II SA/Wa 36/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Piotr Borowiecki, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatnego urlopu dodatkowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. W dniu [...] września 2013 r. [...] SG K.K. złożył w Komendzie [...] Oddziału Straży Granicznej wniosek z dnia [...] września 2013 r. o przyznanie - zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 roku w sprawie urlopów funkcjonariuszy Straży Granicznej - właściwego urlopu dodatkowego za okres pełnienia służby w pomieszczeniu o wskazanym numerze PSG [...]. W dniu [...] października 2013 roku Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej pismem nr [...] poinformował funkcjonariusza, że nie przysługuje mu urlop dodatkowy ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, co zostało umotywowane faktem, że do Wydziału Kadr i Szkolenia nie złożono oświadczenia przełożonego potwierdzającego pełnienie przez zainteresowanego służby w miejscu, w którym występują warunki szczególnie uciążliwe i szkodliwe dla zdrowia przez 50 % dobowego czasu. W dniu [...] grudnia 2013 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia [...] Oddziału Straży Granicznej - następcy prawnego [...] Oddziału Straży Granicznej - wpłynęło oświadczenie przełożonego [...] SG K. K., w którym stwierdził, że rolety w pomieszczeniu, którego dotyczy wniosek są opuszczone przez ponad 4 godziny dziennie, co wynika ze specyfiki służby w tym miejscu. WSA we Wrocławiu postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 400/14 odrzucił skargę K. K. na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] października 2013 r. wskazując, że nie został wyczerpany środek zaskarżenia. Sąd podniósł, iż odrzucenie niniejszej skargi nie stoi na przeszkodzie wniesieniu odwołania od wymienionej decyzji z [...] października 2013 r. Funkcjonariusz wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Organ II instancji w dniu [...] listopada 2014 r. postanowieniem nr [...] odmówił funkcjonariuszowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 12/15 uchylił wymienione postanowienie. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. uchylił decyzję nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji stwierdził, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien w pierwszej kolejności stwierdzić, ile dokładnie czasu funkcjonariusz pełnił służbę w pomieszczeniu, o którym mowa we wniosku i w jakim okresie służba w tym pomieszczeniu mogła zostać uznana za pełnioną w warunkach odpowiadających opisanym w powyższym rozporządzeniu. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach znajduje się Protokół końcowy z [...] kwietnia 2013 r., który pozwala na stwierdzenie, że służba w tym pomieszczeniu istotnie uprawniała do uzyskania urlopu dodatkowego. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] odmówił przyznania urlopu dodatkowego wskazując, że pomieszczenie, w którym pełnił służbę funkcjonariusz nie zostało zakwalifikowane do pomieszczeń, w których występują warunki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia. Organ stwierdził też, że choć K. K. pełnił służbę w pomieszczeniu, którego dotyczy wniosek, to nie pełnił jej przez co najmniej połowę obowiązującego czasu służby. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazał na oświadczenie bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza z dnia [...] listopada 2013 r. wskazujące na pracę przy opuszczonych roletach okiennych przez ponad 4 godziny dziennie. Organ II instancji wskazał na rozbieżność w oświadczeniu komendanta placówki z podpisanym przez niego [...] stycznia 2013 r. tabelarycznym wykazem funkcjonariuszy pełniących służbę przy monitorach ekranowych. Z wykazu wynika, że skarżący zalicza się do osób pełniących służbę do czterech godzin, co jednak pozostaje w sprzeczności z tym, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej skierował zainteresowanego na badania w związku z pełnieniem służby przed monitorem dłużej niż cztery godziny dziennie. Organ odwoławczy wskazał na możliwość przesłuchania świadków w celu weryfikacji okoliczności sprawy, w tym także stwierdzenia, w jaki sposób sprzęt ustawiony był w pomieszczeniu, w którym [...] SG K. K. pełnił służbę. Organ wskazał na konieczność ustalenia, czy funkcjonariusz pełnił służbę w pomieszczeniu, o którym mowa we wniosku przez połowę obowiązującego jej czasu. