoby oskarżonej o kradzież paliwa i wyjaśnień złożonych przez skarżącego w przedmiotowej sprawie, dotyczyła istotnych kwestii dla ustalenia stanu faktycznego. Organy obu instancji oparły się wyłącznie na zeznaniach świadka oskarżonego o kradzież. Z tego względu należało je oceniać z dużą rezerwą, przy uwzględnieniu ustaleń, których dokonano w postępowaniu o kradzież paliwa. Z nieznanych skarżącemu przyczyn nie przeprowadzono dowodu z analizy monitoringu, który mógłby wyjaśnić przebieg zdarzenia. Przesunięcia czasowe, których istnienie jest bezsporne, mają różny czas, co nie pozwala ustalić jaki faktycznie był przebieg zdarzenia. W tej sprawie zaś, żeby ustalić jak faktycznie przebiegało zdarzenie, liczy się każda nie tylko minuta ale i sekunda. Istotne jest bowiem ustalenie np. ile czasu upłynęło od zatrzymania się na poboczu samochodu [...] do zatrzymania się za nim radiowozu. Organ nie zbadał wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nie dokonał ich wszechstronnej oceny. Zdaniem skarżącego są to okoliczności, które mogą świadczyć o nieobiektywnym i wybiórczym działaniu w tej sprawie. Wymierzając karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby wraz z karą obniżenia stopnia organy nie wzięły pod uwagę zachowania skarżącego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz motywacji jaką kierował się skarżący, do czego zobowiązywał je przepis art. 134h ust. 1a ustawy o Policji. Skarżący podniósł również, że niezasadny jest zarzut nie dopełnienia obowiązków służbowych poprzez nie uzyskanie informacji o pojeździe i sprawdzenia czy pojazd posiada czynną rejestrację w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, gdyż sytuacja, która miała miejsce nie stanowiła powodu do zastosowania przepisów § 80 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Podczas zdarzenia w [...] nie miała miejsce czynność legitymowania osób lub czynności kontroli osobistej, kontroli pojazdu lub przeglądania zawartości bagaży i sprawdzenia ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, gdyż w momencie zatrzymania się radiowozu za pojazdem [...] nie było w nim kierowcy. Sam stojący na poboczu samochód nie był poddany kompleksowej kontroli, gdyż nie wzbudził podejrzeń co do możliwości udziału w jakimkolwiek przestępstwie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie podzielając co do zasady ustalenia organów obu instancji. Przedmiotem skargi skarżący uczynił orzeczenie KWP wydane w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od orzeczenia KPP uznającego go winnym popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej i wymierzającego karę dyscyplinarną - ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby wraz z karą obniżenia stopnia. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdził bezsprzecznie fakt naruszenia dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej przez skarżącego w sposób określony w przedstawionych mu zarzutach. Organy obu instancji wskazały na czym polegało każde z zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, jakie przepisy naruszało i jaki materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez skarżącego poszczególnych przewinień dyscyplinarnych. Zostały wskazane fakty, które organy uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły i przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły mocy dowodowej. Wymienione zostały okoliczności, które organy miały na uwadze przy wydawaniu swoich rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Ust. 2 przywołanego przepisu precyzuje, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Zgodnie z dyspozycją art. 132 ust. 3 pkt 4 przywołanej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Naruszenia dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych zarzucono skarżącemu w pierwszych trzech, z czterech przedstawionych w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów. W ostatnim, czwartym zarzucie skarżący został obwiniony o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, wyszczególnionych w § 1, § 3 i § 23 zasad etyki zawodowej policjanta. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zbędne było przeprowadzenie dowodu z protokołu przesłuchania obwinionego w charakterze świadka w dniu [...] października 2023 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...]