II SA/Wa 360/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spraw.), Danuta Kania, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2011 1. uchyla zaskarżaną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2013 r. nr [...], którą to decyzją odmówił P.S. przyznania nagrody rocznej za 2011 r. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazał art. 110 ust. 7 pkt 1 i ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). W motywach uzasadnienia organ wyjaśnił, że stosownie do art. 110 ust. 7 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy, czyli za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W związku z tym, że wobec P.S. było prowadzone postępowanie karne o czyn z art. 158 § 1 K.k., tj. przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, brak było podstaw do przyznania nagrody rocznej za 2011 r. (Organ wskazał, że policjant został zwolniony ze służby z dniem [...] sierpnia 2011 r.). Organ podał też, że stosownie do art. 110 ust. 8 ustawy o Policji, obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3 albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym: 1) postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub 2) policjant został zwolniony ze służby. Organ stwierdził, iż z przytoczonej regulacji wynika, że nagroda roczna nie przysługuje policjantowi skazanemu prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Wskazał, że Sąd Rejonowy [...] w K., Wydział [...] Karny wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...], a następnie Sąd Okręgowy w K., Wydział [...] Karny Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...], uznał P.S. za prawomocnie skazanego – wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt [...], za przestępstwo stanowiące występek z art. 158 § 1 K.k., uchylił natomiast wymienionemu orzeczenia o karach, odstąpił w stosunku do tego oskarżonego od wymierzenia kary i orzekł wobec niego środek karny, w pozostałym zakresie przedmiotowy wyrok utrzymał w mocy. Wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...], zgodnie z informacją nadesłaną z Sądu Rejonowego [...] w K., stał się prawomocny i wykonalny z dniem [...] marca 2013 r. W konkluzji organ stwierdził, że skoro P.S. został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego i nie odmówiono mu prawa do nagrody rocznej za lata poprzedzające rok zwolnienia ze służby, to na zasadzie art. 110 ust. 8 ustawy o Policji należało odmówić przyznania prawa do nagrody rocznej za rok zwolnienia ze służby tj. za 2011 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P.S. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania - art.127 § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego i merytorycznego, ponownego rozpoznania sprawy, wyrażające się w braku jakiegokolwiek ustosunkowania się organu do argumentacji oraz stanowiska strony i w rezultacie braku ponownego rozpoznania sprawy, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 110 ust. 1 i ust. 9 ustawy o Policji, poprzez odmowę przyznania nagrody rocznej za rok 2011, w sytuacji gdy w dacie [...] marca 2012 r. skarżący spełniał wszelkie przesłanki do jej wypłacenia. Podkreślił, że w dacie rozstrzygnięcia o prawie do nagrody rocznej tj. [...] marca 2012 r. nie był osobą skazaną Podniósł, że przepisy ściśle precyzują datę wymagalności nagrody i nie można zaaprobować poglądu, że organ, który ma orzec o prawie do nagrody może dowolnie i bez oparcia w jakichkolwiek regulacjach oczekiwać na rozstrzygnięcie Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazał, że przypisany skarżącemu czyn miał miejsce w 2003 r., a przepis art. 110 ust. 8 ustawy o Policji odnosi się do popełnienia przestępstwa, a nie skazania. Wskazał, że wyrok Sądu Okręgowego w K. o sygn. akt [...] zapadł w dniu [...] marca 2012 r. tj. przed datą, na którą powołała się strona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2011 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 284, poz. 1687 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 110 ust. 1 tej ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. W art. 110 ust. 7 ustawy o Policji wymieniono przypadki, w których nagroda roczna policjantowi nie przysługuje. Artykuł 110 ust. 8 stanowi, że obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że organ odmówił skarżącemu przyznania prawa do nagrody rocznej za 2011 r., z uwagi na fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Sporne było natomiast w jakiej dacie wyrok ten stał się prawomocny, albowiem tylko prawomocny wyrok mógł stanowić podstawę odmowy przyznania prawa do nagrody rocznej w oparciu o art. 110 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, trafnie podnosi skarżący, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie wykazał, że w dacie jej wydania wyrok skazujący skarżącego, wobec wniesionych środków zaskarżenia, był prawomocny. Okoliczność powyższa sama w sobie uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy od daty popełnienia przez skarżącego przestępstwa tj. od 2003 r. do roku, w którym został prawomocnie za nie skazany, skarżącemu wypłacana, czy też niewypłacana, była nagroda roczna. Powyższych okoliczności organ nie ustalił i nie wskazał w zaskarżonych decyzjach. Powyższe okoliczności mają zasadnicze znaczenie dla ponownej oceny legalności zaskarżonych decyzji. Wskazać należy, iż przywołany przez organ przepis art. 110 ust. 8 ustawy o Policji stanowi, iż pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo (...) a jeżeli nagroda została już wypłacona – za rok w którym postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Warunkiem wstępnym i obligatoryjnym zastosowania art. 110 ust. 8 było (czego organ nie uczynił) ustalenie, czy skarżący za 2003 r. (tj. za rok kalendarzowy, w którym popełnił przestępstwo), otrzymał nagrodę roczną, czy też jej nie otrzymał. Stosownie do art. 110 ust. 7 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o którym mowa w art. 41 ust. pkt 4 ustawy. Łączna wykładnia przywołanych przez organ w osnowie decyzji przepisów tj. art. 110 ust. 7 pkt 1 i ust. 8 pkt 2 jednoznacznie wskazuje, że po skazaniu prawomocnym wyrokiem, przy zwalnianiu policjanta ze służby, można pozbawić go nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo. Skarżący podnosił (vide protokół rozprawy), iż nie otrzymał nagrody rocznej za 2003 r. Wskazywał, że nie otrzymywał też nagrody w latach 2005 – 2010, po przywróceniu do służby. Powyższych okoliczności organ nie ustalił, nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego co dodatkowo powoduje, iż nie można ocenić jej zgodności z prawem. Ponownie rozpoznając sprawę, organ ustali i wykaże, czy za rok 2003, tj. za rok, w którym skarżący popełnił przestępstwo, wypłacono mu nagrodę roczną. Tym samym ponownie oceni, czy zaistniały przesłanki określone w art. 110 ust. 8 ustawy o Policji, a mianowicie fakt uprzedniej wypłaty nagrody. Ustali też, w jakiej dacie wyrok skazujący skarżącego za przestępstwo, o którym mowa w art. 110 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji, stał się prawomocny – a zatem w jakiej dacie zaistniała przesłanka określona w art. 110 ust. 7 pkt 1 omawianej ustawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.