II SA/Wa 363/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Protokolant referent Monika Duma – Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, art. 6a, art 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnianiu tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170), w dniu [...] grudnia 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2018 r. nakazującą K.S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] na os. [...] w [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że przedmiotowy lokal mieszkalny został przydzielony A.S. do wspólnego zamieszkania z synem K. i mężem L., który zmarł w 1989 r. Obecnie w lokalu zamieszkuje K.S., który nie jest funkcjonariuszem Policji i nie posiada uprawnień do świadczeń emerytalno – rentowych z MSWiA dla funkcjonariuszy Policji oraz nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu i jest osobą nieuprawnioną do świadczeń z resortu spraw wewnętrznych i administracji. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który przewiduje wydanie decyzji związanej i przy takiej decyzji nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta z dnia [...] grudnia 2018 r. zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także: w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego". Treść przepisu stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji jednoznacznie określa przedmiot regulacji w nim zawartej obejmując decyzją administracyjną o opróżnieniu każdy lokal wymieniony w art. 90 ustawy o Policji, również ten zajmowany bez tytułu prawnego, a nie tylko taki, do którego dany podmiot posiada określony tytuł prawny. Z postanowień przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie go bez tytułu prawnego. W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że przedmiotowy lokal mieszkalny stanowi własność gminy [...] i pozostaje w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (k. 35 akt administracyjnych). Pierwszy z warunków został zatem spełniony. Jeżeli chodzi o warunek drugi to też został spełniony. Organy administracji publicznej prawidłowo przyjęły, że nie posiada on tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Jedyną uprawnioną do zajmowania przedmiotowego lokalu była matka skarżącego, co wynika z decyzji nr [...] o przydziale mieszkania funkcyjnego z dnia [...] sierpnia 1986 r. Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów WUSW w [...]. Na podstawie tej decyzji uprawnionymi jedynie do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu był ojciec skarżącego, który zmarł w 1989 r. oraz skarżący. Jak wynika z akt sprawy matka skarżącego zmarła. Wobec powyższego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem wbrew stanowisku skarżącego, organy rozpatrując sprawę, nie naruszyły w żaden sposób przepisów prawa materialnego. Wskazane przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zastosowane. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.