II SA/Wa 365/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. S. decyzją z [...] grudnia 2020 r.(nr [...]), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lutego 2019 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723), na podstawie art. 8a tej ustawy. W uzasadnieniu organ przytoczył przepis prawa będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zawiera dwie przesłanki formalne: krótkotrwałość służby przed 31 lipca 1989 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w służbie po 12 września 1989 r. oraz trzecią - tzw. "szczególnie uzasadniony przypadek". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że "krótkotrwałość" (służby) i "rzetelność" (wykonywania zadań i obowiązków) są pojęciami nieostrymi. Organ przywołał leksykalne synonimy: "krótkotrwałości" (chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny) oraz "rzetelności" (m. in. gorliwy, niestrudzony, solidny, staranny, sumienny). Zdaniem organu, krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby byłego funkcjonariusza na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo proporcjonalnie (w stosunku do całości okresu służby byłego funkcjonariusza). Funkcjonariusz rzetelnie wykonujący zadania i obowiązki to funkcjonariusz, który sumiennie, solidne i dokładnie wykonuje obowiązki służbowe. Postawa rzetelnego funkcjonariusza cechuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację obowiązków, ale także wykazywanie inicjatywy w służbie oraz gotowość do realizacji zadań dodatkowych. Zdaniem organu, "narażenie zdrowia i życia", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, należy traktować jako "czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza", przy czym chodzi tu o zagrożenie inne niż normalne, potencjalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia, a więc zagrożenie rzeczywiste i wyjątkowe. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że aby można było rozpatrywać zaistnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku" obie przesłanki formalne, wskazane w art. 8a ust. 1 ustawy muszą być spełnione łącznie. Zdaniem organu, uprawnienie z art. 8a ust. 1 ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, które nie tylko krótkotrwale pełniły służbę przed dniem 31 lipca 1990 r., ale także które w służbie po 12 września 1989 r. wykazały się niepowtarzalnymi zasługami i osiągnięciami. Minister Spraw i Wewnętrznych i Administracji przenosząc te rozważania natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdził, że w przypadku skarżącego nie została spełniona przesłanka wyłączenia stosowania przepisów ustawy, o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1. Mianowicie, jego służba na rzecz państwa totalitarnego (od [...] sierpnia 1982 r. do [...] listopada 1989 r.) nie była krótkotrwała, zarówno w ujęciu bezwzględnym (7 lat, 3 miesiące i 22 dni), jak i w odniesieniu do ponad 28-letniego okresu całej jego służby (stanowiła ok. 26 % łącznego okresu jego służby). Jak wynika z akt osobowych skarżącego przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej – Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (ankieta personalna z [...] lipca 1974 r.), A. S. podjął służbę na rzecz totalitarnego państwa nieprzypadkowo i w sposób świadomy, chcąc kontynuować tradycje rodzinne, a przez ponad siedem lat służby "z całą pewnością" dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań i ich charakterem. Organ dodał, że skarżący zakończył służbę na rzecz totalitarnego państwa nie z własnej woli, ale z powodu likwidacji i transformacji struktur formacji, związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołał się do pism Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] stycznia 2018 r. oraz Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2018 r. i stwierdził, że A. S. rzetelnie pełnił służbę po 12 września 1989 r. Nie toczyły się przeciwko niemu postępowania karne, karno-skarbowe czy dyscyplinarne, był awansowany na kolejne stopnie i stanowiska służbowe. Organ dodał, że w zasobach archiwalnych nie ma dokumentów wskazujących na jego udział w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla jego życia i zdrowia, w tym zaświadczenia stwierdzającego, że pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższana emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.). Służba w Policji zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariusza i to potencjalne zagrożenie nie wypełnia przesłanki art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ podał, że skarżący w okresie od [...] sierpnia 1982 r. do [...] listopada 1989 r. pełnił służbę na stanowiskach [...] Wydziału [...] w [...], [...] Komisariatu [...] w [...], a następnie [...] RUSW ds. [...] w [...]. Wydziały [...] MSW zajmowały się organizowaniem i wykonywaniem pracy o charakterze polityczno-wychowawczym, informacyjno-propagandowym, kulturalno-oświatowym i społecznym, odpowiadały za kształtowanie socjalistycznego światopoglądu funkcjonariuszy. A. S. był więc funkcjonariuszem merytorycznym i wykonywał zadania wymagające zaangażowania, związane z istotą funkcjonowania SB, ponadto był członkiem PZPR. Należy zatem domniemywać, że utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Organ dodał, że istotne dla wyniku postępowania jest również to, że A. S. w trakcie służby po 12 września 1989 r. nie otrzymał żadnych orderów i odznaczeń resortowych i państwowych, nie miał szczególnych osiągnięć. A. S. w skardze z [...] stycznia 2021 r. na opisaną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 7 w zw. z art. 75 k.p.a., art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. oraz art. 75 i art. 77 k.p.a. i wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie ustalił