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 90 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. 2014 r. poz. 1402 z późn. zm.) oraz § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f i ust. 2, 4, 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 86, poz. 784 z późn. zm.), odmówił K.K. przyznania urlopu dodatkowego. Organ wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia, wymiar corocznego płatnego urlopu dodatkowego ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia wynosi 5 dni kalendarzowych, przy pierwszym stopniu szkodliwości obejmującym służbę wykonywaną w pomieszczeniach, w których konieczne jest stałe stosowanie sztucznego oświetlenia. Podał, że po dokonaniu analizy uzupełnionego materiału dowodowego, ustalił, że [...] SG K. K. w pomieszczeniu służbowym, o którym mowa we wniosku w Placówce SG [...] służbę pełnił od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] marca 2014 r. (vide acta t. III k. 25). Protokół końcowy z określenia warunków szkodliwych na stanowiskach służby w Placówce SG [...] ([...]) z dnia [...] kwietnia 2013 r., sporządzony przez komisję powołaną rozkazem dziennym Komendanta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (vide acta t. Ik. 2-3) wskazuje, że przeprowadzone w pomieszczeniu, którego dotyczy wniosek pomiary luksomierzem wykazały brak konieczności stosowania stale oświetlenia sztucznego. Jednak ze względu na pracę w ww. pomieszczeniu na niejawnych systemach TI, zgodnie z zaleceniami ABW, w czasie wykonywania dokumentów w tych systemach, otwory okienne mają być zasłonięte. Zasłonięcie otworów okiennych powoduje konieczność stosowania oświetlenia sztucznego, ale tylko i wyłącznie podczas wykonywania ww. czynności. Zeznania świadków (vide acta t. III k. 134-135, t. III k. 132-133, t. III k. 136, t. III k. 137) potwierdzają obowiązek zasłaniania okien podczas pracy na niejawnych stanowiskach TI w pomieszczeniu, którego dotyczy wniosek. Dodatkowo świadkowie wskazali na konieczność zasłaniania okien także podczas pracy na niejawnych dokumentach w formie papierowej. Organ zwrócił uwagę, że na pytanie z czego wynikała procedura zasłaniania okien, żaden z wyżej wymienionych nie potrafił jednoznacznie skonkretyzować norm nakazujących stosowanie takich środków ochrony fizycznej podczas przetwarzania w pomieszczeniu o wskazanym w aktach numerze informacji niejawnych. Organ wskazał najdalszą treść zeznań funkcjonariuszy i treść zeznań kierownika [...] (vide acta t. IIIk. 179-181). Biorąc pod uwagę złożone wcześniej oświadczenie kierownika Zespołu do spraw Przestępstw i Wykroczeń [...] PSG w [...] (vide acta t. I k. 10), organ postanowił nie przeprowadzać dodatkowego dowodu z zeznań ww. kierownika zespołu. lokalny administrator systemów TI oświadczył (vide acta t. III k. 184), iż ze względu na upływ czasu nie jest w stanie odnieść się do procedur bezpieczeństwa w PSG we [...] w ważnym dla sprawy okresie. Równocześnie podkreślił, iż wszelkie działania dotyczące pracy na niejawnych systemach TI w PSG, podejmowane były zgodnie z obowiązującymi w owym okresie Procedurami Bezpiecznej Eksploatacji. Organ wskazując na katalog przepisów i wytycznych (strona 5 decyzji) stwierdził, że obowiązek nakazujący zasłanianie okien podczas pracy na niejawnych stanowiskach TI, wynikał wyłącznie z przyjętej w PSG [...] pragmatyki służbowej. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż zasłanianie okien obowiązywało tylko i wyłącznie podczas pracy na rzeczonych stanowiskach, bowiem zeznania świadków, wskazujące lub sugerujące polecenie lub potrzebę zasłaniania okien także w czasie pracy na niejawnych dokumentach w formie papierowej, przy wyłączonych stanowiskach TI, nie potwierdziły się w toku postępowania. Organ w oparciu o listy obecności i roczne karty obecności [...] SG K. K.w służbie (vide acta t. II k.11-12, 21-24, 42-43, 48-49, 65), losowo wybrał po jednym dniu z każdego miesiąca (w ważnym dla sprawy okresie), w których w/w przebywał w służbie. Następnie dokonał analizy czasu pracy na niejawnych stanowiskach komputerowych znajdujących się w pomieszczeniu, o którym mowa we wniosku. Stwierdził, że praca na niejawnych systemach teleinformatycznych nie odbywała się w sposób ciągły. Średnia przerwa w pracy (dla analizowanych dni) na niejawnych stanowiskach