. Skarżący pozostaje w błędzie twierdząc, że regulacje dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów, zamieszczone w Rozdziale 10 ustawy o Policji, nie są autonomiczne. Odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów’ regulują przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji i w oparciu o nie zostało przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu. Przepisy te nie nakładają na przełożonego dyscyplinarnego obowiązku uzależnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta od stwierdzenia jego winy przez organy prowadzące postępowanie karne. W postępowaniu dyscyplinarnym zasada domniemania niewinności została, bowiem wyrażona w art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Zatem reguły rządzące postępowaniem karnym nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania w sprawach dyscyplinarnych, w tym zasada domniemania niewinności. Zgodnie z art. 132 ust. 4 ustawy o Policji, czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Ta dwutorowość obu postępowań oznacza, iż w toku każdego z nich konieczne jest czynienie własnych ustaleń oraz ich własnej oceny. Postępowanie dyscyplinarne służy ustaleniu odpowiedzialności innego rodzaju niż odpowiedzialność karna, chociaż niejednokrotnie te same zachowania będą powodowały odpowiedzialność dyscyplinarną i karną, każda z nich musi zostać wykazana przez inny organ i za pomocą środków dowodowych, które z punktu widzenia przełożonego dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie są konieczne do uzyskania realizowanego przez organ celu (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 marca 2004 r., sygn. akt II S.A./Wa 156/03). Niewątpliwie odpowiedzialność dyscyplinarna stanowi dodatkową dolegliwość, ponieważ jest niezależna od odpowiedzialności karnej. W ramach postępowania dyscyplinarnego mieści się także odpowiedzialność za czyny, które uchybiają godności lub regułom wykonywania zawodu policjanta (por. wyrok WSA w Białymstoku z 1 kwietnia 2014 r., sygn. II SA/Bk 1118/13). Słusznie uznał organ odwoławczy, że przedstawienie policjantowi zarzutów popełnienia przestępstwa w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w [...] postępowaniu przygotowawczym stanowiło jedną z przesłanek wpływających na zaostrzenie wymiaru kary, którą wyższy przełożony dyscyplinarny wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Za niewiarygodne przyjąć należy tłumaczenie skarżącego, że jako policjant nie wiedział nic o kradzieży paliwa w miejscowości [...], bo nikt go o tym nie poinformował, a podczas całego tego zajścia nie miał świadomości ani też żadnego przypuszczenia, że przedmiotowy pojazd mógł zostać użyty do popełnienia przestępstwa. Z pewnością gdyby miał wiedzę o zaistniałej kradzieży w tym rejonie, jego zachowanie byłoby zupełnie inne. Wskazać trzeba, że Policja jako umundurowana i uzbrojona formacja, została stworzona do służenia społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań pełniących służbę Policji należą między innymi: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Są to elementarne zadania postawione przed Policją jako formacją, w której pełni służbę skarżący. Twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze, że nie widział kierującego pojazdem po zatrzymaniu się radiowozu, jak ten oddala się od samochodu, zatem brak było podstaw do interwencji i kompleksowego sprawdzenia zaparkowanego na poboczu drogi pustego pojazdu, tym bardziej, że po otwarciu drzwi pojazdu od strony pasażera nie stwierdził w pojeździe niczego, co mogłoby wskazywać na użycie pojazdu do popełnienia przestępstwa, nie dokonał żadnej interwencji, gdyż nie było ku temu podstaw, przeczy zapis monitoringu wizyjnego z miejscowości [...], na którym utrwalone zostały czynności podejmowane przez obwinionego podczas służby w patrolu zmotoryzowanym w nocy z [...] na [...] marca 2023 r. W świetle ustaleń na podstawie zapisu przedmiotowego monitoringu tłumaczenie skarżącego, że policjanci zawrócili ponieważ kierujący radiowozem [...] M. B. zobaczył jakąś postać za przydrożną kapliczką, jest przyjętą przez obwinionego linią obrony. Skoro bowiem skarżący nie widział uciekającego z pojazdu marki [...], za którym w tym czasie policjanci się zatrzymali, to czego w późniejszym czasie szukał, zarówno poprzez oświetlenie terenu światłami radiowozu jak i ręcznych latarek, a następnie poprzez przeszukiwanie okolicy. Niemożliwe jest, aby obwiniony nie widział jak kierujący ucieka z pojazdu. Radiowóz zatrzymał się w bezpośredniej odległości za tym samochodem, który oświetlony był reflektorami radiowozu, a dodatkowo blaskiem świateł błyskowych. Jak zauważył zaś organ odwoławczy na ziemi zalegał śnieg, dlatego noc nie była taka ciemna, jak określa to skarżący. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzenia czynności dowodowych, po przeprowadzeniu oględzin płyt DVD-R z zapisem monitoringu z kamer w miejscowości [...], ujawniono przesunięcie czasowe około 2-3 minut pomiędzy zapisem monitoringu a wskazaniami GPS urządzenia mobilnego. Dlatego, dla doprecyzowania czasu poszczególnych czynności wykonywanych w miejscowości Pomorze przez policjantów, dokonano oględzin śladu służby patrolu podczas służby w nocy z [...] na [...] marca 2023 r. w godz. 20:00 - 08:00, wygenerowany z wykorzystaniem Systemu Wspomagania Dowodzenia. Oględzinom poddano wygenerowane zestawienie w zakresie zapisów położenia urządzenia mobilnego ID: [...] na podstawie wysyłanego sygnału GPS w oparciu o współrzędne geograficzne (długość i szerokość geograficzna) co pozwoliło na dokonanie prawidłowych ustaleń w sprawie. W wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono zatem bezsprzecznie, że patrol przemieszczał się pojazdem służbowym w obrębie miejscowości [...] w godz. 02:54:11 do 03:05:34. Wskazany też został faktyczny czas poszczególnych czynności, wykonywanych przez policjantów. Organ odwoławczy trafnie przyjął, że nie sposób zgodzić się z argumentami skarżącego w zakresie, że nie było podstaw do sprawdzenia pozostawionego samochodu w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (określanym też dalej jako "KSIP"), gdyż nie miało miejsca czynność legitymowania osób lub czynność kontroli osobistej, kontroli pojazdu lub przeglądania zawartości bagażu, gdyż w momencie zatrzymania się radiowozu za pojazdem [...] nie było w nim kierowcy, a stojący na poboczu pojazd nie był poddany kompleksowej kontroli, gdyż nie wzbudził podejrzeń co do możliwości udziału w jakimkolwiek przestępstwie. Zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych poprzez nie uzyskanie informacji o porzuconym pojeździe i sprawdzeniu, czy pojazd ten posiada czynną rejestrację w KSIP. Wyjaśnić należy, że zagadnienie dotyczące metod, form oraz sposobu wykonywania czynności związanych z przetwarzaniem informacji, w tym sprawdzaniem rzeczy w KSIP zostało unormowane w Zarządzeniu nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Dyspozycja § 80 ust. 1 przywołanego zarządzenia wskazuje, że w przypadku wykonywania przez policjantów czynności legitymowania osób lub czynności kontroli osobistej, kontroli pojazdu lub przeglądania zawartości bagaży i sprawdzenia ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, sprawdzenia czy osoba, podmiot lub rzecz jest zarejestrowana w KSIP oraz uzyskania informacji o osobach, podmiotach i rzeczach ze zbiorów danych KSIP, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1-4 i 6, z Ewidencji oraz ze zbiorów danych określonych w § 4 ust. 2 pkt 1-6, 8-10, 14-16, 18 i 19 dokonuje się poprzez aplikację Klient Mobilny SWD Policji lub poprzez Punkt Sprawdzeń SPP w SWD Policji. W przypadku kontroli pojazdu sprawdzenie w zbiorach KSIP informacji o czynnych rejestracjach dotyczących sprawdzanej osoby, rzeczy lub pojazdu obejmuje, w szczególności: numer rejestracyjny pojazdu, numer identyfikujący pojazd (VIN) (ust. 2 zdanie 2 pkt 1 i 2). W wyniku, sprawdzenia dokonanego w toku czynności określonych w ust. 1, w odniesieniu do sprawdzanej rzeczy uzyskuje się informacje o czynnych rejestracjach tej rzeczy (ust. 3 pkt 1). Tak więc, sprawdzenia pojazdu skarżący mógł dokonać za pomocą MTN. Poza sporem w sprawie jest, że patrol pobrał do służby mobilny terminal noszony (MTN). Będąc załogowanym użytkownikiem aplikacji Klient Mobilny SWD Policji i mając możliwość dokonania sprawdzeń w bazie danych