II SA/Wa 361/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] listopada 2007 r. przyznającej prawo zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w M., o powierzchni użytkowej podstawowej 42,51 m2 i użytkowej 68,15 m2, na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym [...] w Jednostce Wojskowej Nr [...] w M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w M. w dniu [...] września 2007 r. złożył wniosek o wydanie J. K., żołnierzowi pełniącemu zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. J. K. wniósł o niewydawanie decyzji o prawie zamieszkiwania w przedstawionym lokalu w M. przy ulicy [...], uzasadniając swoje stanowisko tym, że po zakończeniu kadencji w 2010 r. zamierza kontynuować dalszą zawodową służbę wojskową w garnizonie Z. Podkreślił, że chce nadal zamieszkiwać w przydzielonej kwaterze stałej przy ulicy [...] w Z. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Z. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. przyznał J. K. prawo zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w M., na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym [...] w Jednostce Wojskowej Nr [...] w M. Od decyzji ww. wniósł odwołanie, zarzucając, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, bowiem skarżący nie zwolnił lokalu zajmowanego na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej w Z. przy ulicy [...]. Dalej organ wskazał, że rozpoznając odwołanie nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a z art. 24 ust. 5 pkt 3 cyt. ustawy nie wynika bezwzględny zakaz wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w sytuacji, gdy żołnierz służby stałej nie zwolnił lokalu mieszkalnego zamieszkiwanego na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej. Wskazał, że przepis ten pozostaje w kolizji z art. 41 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, który stanowi, że żołnierz służby stałej i osoby z nim zamieszkujące obowiązani są przekazać do dyspozycji Agencji lokal mieszkalny, jeżeli żołnierz otrzymał decyzję o prawie zamieszkiwania w kolejnym lokalu mieszkalnym lub skorzystał z uprawnienia o którym mowa w art. 24 ust. 6 – mając na uwadze nadrzędny cel ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, tj. przysługujące żołnierzowi służby stałej od dnia wyznaczenia go na pierwsze stanowisko do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym (art. 21 ust. 1 ustawy) - należy uznać zasadność wydania kolejnej decyzji przydziałowej przed zwolnieniem wcześniej przyznanego lokalu mieszkalnego. Organ wskazał również, że w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. J. K. poinformował Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Z., że rezygnuje z możliwości otrzymania zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w M. i nadal chce zamieszkiwać w zajmowanym dotąd lokalu w Z. przy ulicy [...]. Wobec powyższego, Dyrektor Oddziału Regionalnego w Z. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. odmówił ww. wypłacenia zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas pełnienia obowiązków na stanowisku [...] w M. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że w takiej sytuacji był zobowiązany do wydania powyższej decyzji o przyznaniu prawa do zamieszkiwania w lokalu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Decyzji zarzucił naruszenie art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dnia 22 czerwca 1995 r. poprzez błędną wykładnię i wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w innym lokalu mieszkalnym pomimo, że nie zwolnił on dotychczas zajmowanej osobnej kwatery stałej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej, bądź wydaje decyzję, o której mowa w ust. 6. Powołany przepis obliguje organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierza zawodowego w miejscowości, w której pełni służbę wojskową i wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Odstąpienie od powyższego obowiązku jest wyłącznie możliwe, gdy z taką inicjatywą wystąpi strona. Z treści bowiem przepisu art. 24 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy wynika, że nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, gdy żołnierz służby stałej wystąpi z pisemnym wnioskiem, zgłoszonym do dowódcy jednostki wojskowej nie później niż 14 dni od dnia objęcia stanowiska służbowego w tej jednostce. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie wypłacenia zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym (art. 24 ust. 6 powołanej ustawy). W sprawie niniejszej bezsporne jest, że J. K. został skierowany do pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku [...] w Jednostce Wojskowej Nr [...] w M. Również bezsporne jest, że pismem z dnia [...] lipca 2007 r. poinformował Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Z., że rezygnuje z możliwości otrzymania zryczałtowanego ekwiwalentu za rezygnację z prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym i nadal chce mieszkać w zajmowanym dotąd lokalu przy ulicy [...] w Z. Wobec złożenia rezygnacji z ekwiwalentu, na Dyrektorze Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. spoczywał zatem obowiązek zapewnienia mu lokalu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej i dlatego organ prawidłowo wydał decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wskazanym w tej decyzji. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można z treści art. 24 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy odczytywać bezwzględnego zakazu wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w sytuacji, gdy żołnierz służby stałej nie zwolnił osobnej kwatery stałej. Słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że powołany przepis pozostaje w kolizji z art. 41 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, który stanowi, że żołnierz służby stałej i osoby wspólnie z nim zamieszkujące są obowiązani przekazać do dyspozycji Agencji lokal mieszkalny, jeżeli żołnierz otrzymał decyzję o prawie zamieszkiwania w kolejnym lokalu mieszkalnym lub skorzystał z uprawnienia, o którym mowa w art. 24 ust. 6. Mając na uwadze nadrzędny cel ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, tj. przysługujące żołnierzowi służby stałej od dnia wyznaczenia go na pierwsze stanowisko do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym (art. 21 ust. 1 ustawy), należy uznać zasadność wydania kolejnej decyzji przydziałowej przed zwolnieniem wcześniej przyznanego lokalu mieszkalnego (odpowiednio kwatery stałej). Bezwzględne egzekwowanie przepisu art. 24 ust. 5 pkt 3 powołanej ustawy, powodowałoby w praktyce pozostawienie żołnierza i jego rodziny w okresie pomiędzy zwolnieniem dotychczas zajmowanego lokalu i wydaniem kolejnej decyzji o prawie zamieszkiwania, bez lokalu mieszkalnego. W konkluzji należy również podkreślić, że instytucje określone w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP mają w pierwszej kolejności na celu zapewnienie żołnierzowi odpowiednich warunków mieszkaniowych w miejscowości, w której pełni on służbę, przy wykorzystaniu zasobów lokalowych, jak i środków pieniężnych, jakimi dysponuje Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Celem ustawy nie jest zaś pomoc żołnierzowi w realizacji jego zamierzeń finansowych i inwestycyjnych, do czego w istocie sprowadza się zarzut skargi, dotyczący pozostawienia skarżącego w dotychczas zajmowanej kwaterze stałej, poza miejscowością pełnienia służby i miejscowością pobliską miejscowości pełnienia służby. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.