Tl wynosiła około 3,5 h dziennie, wobec czego średnio około 3,5 h dziennie w pomieszczeniu (stosownie do ujętych w protokole końcowym z określenia warunków szkodliwych na stanowiskach służby w Placówce SG [...] ustaleń komisji (vide acta t. I k 2-3)) nie zachodziła konieczność stosowania stale oświetlenia sztucznego. Organ stwierdził, że "stałe stosowanie", o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f , oznacza niezmienne, stabilne, bez przerwy stosowane. W tym konkretnym przypadku służba wykonywana w pomieszczeniach, w których konieczne jest stałe stosowanie sztucznego oświetlenia oznacza, że ciągle, bez przerwy, bez względu na zaistniałe okoliczności zawsze musi być stosowane sztuczne oświetlenie. Okresowe stosowanie sztucznego oświetlenia tylko w czasie prący na niejawnych systemach TI, nie daje podstaw do przyznania funkcjonariuszowi prawa do dodatkowego urlopu, bowiem nie zachodzi bezwzględnie wymagany i podstawowy warunek, tj. element stałości stosowania sztucznego oświetlenia. W odwołaniu funkcjonariusz stwierdził, że uzasadnienie decyzji potwierdza tezę przeciwną do wskazanej przez organ. Skoro bowiem w uzasadnieniu decyzji wskazano, że losowa analiza czasów logowań do systemów wskazuje, iż średnio 3,5 godziny dziennie nikt zalogowany nie był, to tym samym oznacza, że 4,5 godziny dziennie ktoś w systemach niejawnych pracował. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ odwoławczy wskazał, że staranność weryfikacji przez organ I instancji całości materiału dowodowego świadczy o wydaniu decyzji w pełni odpowiadającej stanowi faktycznemu sprawy. KGSG podniósł, iż faktem jest, że Komendant [...] nie podał klucza, według którego przybrał daty do oceny, przez ile czasu dziennie okna w pomieszczeniu były zasłonięte, jednak w ocenie KGSG na tym właśnie polega losowość doboru dat - mają one być wytypowane w sposób przypadkowy, a przez to niepowiązany i wolny od korelacji. Organ odwoławczy stwierdził, że dokonując oceny tegoż zestawienia pod kątem statystycznym, faktem jest, że dziennie nieco ponad połowa czasu służby pełniona była w warunkach konieczności stosowania sztucznego oświetlenia, co jednak nie zmienia faktu, że stałość stosowania sztucznego oświetlenia w tym pomieszczeniu nie występowała. KGSG podał, że zwrócił się w dniu [...] października 2016 roku z prośbą o opinię w sprawie do Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Straży Granicznej, który na podstawie Decyzji Nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2014 roku w sprawie sprawowania nadzoru nad stanem bezpieczeństwa i higieny służby w Straży Granicznej (Dz. Urz. KGSG z dnia 29 października 2014 r.) sprawuje nadzór nad stanem bezpieczeństwa i higieny służby w Straży Granicznej oraz nad całokształtem działalności w tym zakresie. W dniu [...] listopada do Komendy Głównej Straży Granicznej wpłynęła przedmiotowa opinia, zgodnie z którą wymóg stosowania stałego oświetlenia zawarty w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że wykonywanie czynności służbowych w danym pomieszczeniu bez stale włączonego sztucznego oświetlenia jest niemożliwe lub stanowi zagrożenie dla osób w nim przebywających. Jeżeli natomiast oświetlenie sztuczne jest jedynym źródłem światła tylko przy wykonywaniu niektórych czynności - wymagających na przykład celowego zaciemnienia pomieszczenia - to nawet jeżeli zaciemnienie statystycznie przekracza połowę czasu służby, warunek zawarty w powołanym rozporządzeniu należy uznać za niezrealizowany. To mając na uwadze organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej nie wskazuje żadnych sprzeczności w zeznaniach świadków, a tym bardziej nie czyni z nich podstaw podjętej decyzji. Podniósł, że skoro jakaś okoliczność istnieje okresowo - w tym przypadku zaciemnianie pomieszczenia i związana z nim konieczność stosowania sztucznego oświetlenia - tym samym wykluczona jest jej stałość. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., wskazując, że organ oparł się nie na przepisach prawa, lecz na własnej, niezgodnej z duchem rozporządzenia i jego wykładnią celowościową, interpretacji przepisów. Jednocześnie w celu jej pozornego udowodnienia podparł się opinią Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Straży Granicznej, który jest w pełni uzależniony służbowo i podległy organowi, co stwarza poważne wątpliwości w zakresie bezstronności "opinii''. Wskazał, że zgodnie z §13 ust. 4 rozporządzenia, płatny urlop dodatkowy przysługuje funkcjonariuszowi gdy służba w warunkach uciążliwych jest pełniona co najmniej przez połowę obowiązującego czasu służby. Podniósł, że spełnienie tego warunku w jego przypadku zostało bezsprzecznie wykazane w toku postępowania. Zastosowanie przez organ wykładni językowej celem zaprzeczenia istnieniu warunków uciążliwych jest niezrozumiałe. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując dotychczasowe ustalenia i wskazując, że czas wykonywania zadań na stanowiskach pracy na niejawnym systemie TI w pomieszczeniu, o którym mowa we wniosku wynosi średnio około 3,5 godziny dziennie, co oznacza, że w przedmiotowym pomieszczeniu nie zachodziła konieczność stałego stosowania oświetlenia sztucznego. Skarżący w replice z dnia 2 marca 2017 r. na odpowiedź na skargę podniósł, iż nie jest prawdą, że czas pracy na stanowiskach niejawnego systemu informatycznego wynosił 3,5 godziny dziennie, jak podano w odpowiedzi na skargę. Wskazał, że z materiałów sprawy i stanowiska organu zawartego w decyzji wynika, że czas pracy na tych stanowiskach wynosił 4,5 godziny dziennie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 lipca 2017 r. pełnomocnik organu wskazała, że w odpowiedzi na skargę w określeniu czasu wykonywania zadań na stanowiskach TI omyłkowo wskazano na 3,5 godziny, winno być "średnio ok. 4,5 godziny". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 86, poz. 784 ze zm.), wydanego na podstawie art. 90 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. 2014 r. poz. 1402 ze zm.), wymiar corocznego płatnego urlopu dodatkowego ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia wynosi 5 dni kalendarzowych, przy pierwszym stopniu szkodliwości obejmującym służbę wykonywaną w pomieszczeniach, w których konieczne jest stałe stosowanie sztucznego oświetlenia. Stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia, urlop dodatkowy, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się funkcjonariuszowi z dniem upływu roku nieprzerwanego pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. Przepis § 13 ust. 4 stanowi zaś, że służbę wykonywaną w warunkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. g), uważa się za pełnioną w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, jeżeli jest pełniona przez połowę dopuszczalnego czasu przebywania w strefie zagrożenia, natomiast w pozostałych przypadkach wymienionych w ust. 1, jeżeli jest pełniona co najmniej przez połowę obowiązującego czasu służby. W ocenie Sądu, organy obu instancji naruszyły w tej sprawie przepis prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f w zw. z § 13 ust. 4 powołanego rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że choć w pomieszczeniu, w którym w okresie wskazanym we wniosku, funkcjonariusz pełnił służbę w warunkach konieczności stosowania sztucznego oświetlenia przez ponad połowę czasu służby dziennie, to zdaniem organu nie występowała stałość stosowania sztucznego oświetlenia w tym pomieszczeniu. Zarówno oświadczenie przełożonego K. K., które wpłynęło do [...] Oddziału Straży Granicznej w dniu [...] grudnia 2013 r. (do Wydziału Kadr i Szkolenia), zgodnie z którym rolety w pomieszczeniu, którego dotyczy wniosek, są opuszczone przez ponad cztery godziny dziennie (wskazano na specyfikę służby w tym pomieszczeniu), jak i zestawienie dokonane przez Komendanta [...] Oddziału SG w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. w zakresie czasu pracy wszystkich stanowisk niejawnych, potwierdzają, że dziennie ponad połowa czasu służby pełniona była w warunkach konieczności stosowania sztucznego oświetlenia (opuszczone rolety w oknach). Ustalił to także Komendant Główny SG wskazując, że jest faktem, iż dziennie nieco ponad połowa czasu służby pełniona była w warunkach konieczności stosowania sztucznego oświetlenia. Także zeznania funkcjonariuszy pełniących służbę w tym pomieszczeniu potwierdzają powyższe. Z zeznań tych wynika nadto, że w związku z pracą z dokumentami niejawnymi rolety były cały czas zasłonięte w pomieszczeniu, o którym mowa we wniosku. Z materiału dowodowego wynika bezspornie, że K. K. w pomieszczeniu wskazanym we wniosku i w okresie w tym wniosku wskazanym, pracował przy sztucznym oświetleniu przez co najmniej połowę