KSIP, skarżący po podjęciu czynności służbowych powinien uzyskać informacje o pojeździe i sprawdzić czy pojazd posiada czynną rejestrację w KSIP. Skarżący wprawdzie dowodzi, że nie dokonywał kontroli zostawionego na poboczu samochodu marki [...], jednak przeczy temu zebrany w tym zakresie materiał dowodowy. Z oględzin zapisu nagrania monitoringu z kamer w miejscowości [...] gm. [...] wynika bowiem, że pojazd ten był w zainteresowaniu policjantów. Po zatrzymaniu radiowozu za przedmiotowym samochodem i ucieczce jego kierowcy, zarówno skarżący jak i drugi policjant wysiedli z radiowozu i podeszli do tego samochodu, a potem jeszcze dwukrotnie wracali w to miejsce. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko skarżącemu nie daje podstaw do potwierdzenia zarzutu skarżącego, aby działanie rzecznika dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym było nieobiektywne i naruszało przepis art. 135g ustawy o Policji, zgodnie z którym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego (ust. 1) a obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). Nie można przypisać działaniu przełożonego dyscyplinarnego stronniczości tylko dlatego, że po powzięciu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, zgodnie z obowiązującymi przepisami polecił wszcząć przeciwko podległemu policjantowi postępowanie dyscyplinarne, a materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdził fakt popełnienia przez policjanta zarzucanych mu czynów. W ocenie Sądu, nie ma żadnej wątpliwości, że skarżący wbrew temu co podnosi, podjął interwencję w stosunku do osoby poruszającej się samochodem osobowym marki [...]. Zgodnie z art. 15 ust. 7c ustawy o Policji, interwencja oznacza włączenie się policjanta lub policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego. Partner skarżącego z patrolu na widok wyjeżdżającego samochodu, zawrócił radiowozem i po włączeniu świateł błyskowych ruszył bezpośrednio za tym pojazdem. Dlatego też tłumaczenie, że skarżący nie widział osoby uciekającej z pojazdu, nie zasługuje na uwzględnienie. Przeczy też temu sekwencja czynności jakie policjanci wykonali po ucieczce osoby z pojazdu. Udali się w kierunku, w którym osoba zbiegła, wrócili do pozostawionego pojazdu, a następnie przy użyciu oświetlenia radiowozu i latarek ręcznych dokładniej przejrzeli przyległy teren. Następnie przemieszczali się radiowozem w różnych kierunkach po okolicy, celem ujawnienia zbiega a następnie samochodu, który został zabrany po ich odjeździe. Osoba, która w takich okolicznościach ucieka przed policjantami, winna wzbudzić uzasadnione podejrzenia, że jest sprawcą czynu zabronionego. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organy obu instancji wyczerpująco wykazały, że złożone przez niego wyjaśnienia odnośnie przebiegu rozpatrywanego zdarzenia nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ są ze sobą sprzeczne. Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu [...] maja 2023 r. skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i odmówił złożenia wyjaśnień. W związku ze zmianą i uzupełnieniem zarzutów w dniu [...] września 2023 r. skarżący ponownie został przesłuchany w charakterze obwinionego. Jego wyjaśnienia były odmienne od poprzednich i wskazywały na wyłączne zainteresowanie policjanta hipotetyczną postacią znajdującą się za figurką (kapliczką), usytuowaną przy drodze wcześniej, którą rzekomo zauważył [...] M. B.. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wymierzając mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby wraz z karą obniżenia stopnia, organy nie wzięły pod uwagę jego zachowania przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz motywacji jakimi się kierował można było bowiem uznać go winnym i odstąpić od ukarania). Rozpatrując przesłanki w zakresie umyślności popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych jak też zachowania skarżącego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz motywacji jakimi się kierował, organ odwoławczy w wystarczający sposób wyjaśnił te kwestie. Stosownie do treści art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art. 132a pkt 1) lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2). Skarżący nie przeprowadzając