dostatecznie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie rozważył prawidłowo zebranego materiału dowodowego i naruszył zasadę zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. A. S. stwierdził, że nie miał wpływu na długość trwania ustroju totalitarnego, a z tej perspektywy okres siedmiu lat nie jest okresem długotrwałym. Podjęcie służby w MO nie oznaczało zgody na ustrój totalitarny, służbę podjął licząc na trwałość i pewność zatrudnienia. Skarżący pokreślił, że nie zgadza się z przypisywanymi mu "złymi intencjami" i fałszywymi wnioskami, opartymi o domniemania i przypuszczenia, a nie fakty. Zdaniem A. S. to nie przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej powinien być stosowany wyjątkowo w stosunku do funkcjonariuszy otrzymujących wyróżnienia i medale oraz z narażonym życiem i zdrowiem w służbie. Wyjątkowo powinny być stosowane przepisy tej ustawy naruszającej kontynuacyjne prawo byłych funkcjonariuszy do godziwej emerytury. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez A. S. decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 2020 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z [...] lutego 2019 r. naruszają prawo i dlatego jego skarga zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że art. 8a ust. 1 ustawy zawiera dwie przesłanki formalne wyłączenia stosowania wobec byłego funkcjonariusza przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej: krótkotrwałość służby przed 31 lipca 1989 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w służbie po 12 września 1989 r., których dopiero łączne spełnienie pozwala na ocenę zaistnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Organ uznał, że w przypadku skarżącego przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy, nie została spełniona i już z tego powodu nie ma podstaw do wyłączenia stosowania wobec niego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Stanowisko organu nie jest prawidłowe. Przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni art. 8a ust. 1 ustawy wywiódł, że ustawodawca pojęcia: "krótkotrwałości służby przed 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 dniu września 1090 r." powiązał z przesłanką "szczególnie uzasadnionego przypadku", co oznacza, że "krótkotrwałość służby przed 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 dniu września 1990 r." nie stanowią oddzielnych, samoistnych przesłanek zastosowania art. 8a ustawy. NSA odwołując się do zasady sprawiedliwości społecznej przyjmuje ponadto, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może wystąpić również wówczas, gdy były funkcjonariusz nie spełnia któregoś z warunków (kryteriów) określonych w pkt 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy, jednakże jego służba w formacjach wymienionych w art. 13b ustawy nie charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma konotacji negatywnych (por. np. wyrok NSA z 25 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 1861/21, z 12 maja 2021 r., III OSK 2168/21, z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1976/19 oraz z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19). Zatem organ oceniając spełnienie przez uprawnionego warunków do wydania wobec niego decyzji z art. 8a ust. 1 ustawy, powinien zbadać nie tylko występowanie okoliczności dotyczących krótkotrwałej służby i rzetelnego wykonywania zadań, ale również ocenić, w sytuacji gdy nie zostaną one spełnione, czy nie występują inne szczególne okoliczności pozwalające na zastosowanie dobrodziejstwa z art. 8a ustawy. Takie rozumienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" oznacza, że informacja z Instytutu Pamięci Narodowej, o której mowa w art. 13a ustawy nie stanowi niepodważalnego i ostatecznego orzeczenia przesadzającego kwestie związane z pełnieniem służby przez byłego funkcjonariusza na rzecz totalitarnego państwa. W istocie, co wynika z treści art. 13a ust. 1 ustawy taka informacja ma jedynie charakter dokumentu urzędowego potwierdzającego fakt oraz okres służby w wymienionych w art. 13b ustawy instytucjach i formacjach. Powyższa informacja natomiast nie przesądza o tym, czy służba w tym okresie miała charakter realizacji zadań polegających na bezpośrednim zaangażowaniu w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru. Informacja sporządzana na podstawie art. 13a ustawy stanowi zatem dokument urzędowy. Zgodnie zaś z art. 76 § 1 i 2 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania lub inne podmioty w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie wyłącza to jednak możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tych dokumentów (art. 76 § 3 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W razie zaś obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Należy przypomnieć, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oparł zaskarżoną decyzję na stwierdzeniu, że służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa nie była krótkotrwała. W świetle tego co już powiedziano, okoliczność ta sama w sobie nie mogła prowadzić do wydania decyzji o odmowie wyłączenia stosowania wobec A. S. art. 8a ustawy. Sąd dodaje, że twierdzenie organu, że A. S. podjął służbę w strukturach SB w sposób świadomy, nie stanowi uzasadnienia do stwierdzenia zaistnienia przesłanki krótkotrwałości służby, podobnie jak stwierdzenie, że przez siedmioletni okres służby skarżący "z całą pewnością" dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań i ich charakterem. W niniejszej sprawie organ stwierdził, że po 12 września 1989 r. skarżący rzetelnie pełnił służbę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela to stanowisko Ministra i podkreśla, że nie ma powodów, aby kryterium rzetelności rozumieć inaczej niż w sposób standardowo przyjęty w języku polskim. Działać "rzetelnie" to działać dokładnie, należycie, uczciwie (zob. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1999, tom 2, s. 285). Nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności wykonywania obowiązków, jeżeli brak dowodów na działanie nierzetelne, takich jak np. nagany. Dla stwierdzenia rzetelności działania nie jest konieczne legitymowanie się nagrodami czy wyróżnieniami dotyczącymi przebiegu służby, chociaż niewątpliwie nagrody takie i wyróżnienia mogą ugruntowywać w przekonaniu o rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Dla oceny rzetelności tego rodzaju działań nie jest również konieczne wykazywanie działania z narażeniem zdrowia i życia, chociaż niewątpliwie również takie działania (ustawodawca posługuje się w tym przypadku zwrotem "w szczególności") mogą przemawiać za rzetelnością wykonywania zadań i obowiązków. Gdyby bowiem ustawodawca zakładał odniesienie wymienionego w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy kryterium wyłącznie w stosunku do osób pełniących służbę z narażeniem zdrowia i życia, to co najmniej pominąłby zwrot "w szczególności", ustanawiając warunek sine qua non "narażenia zdrowia i życia" dla przyjęcia spełnienia kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków". Prowadzi to do wniosku, że narażenie zdrowia i życia nie jest niezbędne dla stwierdzenia, że funkcjonariusz pełnił służbę rzetelnie (wzorowo). Narażenie zdrowia i życia nie stanowi miary rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, lecz zostało potraktowane jako przykład takiej rzetelności. Sąd zwraca uwagę, że uzasadnienie decyzji uznaniowej (a z taką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu, powinno z niego wynikać, ze wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. np. wyrok NSA z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 491/09, wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 2006/10). Ze względu na konstytucyjną ochronę wolności i praw jednostki możliwość korzystania przez organ z uznania administracyjnego w takich sprawach podlega szczególnym ograniczeniom (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19). Kierując się konstytucyjnymi dyrektywami poszanowania wolności i sprawiedliwości (z preambuły Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że obejmuje ona prawa podstawowe dla państwa oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, a wśród nich prawo do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 i 2), realizacji dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązkiem organu jest - po przeprowadzeniu postępowania w sprawie i stwierdzeniu, że w stosunku do określonej osoby zaistniała ustawowa przesłanka wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy, tj. przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków" - każdorazowe wykazanie w tej sytuacji kryteriów przyjętego rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza kryteriów, którymi organ kierował się odmawiając wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy. Kryteriów wyboru konsekwencji dostarczają również zasady ogólne k.p.a., w tym zwłaszcza zasada wyważania interesów: indywidualnego i publicznego, wyrażona w art. 7 k.p.a. Rozstrzygnięcie podejmowane w granicach upoważnienia do uznania nie może być rozstrzygnięciem dowolnym, którego argumentacja sprowadzałaby się do stwierdzenia, że skoro organ "może, to nie musi". Poczynione uwagi prowadzą do wniosku, że Minister dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej i w konsekwencji w sposób nienależyty rozważył, czy sytuacja skarżącego stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w tym przepisie. Podkreślić w tym miejscu należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może wystąpić również wówczas, gdy były funkcjonariusz nie spełnia warunków określonych w pkt 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy, jednakże jego służba w formacjach wymienionych w art. 13b ustawy nie charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. Zdaniem Sądu, twierdzenie organu, że A. S. wykonywał zadania związane z istotą funkcjonowania Służby Bezpieczeństwa, a nie obowiązki techniczne, niewymagające zaangażowania tylko dlatego, że pełnił służbę w Wydziałach Polityczno-Wychowawczych MSW, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W ocenie Sądu informacje zawarte w opiniach służbowych o skarżącym, że należycie wywiązywał się z obowiązków służbowych, a jego postawa ideowo-moralna nie budziła zastrzeżeń, nie uzasadniają wystarczająco stwierdzenia organu, że jego służba była ukierunkowana "na rzecz" państwa totalitarnego, w rozumieniu zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych wyrokach. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Podda ocenie okoliczności tej konkretnej sprawy administracyjnej w świetle przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Wyrażając ocenę w tym zakresie, organ powinien przywołać fakty dotyczące służby skarżącego, jego postawy, charakteru służby, warunków jej pełnienia i odnieść powyższe do ustawowej przesłanki. Uzasadnienie decyzji powinno spełniać wymagania art. 107 § 3 k.p.a., tj. m.in. wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie decyzji, stanowiące wyraz zindywidualizowanej oceny przypadku wnioskodawcy, nie powinno pozostawiać wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął sprawę strony w taki, a nie inny sposób. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] lutego 2019 r. zostały wydane z naruszeniem art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i dlatego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2002 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842).