obowiązującego czasu służby. W ocenie Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika też, że w pomieszczeniu, o którym mowa, stale stosowane było sztuczne oświetlenie. Błędnie organ pojęcie "stałości" stosowania sztucznego oświetlenia wiąże ze "stale włączonym" sztucznym oświetleniem w danym pomieszczeniu niezasadnie wskazując, że jeżeli oświetlenie sztuczne jest źródłem światła tylko przy wykonywaniu niektórych czynności (wymagających celowego zaciemnienia pomieszczenia), to nawet jeśli zaciemnienie pomieszczenia przekracza połowę czasu służby, to nie ma mowy o "stałym" stosowaniu sztucznego oświetlenia. Sąd zaznacza przy tym, że opinia Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Straży Granicznej, na którą w zaskarżonej decyzji powołał się Komendant Główny Straży Granicznej – dotycząca wykładni przepisów rozporządzenia, o którym mowa wyżej – nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Obowiązek dokonania wykładni i obowiązek stosowania przepisów prawa mających znaczenie w indywidualnej sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji spoczywa bowiem wyłącznie na właściwym organie administracji publicznej, którym w II instancji jest Komendant Główny SG. Odnosząc się do kwestii "stałości" stosowania sztucznego oświetlenia w pomieszczeniu, w którym pełnił służbę skarżący wskazania wymaga, że "stałość" stosowania tego oświetlenia w tym pomieszczeniu wynikała – jak wskazuje na to materiał dowodowy – z faktu pracy na dokumentach niejawnych (tak w formie elektronicznej, jak i papierowej). Przez cały okres wskazany we wniosku, jak wynika z decyzji, pomieszczenie to służyło do przetwarzania informacji niejawnych. Okoliczność, że w określonych sytuacjach (dla dokonania innych czynności) można było podnieść rolety w oknach, nie zmienia tego, że w pomieszczeniu, w którym przetwarzane były informacje niejawne konieczne było stałe stosowanie sztucznego oświetlenia, co wynika ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego. Organ I instancji doszedł wprawdzie do przekonania, że obowiązek zasłaniania okien podczas pracy na niejawnych stanowiskach TI wynikał wyłącznie z przyjętej w PSG [...] pragmatyki służbowej, to jednak zauważyć należy, że to nie pragmatyka służbowa, a przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 1 października 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228 ze zm.), określają zasady ochrony informacji niejawnych i jednoznacznie wskazują, że informacje niejawne muszą być przetwarzane w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie, zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące kancelarii tajnych, bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych, obiegu materiałów i środków bezpieczeństwa fizycznego, odpowiednich do nadanej klauzuli tajności (art. 8 pkt 2 ustawy) i muszą być chronione, odpowiednio do nadanej klauzuli tajności, z zastosowaniem środków bezpieczeństwa określonych w ustawie i przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie (art. 8 pkt 3 ustawy). Już w protokole końcowym z określenia warunków szkodliwych na stanowiskach służby w Placówce SG [...] ([...]) z dnia [...] kwietnia 2013 r. sporządzonym przez komisję powołaną przez [...], jednoznacznie wskazano, że ze względu na pracę w pomieszczeniu, którego dotyczy wniosek skarżącego, na niejawnych systemach TI, (powołano się na zalecenia ABW), w czasie wykonywania dokumentów w tych systemach, otwory okienne mają być zasłonięte. Sąd zauważa jednocześnie, że choć organ I instancji powołał w podstawie decyzji przepis § 13 ust. 5 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r., to żadnych ustaleń w zakresie przerw w pełnieniu służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, w decyzji nie dokonał. Także organ II instancji takich ustaleń nie dokonał. Z tego względu kwestia ta nie podlegała – w ramach kontroli zaskarżonej decyzji – ocenie Sądu. Ponownie rozpoznając sprawę z wniosku K. K. z dnia [...] września 2013 r. organ przyjmie, że wnioskodawca wykonywał służbę w pomieszczeniu, w którym konieczne jest stałe stosowanie sztucznego oświetlenia, jak stanowi o tym przepis § 13 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia i pełniona ona była co najmniej przez połowę obowiązującego czasu służby (§ 13 ust. 4 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w wyroku.