kompleksowego sprawdzenia pojazdu marki [...], nie dokonując sprawdzenia w KSIP, celem ustalenia czy pojazd nie znajduje się w zainteresowaniu Policji, a następnie nie odnotowując w notatniku służbowym czynności przeprowadzonych w miejscowości [...], zdawał sobie sprawę z konsekwencji wynikających z takiego postępowania, a więc godził się na popełnienie zarzucanych mu czynów. Zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne, jak słusznie wskazał przełożony dyscyplinarny, popełnił zatem z winy umyślnej, w zamiarze ewentualnym. Odnosząc się do umyślności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego ujętego w punkcie 4 zarzutów, o który obwiniony jest skarżący, trafnie zauważył organ odwoławczy, że skarżący w dniu [...] marca 2023 r. przed przesłuchaniem w charakterze świadka, został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Pomimo to, złożył zeznania niezgodne ze stanem faktycznym. Zatem miał zamiar bezpośredni popełnienia zarzucanego mu czynu. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające (ust. 1 a). Określając przesłanki wpływające na zaostrzenie wymiaru kary, przełożony dyscyplinarny wskazał, że czyny policjanta spowodowały znaczne, negatywne następstwa dla służby. Policjant powinien dawać przykład poprawnego zachowania i realizować czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością i rzetelnością, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Za takowe jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, nie można uznać sposobu postępowania skarżącego podczas wykonywania czynności służbowych, w związku z podjęciem interwencji wobec kierującego samochodem marki [...] w miejscowości [...], jak i późniejszych czynności z tym wydarzeniem związanych. Wskazać też trzeba, że przedmiotowe postępowanie skarżącego zostało ocenione w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego, pod kątem popełnienia przez niego przestępstw. W dniu [...] czerwca 2023 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...] w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego sygn. akt [...] skarżącemu zostały przedstawione zarzuty popełnienia 2 przestępstw, polegających na niedopełnieniu obowiązków służbowych podczas przeprowadzenia interwencji po zatrzymaniu do kontroli samochodu osobowego marki [...], w którym znajdował się sprawca kradzieży paliwa, a następnie nie podjęciu pościgu za nim oraz nie powiadomieniu dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] o zaistniałym zdarzeniu, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk, oraz złożeniu do protokołu przesłuchania w charakterze świadka w sprawie o sygn. akt [...] nadzorowanej przez Prokuraturę Rejonową w [...] (po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zatajeniu prawdy), nieprawdziwych zeznań mających służyć za dowód w sprawie, co do przebiegu interwencji z [...] marca 2023 r. w miejscowości [...] gmina [...], co uczynił nadto z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu, tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 kk w zb. z art. 233 § 1 a kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego, zebrany materiał dowodowy pozwolił na skierowanie w dniu [...] października 2023 r. do Sądu Rejonowego w [...] aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu. Zatem stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków należy określić jako znaczny. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego zawartym w skardze, o rzekomo znikomym stopniu naruszenia ciążących na nim obowiązków (wskazanym w jednym miejscu), oraz niemożności zarzucenia obwinionemu nawet nieumyślnego zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, którego de facto nie popełnił, ponieważ zachował daleko idącą ostrożność wymaganą w okolicznościach sprawy (wskazanym w innym miejscu). Sąd nie podziela też oceny skarżącego, że przełożony dyscyplinarny nie uwzględniając powyższych przesłanek, naruszył dyspozycje art. 134h ust. 3 pkt 1 i 2, w myśl których, na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: nieumyślność jego popełnienia oraz podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków. Ustalony w postępowaniu dyscyplinarnym stan faktyczny wskazuje, że takie przesłanki nie wystąpiły. Organ odwoławczy, realizując pozostałe przesłanki, określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji zauważył, że skarżący dotychczas w sposób należyty podchodził do swoich obowiązków służbowych, co miało przełożenie w pozytywnych opiniach. Skarżący realizował prawidłowo swoje obowiązki i posiadał predyspozycje kwalifikujące go do służby na zajmowanym stanowisku. Jednakże w przedmiotowej sprawie wykazane zostało, że policjant w sposób lekceważący podszedł do obowiązku przestrzegania dyscypliny służbowej. Pomimo więc faktu, że skarżący cieszył się dobrą opinią przełożonych, to jednak dopuszczając się popełnienia przewinień dyscyplinarnych, spowodował poważne skutki naruszając dobre imię Policji. Z tych powodów, okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły. KWP zauważył, że skarżący popełnił kilka przewinień dyscyplinarnych. W myśl art. 134g ust. 2 ustawy o Policji, za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą. Po uwzględnieniu wszystkich okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych, przełożony dyscyplinarny prawidłowo uznał, że karami współmiernymi do popełnionych przez skarżącego przewinień jest ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby oraz obniżenie stopnia. Zgodnie z art. 134ea ww. ustawy, kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, zostanie wydalony ze służby. Zgodnie z art. 134e cytowanej ustawy kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia policyjnego. Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby albo kary wydalenia ze służby (art. 134e ust. 2). Z decyzji podjętej przez przełożonego dyscyplinarnego wynika, że nie zachodziła potrzeba wymierzenia kary surowszej - wydalenie ze służby. Reasumując, stwierdzić należy, że charakter przewinień dyscyplinarnych polegających na niedopełnieniu obowiązków służbowych, a następnie na poświadczeniu nieprawdy w zeznaniach złożonych na potrzeby prowadzonego postępowania przygotowawczego - z jednej strony oraz niekaralność w czasie popełnienia przewinień - z drugiej strony, pozwalała na uznanie wymierzonych kar za współmierne do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia policjanta. Przy wymiarze kary wzięto pod uwagę art. 134h ustawy o Policji. Wymierzone skarżącemu kary są współmierne do charakteru popełnionych czynów i stopnia zawinienia policjanta. Podejmując decyzję o wymierzeniu kary - ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby wraz z obniżeniem stopnia, organy orzekające uwzględniły rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscypliny służbowej i nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta), okoliczności jego popełnienia (niedopełnienie obowiązków służbowych, popełnienie przewinienia dyscyplinarnego które wypełnia jednocześnie znamiona przestępstwa) - jako okoliczności mające wpływ za zaostrzenie wymiaru kary), skutki czynów, w tym następstwa dla służby (negatywny odbiór zachowania policjanta, który powinien być wzorem do naśladowania), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (rażące pogwałcenie zasad służbowych obowiązujących w Policji - dbanie o godność i dobre imię służby, jej społeczny wizerunek oraz podejmowaniu działań służących budowaniu zaufania do niej), pobudki działania, zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz przebieg jego służby. Uwzględniając powyższe oraz charakter popełnionych przez skarżącego czynów określonych w zarzutach słusznie uznały, że zastosowany w rozstrzygnięciach wymiar kary stanowi odpowiednią reakcję na zachowanie skarżącego. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zastosowanie łagodniejszej kary w przypadku obwinionego skutkowałoby obniżeniem dyscypliny służbowej. Obwiniony swoim zachowaniem sprzeniewierzył się przyjętym na siebie obowiązkom związanym z wykonywaniem zawodu opartego na szczególnym zaufaniu społecznym, bowiem tylko respektując prawo, policjant gwarantuje właściwą realizację ustawowych zadań Policji. Tylko zaś dotychczasowy nienaganny przebieg służby obwinionego i jego wyniki w służbie, pozwoliły przełożonemu na możliwość zastosowania kary łagodniejszej niż najsurowsza kara dyscyplinarna, tj. wydalenie ze służby. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.